หลังจากกองทัพขององค์ชายสามออกเดินทางผ่านป่าที่เป็ทางหุบเขาไปได้สักพักก็ถึงหมู่บ้านตวนอองและตั้งใจว่าราตรีนี้จะพักค้างแรมกันที่หมู่บ้านแห่งนี้ก่อนแล้ววันรุ่งขึ้นค่อยเริ่มออกเดินทางต่อ
“ฟังกงเ้าไปคุยกับผู้นำหมู่บ้านบอกว่าคืนนี้ข้าจะขอพักค้างแรมที่หมู่บ้านตองอวนแห่งนี้จะขัดข้องประการใดหรือไม่”องค์ชายสั่งขันทีคนสนิทไปแจ้งข่าวแก่ผู้นำหมู่บ้าน
“พะย่ะค่ะ”รับคำสั่งและเดินออกไปทันทีพร้อมกับทหารสามนาย
เมื่อฟังกงเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อเจรจาขอพักค้างแรม ผู้นำหมู่บ้านก็ยินดีเป็อย่างยิ่งที่จะได้ต้อนรับองค์ชายสามพระโอรสขององค์จักรพรรดิตันโจลิ่ว จึงรีบสั่งให้คนในหมู่บ้านไปจัดเตรียมเสื้อผ้าและที่หลับนอนให้สมเกียรติขององค์ชายหนุ่ม
“ข้าฟังกง เป็บ่าวรับใช้ขององค์ชายสามแห่งจักรพรรดิตันโจลิ่ว เราได้รับพระราชโองการให้ไปปราบฏที่หัวเมืองทางเหนือ ราตรีนี้ขอหลับนอนที่หมู่บ้านของท่านได้หรือไม่”ฟังกงถามเมื่อผู้นำหมู่บ้านเดินเข้ามาใกล้
“ได้สิขอรับ เป็บุญของหมู่บ้านนี้ที่จะได้ดูแลรับใช้องค์ชายสาม แปงกุยเ้าให้คนไปทำความสะอาดเรือนที่อยู่ด้านท้ายหมู่บ้านตอนนี้เลย”หัวหน้ารับคำด้วยความดีใจและหันไปสั่งลูกบ้านให้ไปเตรียมเรือนต้อนรับองค์ชายสาม
“ขอรับท่านผู้นำ”แปงกุยรับคำและขอตัวออกไปจัดการที่พัก
“ขอบใจท่านผู้นำหมู่บ้าน”ฟังกงบอกขอบใจที่ให้ที่พักอาศัยหลับนอนในค่ำคืนนี้
“ไม่เป็ไรเลยท่าน เราเต็มใจเป็อย่างยิ่ง”ท่านผู้หมู่บ้านรีบบอกขันทีหนุ่มและใบหน้าก็ยินดีมากเช่นกัน
“ข้าขอตัวไปแจ้งข่าวแก่องค์ชายสามที่หน้าหมู่บ้านก่อน”ขันทีฟังกงบอกและขอตัวไปแจ้งข่าวกองทัพที่รออยู่ตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน
เมื่อขันทีฟังกงมาถึงจุดที่ทุกคนรออยู่ก็เข้าไปรายงานให้องค์ชายทราบ
“ทางผู้นำหมู่บ้านมีความยินดีเป็อย่างยิ่งพะย่ะคะ”
งั้นพวกเราก็ได้ที่พักในค่ำคืนนี้แล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ”องค์ชายหันไปบอกทุกคนและขี่ม้านำเข้าไปก่อน
“ยินดีต้อนรับองค์ชายสามสู่หมู่บ้านตวนอองพะย่ะค่ะ” ท่านผู้นำและนายหญิงออกมาต้อนรับและทำความเคารพองค์ชายสาม
“ขอบใจท่านมากที่ให้ที่พำนักแก่กองทัพของข้า”องค์ชายกล่าว
“อย่าเลยพะย่ะค่ะ แค่นี้ข้ากับเมียข้าก็ดีใจยิ่งนักที่องค์ชายสามจะมาพำนักที่นี่”ท่านผู้นำรีบตอบ
“พระชายาทรงงดงามยิ่งเพค่ะ”เมียท่านผู้นำรีบกล่าวคำชมหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังองค์ชายหนุ่ม
“ฮะ! พระชายา! ข้าไม่ใช่!….”ผู้กองสาวรีบบอกทุกคนว่าเธอไม่ใช่เมียขององค์ชายสามแต่องค์ชายสามก็รีบตอบตัดหน้าและใช้แขนดึงเธอเข้ามาและโอบไหล่เธอไว้
“ขอบใจท่านทั้งสองมาก”องค์ชายสามกล่าว
“ไม่เป็ไรพะยะค่ะ เชิญองค์ชายกับพระชายาทางนี้ก่อนเถิด”ท่านผู้นำบอกและเดินนำเข้าไปบนเรือน องค์ชายจึงดันตัวของหญิงสาวขึ้นบนเรือน
“ปล่อยฉัน เอ้ย! ข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ”หญิงสาวหันมากระซิบเบาๆ
“รีบตามไปสิ”องค์ชายหนุ่มตอบแต่ไม่ยอมปล่อย
เมื่อท่านผู้นำและนายหญิงเดินลงไปจากเรือนแล้ว หญิงสาวจึงรีบถามเื่ที่เขาบอกคนอื่นๆว่าเธอเป็ชายาของเขาเมื่อสักครู่
“ทำไมถึงไปบอกคนอื่นว่าข้าเป็ชายงชายาอะไรแบบนั้นล่ะ”ผู้กองสาวถามองค์ชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ
“ก็ข้าแค่อยากช่วยเ้า”องค์ชายตอบด้วยใบหน้านิ่ง
“ช่วยแสดงตัวเป็ผัวฉัน เอ้ย! ข้าเนี่ยนะ”เธอรีบถามเขาเสียงดัง
“คำพูดคำจาของเ้าไม่สมกับเป็หญิง ไม่มีความสำรวมเลยสักนิด วาจาแข็งกระด้าง ประหนึ่งชายในร่างหญิงเท่านั้น”องค์ชายว่าให้หญิงสาว
“แล้วทำไมต้องปฏิบัติเหมือนคนอื่น ในเมื่อเรามีสมอง และผู้หญิงอย่างฉัน ก็เก่งกว่าทหารหลายคนของท่านเสียอีก จะลองสู้กับข้าดูสักทีไหมล่ะ จะได้รู้กันไปเลย ว่าหญิงสาวอย่างข้าทำได้มากกว่าที่ท่านคิด”ผู้กองสาวตอบกลับด้วยความไม่พอใจ
“แต่เ้าเป็หญิงก็สมควรจะทำกริยาให้สมกับที่เป็หญิง และที่ข้าทำแบบนี้ก็แค่อยากช่วยเ้า อยากรักษาชื่อไม่ให้ใครเอาไปกล่าวเสียหายได้ว่าเป็หญิงสาวตัวคนเดียวแต่มานอนกลางป่ากลางดงกับชายหนุ่มเป็แรมเดือนแรมปีมันควรหรือไม่เ้าลองคิดดูสิ แม่นางหลิง”องค์ชายหนุ่มกล่าว
“ข้าก็เห็นด้วยกับองค์ชายนะ แม่นางหลิง”ขันทีฟังกงรีบบอก
“รักษาชื่อด้วยการมีผัวเนี่ยนะอยากจะบ้าตายสักสามสิบรอบ แต่ก่อนไปเที่ยวกับพวกหมวดกะจ่าถ้าต้องทำแบบนี้ฉันคงมีผัวรักษาชื่อเสียงเป็สิบคนล่ะมั้ง โอ้ย! จะบ้าตาย”ผู้กองสาวบ่นกับตัวเองเบาๆ
“หรือเ้าไม่้าแบบนั้นก็ไปบอกคนอื่นเสียใหม่ ข้าก็ไม่เห็นจะอยากได้ชายาหัวดื้อเช่นเ้าเหมือนกัน”องค์ชายตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ
“ข้าจะไปบอกใครได้อีกละ ก็คงต้องปล่อยตามนั้นแหละ แต่คืนนี้ข้าไม่นอนที่เดียวกับท่านหรอกนะ”และรีบบอกเื่ที่นอนคืนนี้
“ก็มีห้องเดียว เ้าไม่นอนก็ออกมานอนข้างนอกเสียสิ ข้าก็ไม่ได้ขัด”องค์ชายตอบ