ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 473 : หอคัมภีร์บรรพกาล : ถอดรอยจารึกอักขระปฐมภูมิ

บานประตูศิลาผลึกใสที่ตั้งตระหง่านอยู่ ณ ปลายสุดของบันไดอักขระ มิได้มีแม่กุญแจหรือช่องเสียบศัสตราใดๆ ทว่ามันถูกหล่อหลอมปิดสนิทเป็นเนื้อเดียว ประหนึ่งหินผาที่ไร้รอยต่อ กลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวด้านนอก คือความเงียบงันอันลึกล้ำที่สามารถสะกดทุกสรรพเสียงในจักรวาลให้ดับสูญ

อาเจียก้าวมาหยุดยืนเบื้องหน้าประตูศิลา ชุดคลุมสีครามสงบนิ่งไร้การไหวติง ชายหนุ่มมิได้ยื่นมือออกไปผลัก หรือระดมปราณวิญญาณเข้ากระแทก ทว่าเขาเพียงหลับตาลง ปล่อยให้จิตสัมผัสผสานเข้ากับเจตจำนงของความว่างเปล่า

"เจ้านาย... ข้าสัมผัสได้ถึงเสียงเรียก" องค์หญิงน้อยที่ลอยตัวอยู่ข้างกาย มีสีหน้าตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น "มันคือเสียงของบรรพชนผู้สร้างพู่กันปฐมกาล... พวกเขากำลังรอคอยผู้ที่สามารถเข้าใจภาษาของความเงียบงัน"

"วิถีแห่งการบัญญัติกฎ เริ่มต้นจากการไม่มีสิ่งใดเลย" อาเจียลืมตาขึ้น นัยน์ตาสูญตาทอประกายสีเทาประกายทองที่ลุ่มลึกยิ่งกว่าห้วงดาราจักร "ประตูบานนี้ มิได้ถูกสร้างมาเพื่อกีดกันผู้คน ทว่ามันถูกสร้างมาเพื่อ 'คัดกรอง' ผู้ที่มีเจตจำนงแห่งการรังสรรค์อย่างแท้จริง... หากใช้กำลังเข้าทำลาย มันก็จะสลายกลายเป็นเพียงก้อนหินธรรมดา"

ชายหนุ่มยกพู่กันนิรันดร์ปฐมกาลขึ้นอย่างช้าๆ ปลายพู่กันมิได้จุ่มลงในหมึกวิญญาณ ทว่ามันซึมซับเอาเจตจำนงแห่งความว่างเปล่าจากทารกวิญญาณในตันเถียน อาเจียจรดปลายพู่กันลงบนพื้นผิวของประตูศิลาผลึกใส

ไม่ใช่วาดอักขระทำลายล้าง ทว่าขีดเขียนอักขระคำว่า 'กำเนิด' (生) และ 'เปิดรับ' (启)

"จารึกรังสรรค์... บัญญัติสูญตา เบิกฟ้าคัมภีร์โบราณ!"

หมึกวิญญาณสีเทาประกายทอง ไหลลื่นไปบนพื้นผิวผลึกใส ประหนึ่งหยดน้ำที่ซึมซาบลงสู่ผืนทรายแห้งแล้ง ทันทีที่อักขระทั้งสองตัวตวัดเสร็จสมบูรณ์ บานประตูที่เคยไร้รอยต่อ พลันเกิดรอยปริแตกที่กึ่งกลาง รอยปริแตกนั้นมิได้ลุกลามประดุจกระจกแตก ทว่ามัน 'คลี่คลาย' ออกจากกันอย่างนุ่มนวล ราวกับม่านหมอกที่ถูกสายลมพัดพา

ประตูมิติสู่หอพระคัมภีร์บรรพกาล ได้เปิดออกต้อนรับราชันหมื่นอักขระแล้ว!

เฟิงอวี้หรานและฉินมู่หลางที่เฝ้าระวังอยู่เบื้องหลัง ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่ามือของพวกเขายังคงกุมอาวุธแน่น ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

"ตามข้ามา" อาเจียก้าวเดินเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหลังประตู

ทันทีที่พวกเขาเหยียบย่ำเข้าสู่พื้นที่ด้านใน ทัศนียภาพรอบด้านก็พลันสว่างไสวขึ้น มันมิใช่แสงสว่างจากเปลวเพลิงหรือดวงดาว ทว่ามันคือแสงสว่างที่เปล่งประกายออกมาจาก 'ตัวอักษร' นับล้านตัว ที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศธาตุ!

หอพระคัมภีร์แห่งนี้ ไม่มีชั้นหนังสือ ไม่มีม้วนไม้ไผ่ ไม่มีแผ่นหยก ทว่ามันคือห้วงอวกาศจำลองขนาดมโหฬาร ที่เต็มไปด้วยอักขระหลากหลายรูปแบบ ทั้งเก่าแก่ ดุดัน อ่อนช้อย และลึกลับ พวกมันว่ายวนไปมาประหนึ่งฝูงปลาในมหาสมุทรแห่งความรู้ แต่ละตัวอักขระแฝงไว้ด้วยกฎเกณฑ์และวิถีเต๋าที่สามารถเขย่าโลกเซียนได้ทั้งใบ!

"สวรรค์... นี่มันอะไรกัน..." เฟิงอวี้หรานแหงนหน้ามองอักขระสีแดงเพลิงตัวหนึ่งที่ว่ายผ่านศีรษะไป กลิ่นอายความร้อนแรงของมัน ทำให้เพลิงอัคคีบรรพกาลในร่างเขาถึงกับสั่นพ้อง "อักขระแต่ละตัวที่นี่... แฝงเจตจำนงที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าขุนพลเทวะเสียอีก!"

ฉินมู่หลางหลับตาลง ซึมซับกลิ่นอายความคมกริบจากอักขระสีเงินที่ลอยผ่านไป "หากนำอักขระเหล่านี้ไปหลอมรวมกับอาวุธ... แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับต่ำ ก็สามารถสังหารผู้ข้ามผ่านมหายานได้"

"อย่าได้สัมผัสพวกมันเป็นอันขาด" อาเจียเอ่ยเตือนเสียงเข้ม "อักขระเหล่านี้คือ 'กฎเกณฑ์ดิบ' ที่ยังไม่ถูกจัดระเบียบ หากจิตวิญญาณของพวกเจ้าไม่แกร่งพอ มันจะ 'เขียนทับ' เจตจำนงในตันเถียนของพวกเจ้า ทำให้กลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของกฎเกณฑ์"

มิตรสหายทั้งสองรีบถอยห่างจากอักขระที่ลอยเข้ามาใกล้ อาเจียเดินแหวกฝูงอักขระเหล่านั้นไปอย่างสงบนิ่ง พู่กันนิรันดร์ปฐมกาลในมือเปล่งประกายสีเทาอ่อนๆ คอยผลักดันอักขระดิบเหล่านั้นให้เปิดทาง

ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปสู่ใจกลางของหอพระคัมภีร์ ที่ซึ่งแสงสว่างทุกสายมารวมตัวกัน

ณ จุดศูนย์กลางนั้น มีแท่นศิลาลอยฟ้าขนาดเล็กตั้งอยู่ และเหนือแท่นศิลานั้น... มี 'จุดแสง' สีเทาหม่นขนาดเท่าเมล็ดถั่ว ลอยนิ่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

มันมิได้เปล่งประกายเจิดจ้า หรือแผ่รังสีทำลายล้าง ทว่ามันกลับดูดกลืนความว่างเปล่ารอบด้านเข้าไปอย่างช้าๆ ประหนึ่งศูนย์กลางของหลุมดำขนาดย่อม อักขระนับล้านตัวที่ว่ายวนอยู่รอบนอก ไม่มีตัวใดกล้าเข้าใกล้รัศมีสิบจั้งของมัน

"นั่นคือ..." องค์หญิงน้อยเสียงสั่นเทิ้ม ร่างโปร่งแสงของนางแทบจะหมอบกราบลงกลางอากาศ "เจ้านาย... นั่นคือ 'อักขระตัวแรก' หรือ 'อักขระปฐมภูมิ' ที่ร่วงหล่นมาจากจักรวาลชั้นใน... มันคือต้นกำเนิดของวิถีสูญตา ที่บรรพชนแห่งสำนักหมื่นอักขระค้นพบ และนำมาสร้างเป็นพู่กันปฐมกาล!"

อาเจียหยุดยืนห่างจากแท่นศิลาสามก้าว นัยน์ตาสูญตาของเขาจดจ้องไปยังจุดแสงสีเทาหม่นนั้น ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงเสียงสะท้อนที่ดังก้องอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณ มันมิใช่ภาษาคำพูด ทว่ามันคือความรู้สึกของการ 'ไร้จุดเริ่มต้น' และ 'ไร้จุดสิ้นสุด'

"อักขระที่ไม่มีตัวอักษร... กฎเกณฑ์ที่ไม่มีขอบเขต" อาเจียรำพึง "มันคือจุดกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง... และเป็นจุดดับสูญของทุกกฎเกณฑ์"

ทว่า ในขณะที่อาเจียกำลังจะยื่นมือออกไปสัมผัสอักขระปฐมภูมินั้นเอง...

วิ้งงงงง!

จุดแสงสีเทาหม่นพลันกระเพื่อมอย่างรุนแรง! อักขระนับล้านตัวที่ลอยอยู่รอบนอก หยุดนิ่งกะทันหัน ก่อนจะพุ่งทะยานเข้ามารวมตัวกันปกป้องแท่นศิลา ประหนึ่งฝูงผึ้งที่ปกป้องนางพญา พวกมันเรียงตัวซ้อนทับกัน กลายเป็น 'มังกรอักขระ' ขนาดยักษ์ที่ไร้รูปร่างกายหยาบ ทว่าประกอบขึ้นจากกฎเกณฑ์และสัจธรรมนับแสนรูปแบบ!

มังกรอักขระคำรามอย่างไร้เสียง ทว่าคลื่นกระแทกที่แผ่ออกมา กลับทำให้มิติภายในหอคัมภีร์บิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง!

"ผู้พิทักษ์คัมภีร์บรรพกาล..." อาเจียหรี่ตาลง พู่กันนิรันดร์ปฐมกาลถูกกำแน่น "มันมิใช่สิ่งมีชีวิต ทว่ามันคือ 'เจตจำนงรวบยอด' ของอักขระดิบที่หวาดกลัวการถูกครอบครอง"

"ให้ข้าช่วยหรือไม่ อาเจีย!" เฟิงอวี้หรานตะโกนฝ่ากระแสคลื่นมิติ เปลวเพลิงสีทองลุกโชนเตรียมพร้อม

"อย่าเข้ามา! พลังของมันเกิดจากการผสานกฎเกณฑ์ หากพวกเจ้าใช้เจตจำนงเข้าปะทะ มันจะดึงดูดพลังของพวกเจ้าไปเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวมันเอง!" อาเจียห้ามเสียงเฉียบขาด "วิถีแห่งเต๋านี้ ข้าต้องเป็นผู้คลี่คลายด้วยตนเอง"

อาเจียทะยานร่างขึ้นสู่นภากาศ ประจันหน้ากับมังกรอักขระขนาดยักษ์ ชายหนุ่มไม่ได้เปิดค่ายกลป้องกัน ทว่าเขาหลับตาลง ทารกวิญญาณสูญตาในตันเถียนเบิกตากว้าง เปล่งรัศมีแห่งความว่างเปล่าถึงขีดสุด

มังกรอักขระพุ่งทะยานเข้าหาชายหนุ่ม อ้าปากที่ประกอบจากอักขระ 'ทำลาย' 'สูญสิ้น' และ 'บดขยี้' หมายจะกลืนกินผู้บังอาจล่วงล้ำให้หายไปจากจักรวาล!

"สัจธรรมมากมายมารวมกัน ย่อมเกิดความขัดแย้งในตัวเอง"

อาเจียลืมตาขึ้น นัยน์ตาสูญตาทอประกายสีทองเจิดจ้า เขายื่นพู่กันนิรันดร์ปฐมกาลออกไปข้างหน้า มิได้ตวัดขีดเขียนอักขระใหม่ ทว่าเขาใช้ 'แก่นแท้แห่งความเสื่อมสลาย' ที่สกัดมาจากศัสตราเทวะ ผสานเข้ากับวิถีสูญญตา!

"จารึกรังสรรค์... คลี่คลายสัจธรรม สูญตากลืนกฎเกณฑ์!"

หมึกวิญญาณสีเทาหม่นพุ่งทะลวงออกจากปลายพู่กัน ประดุจหอกที่ไร้รูป มันพุ่งปะทะเข้ากับจุดศูนย์กลางของมังกรอักขระ ทันทีที่สัมผัสกัน มันไม่ได้ทำลายอักขระเหล่านั้น ทว่ามัน 'ลบล้างแรงยึดเหนี่ยว' ที่ทำให้อักขระนับแสนตัวมารวมกัน!

ความเสื่อมสลาย ทำให้ความสามัคคีของกฎเกณฑ์ต้องผุพัง... และความว่างเปล่า ได้กลืนกินเจตจำนงรวบยอดนั้นให้หายไป

กรอบ! แกรก!

ร่างมหึมาของมังกรอักขระ ชะงักค้างกลางอากาศ อักขระดิบที่เคยเรียงตัวกันอย่างแข็งแกร่ง เริ่มหลุดร่วงและแตกกระจายออกจากกัน ประหนึ่งกำแพงหินที่ไร้ปูนซีเมนต์สอ!

เพียงชั่วอึดใจ มังกรที่เกิดจากกฎเกณฑ์นับแสน ก็สลายตัวกลายเป็นเพียงละอองอักขระที่ไร้ทิศทาง ล่องลอยกลับไปสู่ความว่างเปล่าของหอคัมภีร์

ผู้พิทักษ์ถูกสยบด้วยการคลี่คลาย มิใช่การทำลายล้าง!

อาเจียลดพู่กันลง เขาค่อยๆ ร่อนลงมายืนอยู่หน้าแท่นศิลาอีกครั้ง ชายหนุ่มยื่นมือซ้ายออกไปอย่างระมัดระวัง สัมผัสกับจุดแสงสีเทาหม่น หรือ 'อักขระปฐมภูมิ'

วิ้งงงงง!

ทันทีที่สัมผัส อักขระปฐมภูมิก็ซึมซาบเข้าสู่ฝ่ามือของอาเจีย ไหลเวียนไปตามเส้นชีพจร และพุ่งตรงเข้าสู่ทารกวิญญาณสูญตาในตันเถียน!

ความรู้สึกอันมหาศาลของการบรรลุธรรม ถาโถมเข้าใส่สติสัมปชัญญะของชายหนุ่ม อาเจียมองเห็นโครงสร้างของจักรวาลหมื่นภพ มองเห็นจุดกำเนิดของดวงดาว และมองเห็นกฎเกณฑ์ที่สอดประสานกันอย่างลึกล้ำ พู่กันนิรันดร์ปฐมกาลในมือของเขา เปล่งแสงสว่างจ้าจนมิตรสหายต้องหลับตา

บัดนี้ พู่กันปฐมกาล ได้รับ 'วิญญาณ' ที่แท้จริงของมันกลับคืนมาแล้ว!

"นี่คือ... วิถีแห่งราชันหมื่นอักขระที่แท้จริง" อาเจียลืมตาขึ้น รัศมีรอบกายของเขามิใช่เพียงผู้บัญญัติกฎ ทว่ามันคือกลิ่นอายของผู้ที่สามารถ 'สร้างและลบล้าง' จักรวาลได้ด้วยปลายนิ้ว!

การครอบครองอักขระตัวแรก จะนำพาพวกเขาก้าวไปสู่ความท้าทายระดับใดในจักรวาลชั้นใน? และความลับของนครบรรพกาลอักขระแห่งนี้ จะนำพามหานาวาดาราจักร ให้พัฒนาไปในทิศทางใด... เส้นทางแห่งมหากาพย์ ได้ก้าวเข้าสู่หน้าประวัติศาสตร์ระดับจักรวาลอย่างสมบูรณ์แบบ!