ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

        หลังจากเหมยซีได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นขณะที่ตนนอนโคม่าให้ครอบครัวและเพื่อนสนิทฟังทั้งหมด  รวมทั้งการตัดสินใจของตน 

         แม้พี่ชายและบิดาของเหมยซียังไม่อยากเชื่อและไม่พร้อมที่จะสูญเสียเหมยซีเป็นครั้งที่สอง  แต่ก็ต้องจำยอมและเคารพการตัดสินใจของดวงใจแห่งบ้าน  ถ้าหากนางได้เลือกแล้วก็มิมีสิ่งไหนสามารถหยุดได้

        พวกเขาจึงได้ปรึกษาเรื่องเวลาที่เหลืออยู่อันน้อยนิดที่จะใช้ร่วมกันกับเหมยซี  ให้กลายเป็นเวลาที่มีค่าและมีความสุขที่สุด

        " พ่อคะแม่คะและก็พี่ๆ เหมยซีขอกราบขอบคุณและขอโทษที่ช่วงเวลาที่ผ่านมาดื้อหัวรั้นไม่ยอมเชื่อฟัง  ร่วมถึงเรื่องที่ตัดสินใจ  เหมยซีขอบคุณที่เลี้ยงดูอุ้มชูตั้งแต่เด็กจนโต และพี่ๆที่คอยช่วยเหลือและรักเหมยซียิ่งกว่าอะไร ในชาตินี้เหมยซียังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณ  ขอตั้งจิตภาวนาตอบแทนบุญคุณในชาติภพหน้านะคะ" 

        พูดจบเหมยซีก็ก้มลงกราบบุคคลอันเป็นที่รัก  พ่อและแม่พยุงเหมยซีให้ลุกขึ้นบัดนี้น้ำตาของบุพการีทั้งสองไหล่อาบแก้มและกอดบุตรสาวไว้แน่น

        "เหมยซีน้องไม่ต้องเป็นห่วงนะ  ทางนี้มีพี่ๆอยู่ขอรับรองด้วยเกียรติของลูกผู้ชายจะดูแลพ่อและแม่เป็นอย่างดีที่สุดแทนน้องเอง  พี่ๆรักน้องมากจงจำไว้เพียงเท่านี้ และใช้ชีวิตอย่างที่น้องต้องการ  มีความสุขและยิ้มมากๆนั้นก็เพียงพอแล้ว"  เหมยซีร้องไห้โผล่เข้ากอดพี่ทั้งสองไว้

        "ชาติหน้าขอให้น้องได้เกิดมาเป็นพี่ จะได้ทนแทนดูแลให้สมกับชาตินี้ที่พี่ๆ ดูแลน้องเป็นอย่างดี  น้องสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดีและจะยิ้มมีความสุขในทุกๆวัน"  สามพี่น้องกอดกันกลมหยางหยุนเห็นภาพท้ังหมดก็ไม่สามารถห้ามน้ำตาเอาไว้ได้

        "เหมยซีพวกเราไปเที่ยวทะเลกันดีไหม"  หยางหยุนเสนอความคิด

        "ก็ดีเหมือนกัน พวกเราไปบ้านพักที่ริมทะเลกันเถอะนะคะ  ไม่ได้ไปนานแล้วคิดถึงวันเก่าๆ"

        เหมยซีพูดจบก็มองไปทางครอบครัว  ทุกคนพยักหน้ารับ  ส่วนพี่ๆขอตัวไปสะสางงานที่ค้างให้เสร็จสิ้นเพื่อแลกกับการได้อยู่กับน้องสาวให้นานที่สุด

        ณ บ้านริมชายทะเล

        เหมยซีวิ่งไปมาที่ชายหาดพร้อมลากหยางหยุนลงมาเล่นด้วย  เหมยซีไม่ได้มาพักที่นี้นานแล้วร่วมถึงทะเลอีกด้วย

        " พ่อแม่พี่ๆค่ะ  มาเล่นน้ำกันเร็วนานเท่าไหร่แล้วนะที่เราท้ังครอบครัวไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้  คิดถึงจังเลย"  เหมยซีตะโกนบอกและวิ่งเล่นริมชายทะเล  น้ำทะเลก็ชัดเข้าฝั่งเป็นระยะๆ  

        "ไปกันเถอะแม่ขอช่วยแม่บ้านทำบาร์บีคิว  ร่วมถึงอาหารทะเลและน้ำจิ้มสูตรเด็ดที่เหมยซีชอบไว้รอนะจ๊ะ  ไปเถอะคุณไปเล่นกับลูกเถอะ อย่าทำหน้าเครียดไปเลยลูกจะเป็นห่วยเอาได้"    นายหญิงของบ้านหันไปบอกทางสามีของตน

        ทุกคนพากันเล่นน้ำและวอลเลย์บอลชายหาด  เสียงหัวเราะดังก้อง  ทุกคนสนใจแค่ความสุขตรงหน้าต้องกอบโกยให้ได้มากที่สุด จดจำห่วงเวลานี้เอาไว้ตลอดกาล

        แม่ได้ทำอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว  พร้อมทั้งบอกให้บรรดาหนุ่มสาวไปล้างมือ  พร้อมสำหรับอาหารเย็นวันนี้  บาร์บีคิวและอาหารทะเลมากมายที่มารดาได้เตรียมไว้  ทำให้เหมยซีอดใจไม่ได้แอบหยิบกิน  จนถูกมารดาตีมือให้ไปล้างมือก่อน

        "แม่คะวันนี้อาหารอร่อยมากเลยร่วมถึงน้ำจิ้มอาหารทะเล  อร่อยมากลูกอยากได้สูตรลับแม่สอนได้มั้ยค่ะ"  เหมยซีอ้อนแม่เพื่อบอกเคล็ดลับเผื่อวันไหนตนคิดถึงบ้านจะได้ทำกินเองที่นั้น

        "ได้สิลูก เดี๋ยวกลับไปแม่จะพาเข้าครัวสอนหนูทำอาหารหลากหลายชนิดเลย  เผื่อว่าอาหารที่นู้นไม่ถูกปาก"  มารดาของเหมยซียิ้มให้บุตรสาวแต่ในดวงตามีหลากหลายความคิด  ความห้วงหาอาวรณ์

        "ขอบคุณค่ะแม่  หนูจะตั้งใจเรียนเป็นลูกศิษย์ที่ดีและเชื่อฟังค่ะ"  เหมยซีพยายามยิ้มออกมาแม้ว่าหัวใจจะเจ็บปวดก็ตาม

        และแล้วทริปชายทะเลก็จบลง  เหมยซีมีความสุขมาก มากซะจนใจหายที่ใกล้วันจากลา  แต่หยางหยุนยังไม่หมดตารางการท่องเที่ยว  หยางหยุนได้พาทุกคนไปเที่ยวในที่ต่างๆ  พร้อมถ่ายรูปเก็บเอาไว้มากมายเพื่อเก็บเกี่ยวความสุขเหล่านี้ไว้  และหยางหยุนก็อยากหยุดเวลาไว้ไม่อยากให้ถึงวันนั้น

        และแล้ววันที่พระจันทร์โคจรใกล้โลกก็มาถึคง  หยางหยุนและมารดาของเหมยซีขอมานอนกับบุตรสาวเป็นครั้งสุดท้าย

        ทุกคนพยายามที่จะไม่หลับ  แต่ก็ทนไม่ไหวเพราะหลายวันมานี้ต่างตระเวนไปยังสถานที่ต่างๆ มากมายทำให้หยางหยุนและมารดาของเหมยซีหลับใหล  แต่ตัวเหมยซียังไม่หลับ  เจ้าตัวลุกขึ้นไปยังโต๊ะคอมหากระดาษปากกา  เหมยซีได้เริ่มเขียนจดหมายถึงครอบครัวและเพื่อนคนละฉบับ  เหมยซีเขียนไปก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่ก็ทำไม่ได้

        เมื่อเข็มนาฬิกากำลังจะถึงเที่ยงคืนนางได้เข้าไปแอบมองพ่อและพี่ชายพร้อมทั้งก้มกราบ  แต่หารู้มั้ยว่าพ่อและพี่ต่างยังไม่หลับ  แต่ทุกคนพยายามทำเหมือนหลับเพราะเกรงว่าจะห้ามเหมยซีไว้ที่นี้

        เหมยซีกลับไปยังห้อง  นั่งลงมองมารดาของตนพร้อมทั้งหอมแก้มมารดาและจับมือนางไว้แน่น  และตาก็มองไปที่หยางหยุน 

        "แม่ค่ะลูกจะไปแล้วนะคะ  ดูแลสุขภาพด้วยอย่าได้เจ็บไข้เลย"  เหมยซีกล่าวทั้งน้ำตา

        เมื่อเข็มนาฬิกาชี้เวลาถึงเที่ยงคืนก็ปรากฏแสงสีขาวที่ประตูห้องนอน  ตามที่วิญญาณได้บอกไว้หากนางตัดสินใจได้ก็จงเปิดประตูปานนั้น

        เหมยซีมองไปยังมารดาของตนอีกครั้ง  "แม่คะลูกไปแล้วนะค่ะ  หยางหยุนฉันฝากครอบครัวฉันด้วย  และขอบใจมากเพื่อนสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่แกทำให้ฉันและครอบครัว  ชาติหน้าขอให้เราได้พบกันอีกนะเพื่อนรัก" หยางหยุนพูดเสร็จตาก็มองไปยังแสงสีขาวที่ประตู

        เหมยซีค่อยๆเอื้อมมือไปบิดประตูอย่างช้าๆ  ปานประตูค่อยๆเปิดออกมาแสงสีขาวก็ได้สาดแสงมายังตัวเหมยซี  เหมือนครั้งแรกที่เคยเจอ  เหมยซีลืมตาขึ้นมาพร้อมทั้งก้าวเข้าไปยังประตู

        และทุกอย่างก็เงียบสงบ  ร่างของเหมยซีได้ล้มฟุบลงที่หน้าประตูทำให้มารดาและหยางหยุนตื่นขึ้นมา  ต่างรีบมาดูเหมยซี  หยางหยุนจับชีพจรของเหมยซีที่ตอนนี้ไม่มีแล้ว  มารดาของเหมยซีเห็นดังนั้น   ก็กอดบุตรสาวอันเป็นที่รักไว้แนบอก  พร้อมทั้งร้องไห้แทบจะขาดใจ ทำให้พ่อและพี่ๆ รีบมาดูและพบร่างของเหมยซีที่ไม่มีลมหายใจ

        ทุกอย่างในบ้านช่างเงียบงัน  เสียงหัวเราะของบุตรสาว  เสียงทะเลาะของพี่น้อง นับจากนี้ไม่มีอีกแล้ว