กำเนิดใหม่ : จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ 【จบ】

        บางคนมีความสุข และบางคนกังวล

        ผู้ที่มีความสุขต่างตั้งหน้าตั้งตารอคำขอต่อไปที่น่าตื่นเต้นของหลัวเลี่ยที่อาจเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของแคว้นเป่ยสุ่ยได้ในคราวเดียว

        สำหรับหลิวจื่ออั๋งแล้ว เขาสามารถบรรยายโครงสร้างของแคว้นเป่ยสุ่ยได้ในประโยคเดียว

        ผู้คนที่เป็นกังวลเมื่อได้ยินเสียงตบหน้าของเกาช่วงดังลั่นก็รู้สึกราวกับว่าพวกเขาถูกตบหน้าไปด้วยเพราะอีกสักครู่พวกเขาอาจจะเจ็บปวดเช่นนี้ก็ได้

        บางคนสงสัยว่า ทำไมหลิวจื่ออั๋งถึงเต็มใจทำตามคำขอของหลัวเลี่ย?

        เช่นชงจ้านหยวนและหลานฉายหลิงซึ่งรู้ภูมิหลังของเกาช่วง ก็อดสงสัยและไม่เข้าใจพวกเขารู้ว่าอาจารย์ของเกาช่วงและหลิวจื่ออั๋งเป็นเพื่อนสนิทกัน เช่นนั้นหลิวจื่ออั๋งก็ควรช่วยเกาช่วงสิหรือแม้ว่าเขาจะไม่ช่วย แต่ก็ไม่ควรปฏิบัติกับเกาช่วงอย่างเลวร้ายถึงขนาดนี้

        แต่ใครจะรู้ ขณะที่ทุกคนจ้องมองไปที่หลัวเลี่ยเกาช่วง และคนอื่นๆ รถม้าที่หลิวจื่ออั๋งนั่งมาได้มีร่างเล็กๆ พุ่งเข้าไปด้านในด้วยความเร็วเกินกว่าที่ตาเปล่าจะมองทันได้มันพุ่งมาจากภายในคุกกลืนอสูร

        เพราะมันเร็วเกินไปจึงไม่มีใครสังเกตเห็น

        ครู่ต่อมาร่างเล็กที่กลับมาอย่างเงียบเชียบก็ไปลงเกาะบนไหล่ของหลิวจื่ออั๋ง

        นี่เป็นทักษะพิเศษของนกฟินิกซ์สวรรค์ที่สามารถหดตัวได้

        “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”หลิวจื่ออั๋งถาม

        “ข้างในยังเย็นอยู่มากแต่ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของลูกแก้วอัคคีณาน” นกฟินิกซ์สวรรค์ตอบ

        ไม่มีใครรู้ว่าความพิเศษของนกฟินิกซ์สวรรค์นอกจากมีความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดาแล้ว ยังมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมมากซึ่งเหนือกว่าผู้ที่อยู่ในระดับทลายยุทธ์เสียอีก

        ในความเป็นจริงแล้ว หลัวเลี่ยไม่ได้ใช้ลูกแก้วอัคคีณานในทางเดินปกติและทางเดินปกติยังคงถูกปิดกั้นด้วยน้ำแข็งกล่าวได้ว่าเขาใช้มันในทางเดินด้านในที่เปิดอยู่ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าอาจมีการรั่วไหลของพลังออกมาเล็กน้อย

        ยิ่งไปกว่านั้นช่องทางที่ถูกเปิดไว้ก็ถูกแช่แข็งอีกครั้งและไม่มีการรั่วไหลอีกต่อไป

        ถึงอย่างนั้นมันก็ยังถูกจับกลิ่นอายได้โดยนกฟินิกซ์สวรรค์

        หลิวจื่ออั๋งยิ้มเล็กน้อย “แบบนี้หลัวเลี่ยต้องเป็น‘มีมังกรอยู่ในเป้า’แน่ๆ ฮ่าๆ ในที่สุดเราก็พบเขาแล้ว ในเมื่อเขาอยู่ในคุกกลืนอสูรได้เช่นนั้นเขาก็สามารถช่วยตัวเองได้โดยการใช้ตราหยกเชื่อมวิญญาณเชื่อมไปที่ภพจิตมังกรไม่ผิดแน่ในเมื่อหลัวเลี่ยก็คือเขา ดังนั้นขอเพียงไม่ใช่คำขอที่ให้สังหารเกาช่วงเสียจะคำขออะไรข้าล้วนทำให้ได้ทั้งนั้น!”

        ไม่มีใครได้ยินบทสนทนาระหว่างคนหนึ่งคนกับนกหนึ่งตัวนี้

        แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ตัดสินทิศทางของเหตุการณ์ต่อไป

        เมื่อตบหน้าตัวเองครบหนึ่งร้อยทีแล้ว

        ใบหน้าของเกาช่วงก็บวมเป็นหัวหมูและดวงตาบวมเป่งจนแทบมองไม่เห็นนี้ก็ไม่อาจปกปิดความเกลียดชังที่มีต่อหลัวเลี่ยไว้ได้

        ในทางกลับกัน หลัวเลี่ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดว่า “ผู้อาวุโสหลิว ข้ามีคำขอข้อที่สอง”

        “พูดมาสิในเมื่อข้าเป็นคนทำตามคำขอของท่าน ท่านก็ขอมาได้เลย”หลิวจื่ออั๋งยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขา เขาตัดสินใจแล้วว่าหลัวเลี่ยต้องเป็น‘มีมังกรอยู่ในเป้า’ อย่างแน่นอนดังนั้นเขาจึงต้องการทำให้หลัวเลี่ยพึงพอใจ

        หลัวเลี่ยกล่าวว่า “เพื่อที่จะใส่ร้ายข้าข้าไม่คิดว่าผู้อาวุโสรองแห่งคณะผู้อาวุโสจะสามารถตัดสินใจเรื่องนี้เพียงคนเดียวได้แม้ข้าจะเป็นถึงผู้สืบทอดตำแหน่งอ๋องถึงสองตำแหน่งของแคว้นเป่ยสุ่ย และข้าเองก็ไม่เคยมีตำแหน่งสูงเช่นนี้ดังนั้นเรื่องที่จะสั่งขังข้าได้คงต้องมีการปรึกษาเห็นชอบกันภายในจากเหล่าคณะผู้อาวุโสแล้วจึงมีผู้อาวุโสรองมากล่าวโทษข้าได้ ดังนั้นคำขอประการที่สองของข้า คือขอให้ปลดตำแหน่งพวกคณะผู้อาวุโสที่เกี่ยวข้องกับการสั่งขังข้าซะให้พวกเขากลับไปเป็นแค่ประชาชนธรรมดา ริบทรัพย์สิน และเนรเทศพวกเขาออกจากแคว้นเป่ยสุ่ยเสีย”

        พรึ่บ!

        ทันทีที่หลัวเลี่ยพูดคำขอออกมาผู้อาวุโสบางคนก็เป็นลมไปด้วยความตกใจ

        ผู้อาวุโสที่ถูกเรียกว่าคาบช้อนทองมาเกิดพวกเขาทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง หากยึดฐานันดรศักดิ์และริบทรัพย์สินไปนี่ไม่เท่ากับว่าให้พวกเขารอความตายหรือ

        “ได้”หลิวจื่ออั๋งพูดเบาๆ “ข้าเชื่อว่าคงจะไม่มีใครในแคว้นเป่ยสุ่ยปฏิเสธข้า”

        มันยังไม่สายเกินไปที่หลิวหงเหยียนจะมีความสุขนางจะปฏิเสธคำขอนี้ได้อย่างไร นางตอบตกลงในทันที

        คนที่เศร้าซึมมีเพียงคนเดียวคือชงโหวหู่

        คณะผู้อาวุโสถือเป็นอาวุธที่คอยทิ่มแทงหลิวหงเหยียนมาโดยตลอด

        แม้ว่าเขาจะสละตำแหน่งหัวหน้าคณะผู้อาวุโสโดยสมัครใจแต่ผู้อาวุโสทั้งหมดก็ถูกควบคุมโดยเขาอย่างสมบูรณ์ และทุกอย่างก็ยังขึ้นอยู่กับเขาหลิวหงเหยียนที่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าคนใหม่นั้นเป็นเพียงหุ่นเชิด

        ตอนนี้เมื่อคณะผู้อาวุโสสูญเสียการควบคุมแล้วหลิวหงเหยียนก็สามารถใช้ไพ่ลับของแคว้นเป่ยสุ่ยที่ถูกควบคุมโดยคณะผู้อาวุโสมาต่อสู้กับชงโหวหู่หรือแม้แต่จะทำลายชงโหวหู่ก็ย่อมทำได้

        อาจกล่าวได้ว่า การเคลื่อนไหวของหลัวเลี่ยนั้นโหดร้ายเกินไปแล้ว

        หลัวเลี่ยและชงโหวหู่สบตากันราวกับว่ามีประกายไฟพุ่งออกมาจากดวงตาของทั้งสอง

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งชงโหวหู่เขารู้สึกเหมือนถูกแทงเข้าที่หัวใจโดยหลัวเลี่ย หัวใจของเขาเจ็บปวดแทบตาย แต่เขาทำได้แค่ต้องอดทนเท่านั้นรสชาติความเจ็บปวดเช่นนี้ทำให้ชีวิตของเขาเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

        หลัวเลี่ยยิ้มให้เขาเล็กน้อยราวกับจะบอกเขาว่า นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น ยังมีเรื่องที่โหดร้ายกว่านี้อีก

        ใบหน้าของชงโหวหู่ซีดเซียว

        หลังจากที่คณะผู้อาวุโสถูกขับไล่พวกเขาลอบสาปแช่งและได้แต่โกรธแค้น ตั้งแต่นั้นมาพวกเขาก็อยู่ห่างจากวังวนอำนาจของแคว้นเป่ยสุ่ยโดยสิ้นเชิงและสำหรับเรื่องที่ว่า พวกเขาจะเป็นหรือจะตายไม่มีใครสนใจอีกต่อไป

        ตั้งแต่นั้นมาคณะผู้อาวุโสก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างมากและหลิวหงเหยียนก็ได้ทำหน้าที่หัวหน้าอย่างแท้จริง

        “คำขอข้อที่สาม”หลัวเลี่ยกล่าวต่อ “ผู้อาวุโสรองเคยกล่าวใส่ร้ายข้า ด้วยบอกว่ามีหลักฐานและพยานชัดเจนแน่นอนว่าหลักฐานและพยานที่ว่ามานั้นล้วนเป็นเท็จทั้งหมด เขาให้พยานตัวปลอมมาข้าหวังว่าผู้อาวุโสหลิวคงช่วยข้าหาตัวพยานพวกนั้นได้”

        หลิวจื่ออั๋งทำเพียงมองไปที่เกาช่วงอย่างเฉยเมย

        เกาช่วงเคยถามเกี่ยวกับแผนการทั้งหมดของชงจ้านหยวนและต่อหน้าหลิวจื่ออั๋งเขาทำได้เพียงกัดฟันและพูดว่า “คนนั้นคือหลัวชื่อสิง”

        หืม?

        หลัวชื่อสิงอีกแล้วหรือ!

        ความอาฆาตรุนแรงเกิดขึ้นในใจของหลัวเลี่ย

        ครั้งแรกหลัวชื่อสิงปรากฏตัวในฐานะลูกชายนอกสมรสของอ๋องหนานหลี่คนเก่าและเขายังต้องการยึดบัลลังก์ของอ๋องหนานหลี่ ในเวลานั้นหลัวเลี่ยเกลียดคนคนนี้มาก

        ต่อมาเพียงการแสดงของหลัวชื่อสิงไม่เพียงพอที่จะคุกคามเขาเพราะฐานะต่างกันเกินไป ดังนั้นเขาจึงเพิกเฉย แต่ไม่คาดคิดว่าหลัวชื่อสิงจะเป็นหนึ่งในคนที่เล่นงานเขาในครั้งนี้

        หากเป็นครั้งแรกก็ไม่เป็นไรแต่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว หลัวเลี่ยจะเมตตาได้อย่างไร

        “คำขอที่สี่ของข้าคือ ชีวิตของหลัวชื่อสิง!”ในที่สุดหลัวเลี่ยก็เอ่ยคำแห่งความตายขึ้นมาอย่างเย็นชา

        ก่อนหน้านี้แม้ว่าจะมุ่งเป้าไปที่คณะผู้อาวุโสทำให้พวกเขาถูกขับไล่และถูกทิ้งให้ดูแลตัวเอง แต่กับหลัวชื่อสิงคนนี้กลับเป็นคนแรกที่ทำให้หลัวเลี่ยคิดอยากสังหาร

        หลัวชื่อสิงอยู่ท่ามกลางฝูงชน

        ความจริงแล้วหลัวชื่อสิงไม่ต้องการมาแต่เมื่อหลิวจื่ออั๋งมา เกาช่วงจึงขอให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาที่นี่ด้วยดังนั้นหลัวชื่อสิงจึงทำได้เพียงมาอยู่ที่นี่ด้วย

        เมื่อเขาได้ยินเกาช่วงเอ่ยถึงชื่อเขาหลัวชื่อสิงแทบอยากจะวิ่งหนีทันที แต่ก่อนที่เขาจะหันกลับไปแสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้น และพลังที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้ามา ส่งผลให้หลัวชื่อสิงพุ่งออกมาจากฝูงชนและล้มลงอย่างแรงต่อหน้าของหลัวเลี่ย

        ผู้ที่ทำการลงมือคือนกฟินิกซ์สวรรค์ซึ่งกำลังบินกลับมาเกาะที่ไหล่ของหลิวจื่ออั๋ง

        “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอกข้าเป็นพี่ชายต่างมารดาของเจ้านะ” หลัวชื่อสิงร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

        หลัวเลี่ยเยาะเย้ย และพูดว่า“อูไท่ไหลบอกความจริงมานานแล้ว ว่าเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนหนานหลี่เลยเจ้าเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งที่ถูกคนอื่นใช้เพื่อมายึดบัลลังก์ของอ๋องหนานหลี่”

        หลัวชื่อสิงตะโกนว่า “ไม่ข้าเป็น ข้าเป็นจริงๆ”

        หลัวเลี่ยไม่คุยกับเขาแต่พูดอย่างเฉยเมยว่า “คนที่ข่มเหงข้าหลายครั้ง ถ้าข้าเก็บเขาไว้ข้าคงจะเป็นคนโง่เง่าแล้ว เจ้า หลัวชื่อสิง ต้องตาย!”

        ทันทีที่พูดจบเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังออกมาจากฝูงชน

        “เขาจะตายไม่ได้!”