Special part : เรื่องที่ควรรู้ [2]
“ไม่คิดว่านายจะกลับบ้านเลยนะ” เนียร์ทักคนที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านในวันหยุด
หนุ่มผมดำแซมทองวางกระเป๋าเสื้อผ้า “ก็จัดการเรื่องที่มหา’ลัยเสร็จแล้ว มีเวลาเว้นช่วงหน่อยนึงก็เลยกลับมารู้หรอกนะว่าคิดถึงมาก”
“ไปตายซะ” เนียร์เอ่ยเสียงเย็น ไม่รับมุกน่าเสียดายที่ตอนนี้สันกับกุลออกไปซื้อของข้างนอก จึงไม่มีคนคอยต้อนรับลูกชายคนโตของบ้าน
ทินทิ้งตัวลงนั่งโซฟาที่เด็กสาวนั่งอยู่ก่อนแล้ว “แล้วเป็นไงบ้างล่ะกับชีวิตปกติน่ะ”
เนียร์นิ่งคิดไปเล็กน้อย “ก็ถ้าพูดถึงเรื่องเรียน เรื่องเพื่อนทุกอย่างก็ปกติสุดๆ ไปเลยล่ะปกติซะจนบางทีก็มีลืมเหมือนกันว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง”
“งั้นก็เอาออกมาใช้ซะบ้างสิ” ทินเสนอ
“งั้นให้ฉันถอดคอนแทร็กเลนส์ตอนนี้เลยดีมั้ย”เนียร์เสนอกลับพร้อมหัวเราะหึๆ
“ถ้ากล้าก็ถอดสิ ใครห้ามล่ะ” ทินหัวเราะตามแต่อีกฝ่ายหุบยิ้มแล้วทำหน้าเซ็งแทนที่อีกฝ่ายมันดันไม่คิดกลัวบ้างเลย ไม่สิมันรู้ว่าเธอไม่กล้าทำต่างหาก ถึงได้กล้าท้า
แต่พอรู้แล้วเนียร์เกิดนึกอยากท้าทายถอดคอนแทร็กเลนส์ออกซะเพื่อหักหน้าคนปากดีซะบ้างแต่พอชั่งน้ำหนักผลที่ตามมาแล้วมันคงให้ผลร้ายมากกว่าความสะใจส่วนตัวจึงยอมเงียบไป แล้วเปลี่ยนเรื่อง
“ถ้าพวกเอลรู้ว่านายกลับ คงดีใจนะ”
“บอกสิ พรุ่งนี้ฉันนัดกับเภที่โรงเรียน วันจันทร์ก็คงไป”ทินมีแผนไปเที่ยวในเมืองกับเภในวันหยุดนี้หลังไม่ได้กลับมานานแต่อีกครู่หนึ่งถัดมาทินก็เสริมต่อทั้งที่ไม่จำเป็นว่า “ไม่ต้องบอกวาลล่ะ”
ถ้าเป็นแต่ก่อนเนียร์คงไม่สนใจ แต่หลังจากรู้อะไรหลายๆ อย่างแล้วคำขอนี้สะกิดใจเธอมากทีเดียว
“นายมีอะไรกับวาลรึเปล่า”
ทินที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบหนังสือการ์ตูนตอบโดยที่น้ำเสียงไม่เปลี่ยนเลยว่า“ไม่มีอะไรนี่”
เนียร์เลิกคิ้ว แต่ไม่ถามต่อเพราะรู้ว่าต่อให้ง้างปากมันก็คงไม่ยอมตอบ แต่เธอมีบางอย่างในใจที่อยากพิสูจน์อยู่
วันถัดมา หนุ่มร่างสูงมาถึงโรงเรียนตามจุดนัดก่อนเภเขาเข้าไปรอในสนามบาสคล้ายรำลึกความหลังวันนี้เขากับเภมีแผนจะตะลอนไปทั่วเมืองก่อนต้องกลับไปเตรียมเข้าเรียนมหาลัยต่อ
เสียงฝีเท้าจากด้านหลังบ่งบอกว่าอีกคนมาถึงแล้ว จึงหันไปทัก
“มาช้าจังนะ...” ประโยคหลังคล้ายจะหายไป เมื่ออีกฝ่ายไม่ใช่เพื่อนสนิทตนหากเป็นเด็กสาวอีกคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันเป็นเดือน “...รู้ได้ไง”
“บางคนให้ความร่วมมือดีน่ะ” วาลชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทินรู้ทันทีว่าใครแจ๋นไปบอกข่าวอีกฝ่ายจึงยิ้มแยกเขี้ยว
“แล้วเภ?”
“โทรไปยกเลิกนัดให้แล้ว”เด็กสาวพูดเสียงเรียบเหมือนไม่คิดว่านั่นเป็นเรื่องเสียมารยาท ทินได้แต่พ่นลมหายใจ
“แล้วไง” ทินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปหาอีกฝ่าย แต่เว้นระยะห่าง“ยกเลิกนัดคนอื่นเอาดื้อๆ นี่คิดดีแล้วใช่มั้ยว่ามีธุระสำคัญมากพอ”
วาลก้าวเข้าไปหาชายหนุ่ม ใกล้จนต้องเงยหน้าขึ้นมองจึงหยุด“นายต่างหาก มีอะไรต้องทำรึเปล่า”
“ถ้ากับเธอ ก็ไม่มี ต้องมีด้วยเหรอ”
“วันก่อนฉันคุยกับน้องนาย เนียร์ยังหวาดระแวงเรื่องคนเข้ามาใกล้อยู่แต่ไม่นานเธอจะหาย แต่สำหรับฉันที่เป็นมานานแล้วมันยากกว่าฉันก็เลยอยากฝึกตัวเองไม่ให้กลัวเวลาถูกคนอื่นสัมผัสบ้าง”วาลเอื้อมมือหามืออีกฝ่าย หากยังไม่กล้าจับ วันนั้นที่เธอกล้าสัมผัสทินได้นั่นถือว่าใช้ความกล้าอย่างที่สุดแล้ว
“ก็เลยอยากใช้ฉันเป็นหุ่นฝึกให้รึไง”
ในที่สุดปลายนิ้วเธอก็แตะลงบนมือเขาสำเร็จและต้องยั้งใจไม่ดึงมือกลับในทันที
เพราะสัมผัสจากคนอื่นที่วาลรับรู้มามักมีแต่ความเจ็บปวดจึงหวาดกลัวเสมอมา
“...ใช่ ฉันอยากให้นายช่วยฝึก” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย“เพราะฉันรู้ว่านายจะไม่มีทางทำร้ายฉัน”
“ถ้างั้น” ทินเกริ่น เปลี่ยนจากถูกแตะเป็นฝ่ายรวบมือบางมากุมไว้เสียเองออกแรงเพียงเล็กน้อยแต่ทำให้อีกฝ่ายที่ยังไม่ทันตั้งตัวถูกดึงไปชนตัวเองเพราะวาลสูงกว่าผู้หญิงทั่วไป หน้าเธอจึงซบลงกับบ่าเขาได้พอดีสิ่งนี้ทำให้วาลเบิกตากว้าง แล้วทินก็ก้มหน้าลงมาพูดใกล้ๆ “จากนี้ไป ต่อให้เธอห้ามก็อย่าหวังว่าฉันจะหยุดล่ะ”
วาลตกใจกับการถูกตัวกะทันหันก็จริง แต่ก็ไม่อยากผลักไสออกไปเธอพยายามเรียนรู้ว่าสัมผัสจากคนอื่นให้ความอบอุ่นได้มากแค่ไหน
“ทั้งที่คราวก่อน นายยังกลัวฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”วาลย้ำเรื่องปฏิกิริยาคราวก่อนของอีกฝ่ายหลังจากเธอรุกไป
ทินมองเด็กสาวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ทั้งที่ถูกเขาทำขนาดนี้ไม่คิดจะเขินอายสักหน่อยหรือไง หรือแม้แต่จะกลัวอย่างทุกครั้งที่ถูกคนอื่นจับก็ได้
เพราะมั่นใจว่าเขาจะไม่มีทางทำให้เธอเจ็บ...เหรอทินไม่รู้ว่าตัวเองไปให้ความมั่นใจแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหน
“นายรู้มั้ยว่าตอนนี้น้องสาวนายคิดถึงใครอยู่” จู่ๆวาลก็ถามพร้อมกับผละตัวออกไปแม้แต่มือที่คิดว่าจับไว้แน่นกลับเลื่อนหลุดอย่างง่ายดาย
ทินก้มมองมือข้างนั้นไว้ครู่หนึ่งจึงตอบ “เพื่อนไง”
จำกัดให้เป็นได้แค่นั้นเองหรือ วาลนึกแม้จะยังไม่รู้ว่าคนที่นั่นเป็นใคร แต่เธอคิดว่าหากเป็นผู้หญิงเนียร์คงไม่ลังเลตอนถามถึง...คนที่ตอนนี้อยู่ไกลจนต้องคิดถึงงั้นหรือวาลคิดถึงตรงนี้แล้วก็พลันนึกออกคนหนึ่งที่เข้าเค้าที่สุด
“หรือว่า...”
“จะสนเรื่องมันต่อก็ได้นะ ฉันจะได้โทรเรียกเภซะที”
วาลขมวดคิ้ว “นายไม่อยากรู้เหรอ”
“บางเรื่องฉันก็หาคำตอบเองได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งใครทั้งนั้น”ทินว่าพลางหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์หาเพื่อนสนิท และหากเภมาถึงเมื่อไรเวลาของพวกเธอก็จะหมดลง
วาลตระหนักถึงเรื่องนี้ จึงร้อนรนอย่างน้อยครั้งจะรู้สึก
“เภเหรอ เออ โทษทีว่ะ เมื่อกี้ฉันมีธุระนิดหน่อย แต่ตอนนี้ว่างแล้วนายมา...” ทินพูดไม่จบ เมื่อถูกเด็กสาวข้างตัวรั้งหน้าเขาให้หันไปทางเธอและจัดการปิดปากที่กำลังเอ่ยนัดเพื่อนจนสนิท ไร้เสียงใดเล็ดรอดอีก
ความเงียบที่เกิดช่างเนิ่นนาน จนเภที่อยู่อีกปลายสายร้องถามว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนเสียงแทรกนั้นจะเงียบลงเมื่อเจ้าของโทรศัพท์กดวางสายและใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่แกะมือบนหน้าเขาออก ก่อนผละหน้าออกมา
คราวนี้ทินไม่ได้ตื่นตระหนกแบบคราวก่อนอีกจึงมีสติมากพอจะสังเกตสีหน้าของเด็กสาวที่กำลังแสดงความกลัวออกมาแววตาของเธอสื่อชัดว่าอย่าเพิ่งไปไหน
“เธอนี่มัน เป็นพวกเมล็ดพืชรึไง”
วาลทำหน้างง เธออ่านหนังสือมาเยอะค่อนข้างเข้าใจคำเปรียบเปรยมากพอควร แต่การที่ถูกเทียบเป็นเมล็ดนี่เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
“หว่านมาแล้วไม่เคยคิดติดตามดูแลเหรอ” ทินยังพูดต่อ ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจหรือไม่และเปลี่ยนเรื่องเอาดื้อๆ “เธอมานี่เพื่ออะไร เพื่อคุยเรื่องเนียร์มันเหรอ”
“เรื่องนั้น...” วาลไม่ตอบ จะคุยเรื่องอะไรก็ได้เธอแค่อยากมีเวลาอยู่กับเขาเท่านั้นเองและคิดว่าเรื่องที่ทำให้เขาสนใจมากที่สุดคงไม่พ้นเรื่องน้องสาว “ฉันแค่คิดว่านายอาจจะอยากรู้”
“ถ้าเธออยากพูดอะไรก็พูด ไม่ต้องมาใส่ใจว่าเรื่องนี้ฉันจะสนไม่สนถ้าเธออยากเล่าเรื่องอดีต จะเล่าออกมาก็ได้ ถ้านั่นทำให้เธอสบายขึ้น”
“นายพูดเรื่อง...”
“ก็จะให้ฉันช่วยฝึกไม่ใช่เหรอ ที่เธอกลัวก็เพราะไม่ไว้ใจคนอื่นก็ลองใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นดูซะสิ” ทินอธิบาย
“นายยอมช่วยเหรอ”
ทินเสมองไปทางอื่นพลางถอนหายใจยาว “เธอยอมเปิดใจรับคนอื่นแล้วนี่ฉันแค่ทำตามสิ่งที่เคยพูดไว้”
ตอนแรกวาลยังนึกไม่ออก แต่พอลองย้อนกลับไปเธอถึงค่อยจำได้วันที่ทินโทรมาขอความช่วยเหลือจากเธอและเนนเขาเคยว่าไว้จะลองเห็นว่าเธอสำคัญหากเธอยอมรับคนอื่น
วาลเบิกตากว้าง นึกไม่ถึงว่าเขายังจำได้ แล้วทินก็ก้าวเข้ามาใกล้“เดี๋ยว” วาลท้วง สมองเหมือนยังประมวลผลไม่สำเร็จ และต้องการเวลามากกว่านี้แต่ทินไม่สนใจ เขาดึงแขนเธอให้เข้าไปใกล้
“บอกแล้วไง ว่าต่อให้เธอห้าม ฉันก็จะไม่หยุด...อ้อ อีกอย่างนึง”ถึงตรงนี้ทินก็แยกยิ้ม “ไอ้รายการฝึกนั้นน่ะ เธอไม่ต้องยุ่ง”แล้วทินก็รั้งอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ กดหัวเธอให้แนบกับไหล่เขาไม่ให้ไปไหนก่อนจะเข้าไปพูดใกล้ๆ ที่ข้างหู “เพราะฉันจะเป็นคนฝึกให้เธอเอง”
วาลนิ่งไปพักใหญ่ ให้ร่างกายได้สัมผัสถึงไออุ่นจากอีกฝ่ายทั้งที่เธอควรจะกลัว ทว่าน่าแปลกที่เธออยากอยู่แบบนี้ไปนานๆเพียงแต่เธอออกจะผิดหวังอยู่เล็กน้อยหลังถูกกอดมาได้สักพักหนึ่ง
“นึกว่าจะมีจูบด้วยซะอีก”
“...นี่เธอกลัวถูกคนอื่นสัมผัสจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย”
วาลหัวเราะอยู่บนบ่าทินเขารู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยกับการเคลื่อนไหวนั้น และนี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงหัวเราะจากเธอเสียงหัวเราะ...ที่มาจากใจจริงๆ
จู่ๆทินก็อยากเห็นขึ้นมาว่าคนที่เคยคิดว่าเป็นหุ่นยนต์จะทำหน้าแบบไหนอยู่จึงดันร่างบางออกเล็กน้อยเพื่อให้เห็นหน้าของเธอตอนหัวเราะชัดๆ
เด็กสาวไม่ได้อ้าปากหัวเราะกว้าง เธอแค่เผยอยิ้มเล็กน้อยมีเสียงเล็ดรอดจากปากนั้นเบาๆหลังจากนั้นทินก็รู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่เผลอทำให้เสียงหัวเราะที่หาได้ยากยิ่งเงียบหายไปแต่เขาคิดว่าคงคุ้มแล้วเมื่อเทียบกับสัมผัสบนริมฝีปากนั้นที่ได้กลับมาแทน
เนียร์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ที่บ้านหันมองโทรศัพท์ตนซึ่งหน้าจอสว่างขึ้นเพราะใครบางคนส่งข้อความมาหา เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านข้อความที่ส่งมาเป็นเพียงประโยคสั้นๆ
‘ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ’
เนียร์ร้อง อะ ออกมาเบาๆนึกในใจว่าพลาดซะแล้วที่เผลอติดกับอีกฝ่ายจนถูกหลอกใช้โดยไม่รู้ตัว
“แปลว่ารู้สินะ ว่าถ้าพูดถึง จะต้องเอาไปบอก”คนนึกอยากแกล้งให้อีกฝ่ายลำบากใจแอบปลงตก เมื่อถูกเดาความคิดออกแต่แบบนี้ก็เท่ากับว่ายอมรับความรู้สึกที่มีต่อวาลไปโดยปริยาย
แต่แทนที่จะเป็นฝ่ายนัดเองเสียแต่แรก กลับมายืมมือเธอวางแผนแบบนี้เนียร์กลอกตาขณะนึกถึงที่วาลเคยพูดไว้
“...ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ ด้วยแฮะ” ถึงจะรู้ลางๆ มาตลอดแต่เพิ่งชัดเจนก็ตอนนี้เอง
จริงๆ แล้ววาลอาจจะเหมาะกับทินก็ได้เริ่มคิดว่าการที่วาลชอบทินอาจไม่ใช่เรื่องแปลกแต่กลายเป็นว่าที่แปลกคือทินยอมตกลงกับวาลได้อย่างไรหรือมันเป็นเรื่องแน่นอนแต่แรกแล้วกันนะ เนียร์ลองนึกดู หากเป็นเรื่องของวาลแล้วทินมักยื่นมือเข้ามาช่วยชัดเจนเสมอ
ราวเมล็ดหยั่งรากไว้ แม้แรกๆ เป็นเพียงรากเล็กๆเพียงเด็ดทิ้งก็ขาดได้ง่าย หากปล่อยจนเติบโตก็จะกลายเป็นรากแขนงแตกเป็นความผูกพันมากหลายหยั่งลึกแข็งแรงจนยากจะโค่นทิ้งโดยไม่ทันรู้ตัว
ขนาดทินยังมีได้ เนียร์ก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีโอกาสมีบ้างไหมและเป็นกับใคร
นี่คือคำถามที่น่าสงสัยที่สุด
วันนี้ที่เรือนพักของผู้นำเผ่าเอดีวาสมีแขกจากโลกภายนอกมาเยือนแต่ก็ไม่ถูกนัก เมื่อแขกที่ว่าก็เคยเป็นคนจากเกาะนี้เช่นกัน
คนในเผ่าเอดีวาสที่ต้องออกไปยังโลกภายนอกแม้ในสังคมเขาจะได้เป็นถึงทนายความภายใต้ชุดเป็นทางการดูภูมิฐานมากแค่ไหนแต่เมื่อกลับมายังเกาะแล้วเขาก็ยังนั่งคุกเข่าลงกับพื้นตรงหน้าเดสิตอย่างให้ความเคารพอยู่ดี
ดวงตาสีน้ำตาลแก่ของเดสิตจ้องไปยังเด็กฝาแดที่เพิ่งมาถึงเรือน“เข้ามาสิ กีเลนอล เกลลีนา”
กิลกับเกลแปลกใจที่ได้รับคำเชิญเข้าไปนั่งข้างหลังแขกที่มาเยือน แต่อีกฝ่ายกลับหันมาบอก
“เข้าไปนั่งข้างท่านเดสิตเถอะเพราะเรื่องที่จะพูดก็เป็นเรื่องของพวกเธอเหมือนกัน”
เกลหันไปสบตาพี่ชายแต่ไม่พูดอะไรแล้วทั้งคู่ก็นั่งอยู่ด้านข้างระหว่างเดสิตกับชายคนนั้นแทนเพื่อร่วมฟังด้วย
“เธอว่าคนจากโลกภายนอกอ้างว่านี่เป็นของที่ตนัยฝากมางั้นเหรอ”
ชายหนุ่มพยักหน้า “จากหนุ่มที่ชื่อว่านิกรเขาเคยทำงานอยู่ข้างกายท่านตนัยมาก่อน จึงฝากสิ่งนี้มาให้”ว่าแล้วเจ้าตัวก็นำกล่องเอกสารใบเล็กสีดำออกมาวางตรงหน้า “จริงๆตั้งแต่จบเรื่องคราวนั้น เขาก็ติดต่อหาพวกเรามาตลอด แต่พวกเราไม่ไว้ใจจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง”
คนที่ได้รับอนุญาตให้ไปสู่โลกภายนอกจำต้องรักษากฎอย่างเคร่งครัดนั่นรวมไปถึงการปกปิดการมีอยู่ของเผ่าเอดีวาสด้วย เหตุที่ต้องส่งคนออกไปก็เพื่อรับข้อมูลข่าวสารว่าเกาะนี้ยังเป็นความลับดีหรือไม่ และคนข้างนอกมีความต้องการไปถึงไหนแล้วยิ่งรู้ว่าธรรมชาติในโลกกำลังหมดไปเกาะของพวกเขาก็ยิ่งเป็นแหล่งทรัพยากรชั้นดีที่ควรปกปิดไว้
พวกเขาจึงถูกส่งไปเพื่อการนั้น
“เป็นของตนัยจริงเหรอ” เดสิตกอดอก พยักหน้าไปทางกระเป๋า
“พวกผมตรวจดูแล้ว เป็นของท่านตนัยจริงครับ”
“มันคืออะไร”
“เจตจำนงที่เหลือไว้ของท่านตนัย”
ยิ่งฟังสองฝาแฝดยิ่งงุนงงว่ามันเป็นเรื่องของพวกเขาตรงไหนที่ต้องให้มานั่งฟังอย่างเป็นทางการเช่นนี้
“ตามภาษาของคนภายนอกมันคือพินัยกรรมที่จะบอกความต้องการไว้”
เดสิตนิ่งไปครู่ ก่อนถาม “มันต้องการอะไร”
ถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็เปิดกระเป๋าหยิบสมุดพินัยกรรมขึ้นมาอ่านให้ฟัง
“ข้าพเจ้า นายตนัย ดาราการณ์หลังจากที่ข้าพเจ้าถึงแก่กรรมไปแล้ว มีความประสงค์ดังนี้บริษัทนิวเวิลด์จำกัดจะให้นาย...” เขาพูดชื่อที่พวกเดสิตไม่เคยได้ยินมาก่อน“เป็นคนดูแลบริษัทแทนก่อนเป็นการชั่วคราว จนกว่าทายาทของข้าพเจ้าจะมีความสามารถและประสงค์จะรับช่วงต่อหรือต้องการโอนตำแหน่งให้ใครก็ตามที่คิดว่าเหมาะสมต่อไป”
“ทายาทงั้นเหรอ” คิ้วขาวของเดสิตเลิกสูงเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าตนัยมีลูก แม้แต่กิลกับเกลยังแปลกใจ
“ทายาทที่ว่าไม่จำเป็นต้องเป็นลูกแท้ๆ ก็ได้ครับ”อีกฝ่ายให้เหตุผลอย่างสงบ
“แล้วเรื่องบริษัทของทางนั้นพวกเราจำเป็นต้องสนใจด้วยเหรอ”
“นั่นเป็นอีกเจตจำนงของท่านตนัยครับ”คราวนี้ชายหนุ่มเลื่อนตาไปทางเด็กฝาแฝด“ท่านต้องการรับเด็กฝาแฝดจากตระกูลดราอูเกฟิสเป็นลูกบุญธรรม”
คราวนี้ไม่ใช่แค่เดสิตกระทั่งกิลกับเกลก็พลอยตาโตตกตะลึงไปด้วย
“แต่...แต่ท่านตนัย ตายไปแล้ว” กิลนึกออกแค่นั้นหากอีกฝ่ายกลับเลื่อนมือไปยังกระเป๋าตรงหน้า
“เอกสารทั้งหมดถูกเตรียมไว้เสร็จสิ้นท่านลงนามรับพวกเธอสองคนเป็นลูกบุญธรรมไปแล้วถ้าให้พูดก็คือตอนนี้พวกเธอเป็นทายาทของท่านตนัยโดยสมบูรณ์แล้วจะเหลือก็แต่คำปากเปล่าจากพวกเธอทั้งสองว่าต้องการหรือไม่ ถ้าไม่ฉันก็จะเผาสัญญานี้ทิ้งทันที”
เด็กแฝดได้แต่นิ่งงันไม่เคยนึกมาก่อนว่าตนัยจะเตรียมการแบบนี้ไว้ด้วยในเมื่อสิ่งที่ตนัยทำตลอดมานั้นเพื่อลลันใจเขายังมีบางส่วนแบ่งมาให้พวกเขาด้วยงั้นหรือ
“จริงเหรอคะ” เกลโน้มตัวไปข้างหน้า “ท่านตนัยอยากรับพวกเราเป็นลูกจริงๆเหรอคะ”
คนถูกถามพยักหน้า “ไม่เช่นนั้นท่านคงไม่ทำเอกสารนี้ไว้”
“แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อมันเลือกที่จะตายไปแล้ว”เดสิตกัดฟันกรอด ไม่ใช่ไม่เห็นด้วย แต่เพราะอีกฝ่ายจะทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไรต้องการเป็นพ่อไปเพื่ออะไร หากไม่มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อทำตามความปรารถนานั้น
“เอกสารนี้เหมือนท่านตนัยจะเตรียมทำไว้นานแล้วครับนานก่อนที่ท่านจะกลับไปโลกภายนอกครั้งสุดท้ายซะอีก”
นั่นต้องเป็นช่วงที่ตนัยกลับมาหลังเพิ่งเกิดเรื่องกับลลันแน่นอน
คำถามที่เคยถูกถามว่าต้องการพ่อไหม นั่นไม่ใช่คำโกหก ตนัยหมายความตามนั้นและต้องการให้เป็นจริง
“คนของท่านตนัยที่ชื่อนิกรบอกว่าบางทีท่านตนัยก็จะนำกระเป๋าเอกสารนี้มาดู บางครั้งก็ยิ้ม บางครั้งก็ถอนหายใจตนเคยเสนอให้ทำลายมันซะ แต่กลับถูกปฏิเสธ”
‘มันเคยเป็นความฝันอย่างหนึ่งของฉัน’
...ซึ่งฝันนั้นไม่มีทางเป็นจริง
กิลหลุบตาลง มือกำแน่นบนตัก
“แล้วคำตอบของพวกเธอล่ะ”
“เกลอยากเป็นค่ะ ต่อให้ท่านตนัยจะไม่อยู่แล้วและต่อให้เหมือนเกลจะอาจเอื้อมมากแค่ไหนเกลก็อยากจะเรียกท่านว่าท่านพ่อได้อย่างเต็มปากค่ะ...ได้มั้ยคะ ท่านเดสิต”เกลหันไปถามคนที่จำเป็นต้องเป็นปู่ให้ หากพวกเธอได้เป็นลูกของตนัยจริงๆ
“...ก็มันตัดสินใจไปแล้วนี่พวกเธอเองก็ต้องการอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ”
“ตะ...แต่ท่านเดสิตอาจไม่อยากเกี่ยวข้องกับพวกเราก็ได้นะคะยังไงพวกเกลก็จะ...”
“พวกเธอจะเป็นหลานฉัน” เดสิตตอบรับง่ายจนแม้แต่กิลยังนิ่งอึ้ง “อย่างน้อยฉันคงไม่ต้องกังวลเรื่องทายาทเหมือนกันใช่มั้ย”
ผู้นำเผ่าคนต่อไปจะมีสายเลือดดราอูเกฟิสคนในหมู่บ้านที่ไม่เคยรู้อาจโต้แย้งแต่คนที่อยู่มานานกว่านั้นและจำได้ว่าครั้งหนึ่งคนของสองตระกูลนี้เคยเกี่ยวดองกันมาก่อน จะถึงเวลาได้เวียนมาบรรจบอีกครั้งหนึ่ง
“เรื่องนั้น พวกเกลคง” เกลกำลังจะปฏิเสธเรื่องสืบทอดต่อแต่ผู้นำเผ่ากลับถามต่อแบบไม่เปิดโอกาส
“แล้วมีเรื่องอื่นอีกมั้ย”
“มีครับ” เขาตอบรับ และยังคงเป็นเรื่องพวกกิลเช่นเดิม“หากพวกเธอตอบรับเป็นลูก แล้วพวกเธอต้องการไปใช้ชีวิตที่โลกภายนอกมั้ย”
“!!?”
เนียร์ยังคงลืมตามองเพดานบนเตียงชั่วขณะหนึ่งแม้จะตื่นมาได้สักพักแล้ว ราวกับจะนึกทบทวนความฝันเมื่อครู่เพราะในความฝันได้เจอใครคนหนึ่งที่คิดว่าไม่มีทางได้เจออีกแล้วจึงอยากจะจมลงกับความรู้สึกนั้นต่อไปอีกหน่อย
หากยิ่งนึก สิ่งที่จำได้กลับน้อยลงจนสุดท้ายก็กลายเป็นภาพที่ไม่ปะติดปะต่อจนน่าหงุดหงิด
“แม้แต่ความฝัน ก็ยังไม่คิดเหลือไว้ให้รึไง” เนียร์พึมพำสุดท้ายก็ยอมลุกจากเตียงในที่สุด
เหลือเวลาอีกไม่กี่วันจะถึงวันเปิดภาคเรียนที่สองแล้วเนียร์นึกหวนกลับไปปีก่อนซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เธอได้รับพลังจากธรรมชาติพอดี...มาถึงตอนนี้ได้รู้ว่ามีอะไรหลายอย่างเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน
เด็กสาวถอนหายใจให้กับเรื่องนั้นหลังรู้ว่าความปรารถนาของตนคือโลกที่หยุดนิ่งแล้วก็พอจะเข้าใจว่าทำไมทุกครั้งที่มีอะไรเปลี่ยนไปสักอย่างเธอถึงได้หงุดหงิดนิดๆ เสมอก่อนต้องสำทับตัวเองทุกครั้งว่าการเปลี่ยนแปลงไม่ใช่สิ่งเลวร้าย
...เพราะทำให้ได้เจอ...
เนียร์เหลือบมองแผ่นกระดาษที่หนีบไว้หน้าโต๊ะอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจว่าคงคิดแง่ดีขนาดนั้นไม่ได้ เพราะ
...มันทำให้ได้เจอกับการจากลาเช่นกัน
“นี่เป็นรายชื่อและวิธีการติดต่อของพวกเราทั้งหมดที่อยู่ในโลกภายนอก”ชายหนุ่มยื่นสมุดเล่มหนึ่งให้เด็กหนุ่มที่นั่งเคียงกับน้องสาวฝาแฝดบนโซฟา
เกลชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ “เยอะเหมือนกันนะคะ”
“นับรวมที่อยู่ในประเทศนี้ก็ราวๆ สิบกว่าคนประเทศอื่นก็อีกประมาณเกือบสามสิบกว่าคน ถ้าหากพวกเธอต้องการความช่วยเหลือจากเราสามารถติดต่อมาได้เสมอ พวกเรายินดีรับใช้”
เด็กทั้งสองตัวเกร็งขึ้นมาทันที ก่อนเกลจะเป็นฝ่ายทักท้วง“อย่าบอกว่ารับใช้เลยค่ะ พวกเกลก็เป็นแค่ทาสรับใช้เหมือนกัน”
“แต่...”
“ถึงจะได้เป็นผู้สืบทอดตระกูลวงศ์วลายุแต่พวกเราก็ยังเป็นคนของตระกูลดราอูเกฟิสอยู่ดีได้โปรดอย่าให้เกียรติพวกเราไปมากกว่านี้เลยครับ”
ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอม “ถ้าพวกเธอได้เป็นผู้สืบทอดแล้วก็มีแต่ต้องทำตัวให้ชินและเหมาะสมกับสิ่งที่ได้รับมาเท่านั้นครับต่อให้สังคมที่ขนาดเล็กแค่ไหน ก็ยังต้องมีหัวหน้าหรือผู้นำอยู่ดีบนเกาะเอดีวาสเองก็เช่นกันดังนั้นพวกเธอที่ถูกเลือกแล้วก็ควรรู้จักหน้าที่และการวางตัวเสียตั้งแต่ตอนนี้”
สิ่งที่อีกฝ่ายพูดมายังคงดังก้องในหัวแม้เจ้าตัวจะออกไปแล้วหน้าที่ที่ได้รับช่วงมาจากตนัย
“พี่กิลอยากทำอะไรเหรอคะ”เกลถามหลังจากทนายที่ดูแลพวกเขากลับไปแล้ว
“ทำอะไร”
“ก็นี่เป็นครั้งแรกเลยนี่นาที่พี่กิลพูดสิ่งที่อยากได้ออกมาตรงๆอะไรทำให้พี่กิลกล้าถึงขั้นยอมขัดคำสั่งท่านเดสิตเหรอคะ”
ถ้าเป็นคำสั่งห้ามกิลคงไม่มีทางปฏิเสธและคงไม่ได้มาที่นี่ ถ้า...เป็นตัวเขาในอดีตละก็แต่เพราะตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว จึงขัดขืนต่อคำสั่งนั้น
เดสิตคงเห็นบางอย่างในตาเขา ถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆพลางพึมพำว่า “ถึงไม่มีสายเลือดเดียวกัน ก็ติดต่อกันได้รึไงนะไอ้ความดื้อรั้นนี้น่ะ”
และหลังจากนั้นก็ได้รับคำอนุญาตให้มายังโลกภายนอกได้โดยที่เกลหรือแม้แต่กิลที่เป็นคนยืนกรานจะมายังตกใจ
“ช่วยแสดงสิ่งที่เจ้านั่นต้องการให้ฉันเห็นเมื่อสิบปีก่อนทีเถอะ”
กิลนึกถึงคำพูดของเดสิตแล้วหลับตาลง สิ่งที่ตนัยอยากให้ผู้เป็นพ่อได้เข้าใจตัวเขาและเกลที่รับฝากความปรารถนานั้นเอาไว้กิลตั้งใจว่าจะตอบรับความปรารถนานั้นให้ถึงที่สุดแต่เหตุผลของตัวเองที่ต้องการมาที่นี่จริงๆแล้ว...เขายกมือขึ้นทาบลงตรงกระเป๋าเสื้อมันมีขวดเล็กที่ใส่ดอกไม้สีม่วงไว้พลางพึมพำ “เพราะอยากเจอ”
“อะไรนะคะ”
“...เหตุผลนั้นอาจจะเหมือนของน้องก็ได้นะ”
เกลอ้าปากค้าง “พี่...พี่กิลก็อยากเจอฟิวส์เหรอคะเกลเคยอ่านหนังสือเจอว่าคู่แฝดมักชอบคนเดียวกัน เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย”
“...เหมือนน้องจะอึ้งผิดเรื่องนะแล้วพี่ก็ไม่ได้อยากเจอฟิวส์ด้วย”
เกลร้องอ้าว “แล้วใคร...”
เธอถามไม่จบ เพราะมีเสียงเคาะประตูคั่นพร้อมกับเสียงบอกว่าเป็นคนจากบริษัทขนส่ง ที่ขนของใช้จำเป็นมาให้และพวกเธอก็ยุ่งจนเกลไม่มีโอกาสได้ถามอีก
“ถึงจะย้ายมาช้าไปนิด แต่นี่ก็เพิ่งเริ่มเทอม 2 ไปได้แค่สัปดาห์เดียว คงตามบทเรียนได้ไม่ยากหรอกนะมีอะไรไม่เข้าใจก็ถามเพื่อนๆ ได้”คุณครูบอกกับเด็กนักเรียนที่จะย้ายเข้ามาในห้องที่ดูแลอยู่อย่างเป็นกันเอง
เกลส่งยิ้มบอกว่าไม่มีปัญหาเรื่องพวกนั้นอยู่แล้วส่วนกิลไม่พูดอะไรแต่เสมองออกไปนอกห้องพักครูที่ตอนนี้มีแต่เด็กเดินกันว่อนทั้งที่เป็นวันหยุด
“อ๋อ วันนี้เป็นวันบิ๊กคลีนนิ่งเดย์น่ะ ตอนนี้เพื่อนๆในห้องพวกเธอก็กำลังทำความสะอาดที่สนามฟุตบอลนะอยากเข้าไปทำความรู้จักล่วงหน้าก่อนรึเปล่า”
“ไม่ค่ะ รอพรุ่งนี้ทีเดียวเลยดีกว่า” เกลปฏิเสธสีหน้าดูสนุกตื่นเต้นราวกับกำลังเล่นเกมอยู่อย่างที่ครูประจำชั้นไม่เข้าใจนักแต่ชายที่ไม่เค้าหน้าเดยวกันข้างตัวลอบถอนหายใจเนื่องรู้ดีว่าเกลกำลังเล่นอะไรอยู่
“เกลอยากให้พวกเนียร์ตกใจเล่นค่ะฉะนั้นห้ามให้พวกเขารู้ว่าเรากลับมาที่นี่เด็ดขาดเลยนะคะพี่กิล”
คำขอพร้อมกับสีหน้ามุ่งมั่นอย่างที่เห็นแล้วปฏิเสธไม่ลงทำให้กิลอึดอัดมาจนถึงทุกวันนี้
ทั้งที่ได้มาถึงนี่ได้อยู่ใกล้กันขนาดนี้แล้วกลับยังไปหาไม่ได้ เกลตั้งใจทรมานเขาเล่นหรืออย่างไรแต่พอลองคิดมุมกลับกันแล้ว นั่นก็ทำให้เกลไปหาคนที่อยากไปหาด้วยไม่ได้เหมือนกัน
“เกล”
“คะ?”
“ทำไมถึงไม่อยากไปหาตอนนี้เลยล่ะ ทนได้เหรอ”
เกลนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเจอคำถาม
“พี่กิลว่าถ้าพวกเราไปหาตอนนี้เลย กับรอให้ถึงพรุ่งนี้แบบไหนจะเป็นที่น่าตกใจมากกว่าเหรอ”
คำถามย้อนกลับให้กิลเป็นฝ่ายนิ่งคิดบ้างและการปรากฏครั้งเดียวในวันพรุ่งนี้เลยก็สร้างความน่าตกใจให้มากกว่าจริงๆ
“เกลอยากให้พวกเขาจำพวกเราได้ค่ะ เพราะถึงจะได้มาอยู่นี่แต่ไม่น่าว่าสักวันหนึ่งข้างหน้าอาจต้องกลับไปอีกอย่างน้อยเกลก็อยากจะมีส่วนร่วมในความทรงจำของทุกคนในฐานะคนคนหนึ่งที่ไม่ใช่ในฐานะทาส”
เพราะคนเหล่านี้มีความสำคัญไม่มีใครสนใจว่าพวกเขาเป็นอะไรมาก่อน เป็นกลุ่มคนที่เรียกว่าเพื่อนได้อย่างเต็มปากจึงไม่อยากจะถูกลืม
กิลชะงักเท้าเมื่อเดินผ่านสนามฟุตบอลที่เด็กบางส่วนก็ยังนั่งพักอยู่ริมสนามบางส่วนก็เริ่มทำความสะอาดต่อแล้ว
“แค่ให้พวกนั้นไม่เห็นตัวก็พอใช่มั้ย”กิลถามโดยยังไม่ละสายตาจากทางนั้นเกลมองตามก็ดูออกว่ากิลมองหาใครอยู่จึงสำทับว่าแค่ไม่ให้เห็นตัวก็พอก่อนจะเดินนำออกไปก่อนโดยปล่อยพี่ชายไว้
กิลเข้าไปหลบอยู่หลังต้นไม้เพื่อแอบมองคนในสนามทั้งที่มีคนอื่นอีกมากมาย แต่การหาเธอไม่ใช่เรื่องยาก ไม่นานก็เจอ
เพียงแค่ได้เห็น แม้จากที่ไกลๆกิลก็สัมผัสได้ว่าความรู้สึกที่เคยนิ่งสงบมาตลอดกำลังถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น
...อยากเจอ...
เธอยังเหมือนเดิม แผลที่เคยเห็นครั้งสุดท้ายหายไปหมดแล้ว
อยากเข้าไปหา
ความคิดชั่ววูบหนึ่งเกือบทำให้เขาคิดจะออกไปพบโดยไม่สนใจคำสัญญาที่ให้ไว้กับเกลแต่กลับมีอีกความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาหยุดไว้
แล้วถ้าเธอไม่อยากเจอเขาล่ะ
ความกังวลเริ่มแผ่ลาม ถ้าเธออยากจะลืมเรื่องของพวกเขาไปล่ะเธอที่ต้องการโลกอันแสนสงบ ตัวพวกเขาที่ทำให้โลกเธอแปรเปลี่ยน จะยังอยากเจออีกหรือ
เป็นครั้งแรกที่กลัวจนไม่กล้าพบหน้ากลัว...จนต้องหันหลังกลับ แต่ก็ยังไม่กลับไปห้องที่ควรจะไป กิลลังเลอยู่เพียงครู่ก่อนจะตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอแทน
กิลแอบเข้าไปในห้องนอน เป็นห้องที่เรียบง่ายดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองไปทั่วๆ ตอนที่คิดอยู่ว่าจะมาที่นี่ทำไมกันนะสายตาก็สะดุดลงตรงโต๊ะข้างเตียง มีที่หนีบกระดาษติดไว้อยู่ กระดาษนั้นเป็นของเขากิลจำได้ เขารู้สึกจุกขึ้นมาในอก ด้วยนึกไม่ถึงว่าเธอจะยังเก็บไว้
กิลถือวิสาสะหยิบมันออกมาเปิดดูทันทีที่ได้เห็นข้อความที่เขาไม่ได้เป็นคนเขียนแล้วความกังวลใจที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็หายไปในพริบตา
เธอเขียนไว้ว่า
‘อยากเจออีก’
รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนหน้าทันที เมื่อเธอเองก็อยากเจอ...
กิลหยิบปากกาจากบนโต๊ะขึ้นมาเขียนต่อท้ายประโยคนั้นนึกถึงวันพรุ่งนี้ที่จะได้ไปเรียนวันแรกเริ่มรู้สึกว่าเป็นเรื่องสนุกเหมือนอย่างที่เกลคิด กับการนึกภาพใบหน้าตกใจของเธอ
ก่อนจากไป กิลนำดอกไม้แห้งสีม่วงออกมาจุมพิตลงบนกลีบดอกไม้นั้นอย่างอ่อนโยนให้เป็นดั่งตัวแทน แล้ววางไว้บนโต๊ะ
ตอนที่เนียร์กลับมาถึง กิลกลับไปก่อนหน้านี้แล้วหลังจากที่เธอได้เห็นข้อความและดอกไม้และหัวฟัดหัวเฟียดกับมันเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็หยิบดอกไม้ขึ้นมาพิจารณา ก่อนยกขึ้นจรดจมูก สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ยังคงหลงเหลือ
กลิ่นหอมของมัน...จากใครคนนั้น
และโดยไม่รู้ตัว เธอก็เผลอเลื่อนมันลงมาอยู่บนริมฝีปากโดยไม่รู้เลยว่าเป็นจุดเดียวกับที่ริมฝีปากของกิลเคยสัมผัสไว้
เนียร์คลี่ยิ้มบางความรู้สึกที่เคยสร้างความอึดอัดให้แก่เธอหายไปหมดแล้วเธอพึมพำกับดอกไม้สีม่วงนั้น
“แล้วเจอกันนะ”
787K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
