เื่:ย้อนเวลามาเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่12 ลาออกเองได้ไม่ต้องไล่ข้า
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
ทันทีที่ลี่ถิงอันและอันอันที่ได้ยินคำประกาสิทธิ์ของเถ้าแก่เนี้ยที่นางเอ่ยปากไล่ลี่ถิงอันและอันอันออก โดยที่ไม่ยอมถามถึงเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเลยสักนิด ว่าเื่ราวมันเป็มายังไงอะไรบ้าง ทำไมถึงได้ลงไม้ลงมือกันจนโรงเตี๊ยมพังราบเช่นนั้น
"นี่เถ้าแก่เนี้ย ท่านจะไล่ข้าและท่านพี่ลี่ถิงอันออกอย่างนั้นรึ" อันอันนางถามออกมาอย่างนึกสงสัย ว่าที่นางได้ยินเมื่อครู่มันใช่อย่างที่นางได้ยินเมื่อครู่ถูกต้องแล้วใช่ไหม
"ก็ใช่ข้าไล่เ้าสองคนออก รึว่าเ้าฟังภาษาคนไม่รู้เื่ว่าข้าพูดอะไร เ้าก็ใช่ว่าจะโง่เขลานะอันอัน ทำไมเ้าถึงยังไม่เข้าใจตามที่ข้าบอกเ้าเมื่อครู่"
"เถ้าแก่เนี้ยจะไล่เราสองคนออกทั้งที่เถ้าแก่ยันไม่ทันจะได้ถามไถ่เื่ราวความเป็มาอย่างนั้นเลยรึ ว่าข้าโดนลวนลามอย่างไรบ้าง"
"เ้าจะโดนลวนลามยังไงข้าไม่คิดจะสนใจ ข้าสนเพียงว่าตอนนี้เวลานี้ข้าวของ ของข้าพัง แล้วโรงเตี๊ยมของข้าก็ต้องมาเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะพวกเ้าสองคนก็แค่นั้น ส่วนเื่อื่นข้าไม่คิดจะสนใจอยู่แล้วเพราะมันไม่ใช่เื่ของข้าที่ข้าจะต้องสนใจ" ว่าออกมาอย่างไม่สนใจสองสาวที่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก แต่สองสาวนั้น อึ้งกันคนละอารมณ์ และอึ้งกันคนละอย่างกัน อันอันนางอึ้งเพราะอยู่ดีๆ นางกับท่านพี่ลี่ถิงอันต้องมาตกงานแบบนี้กันเช่นนี้แล้วนางจะเอาเงินที่ไหนกิน เอาเงินที่ไหนใช้จ่าย ไหนเงินที่นางจะต้องชื้อข้าวสารเพื่อนำมาหุงหาทำกับข้าวให้แม่ของนางที่นอนป่วยอยู่ให้ท่านได้กินประทังไปวันๆ
ส่วนลี่ถิงอันเองนั้น ตอนนี้นางต้องอึ้งเพราะหญิงสาวไม่คิดว่าเถ้าแก่เนี้ยที่นางเองก็เป็ผู้หญิงเหมือนกันกับพวกนางทั้งสองคน ทำไมนางใจร้ายใจดำกับผู้หญิงเหมือนกันได้มากขนาดนี้ไม่คิดที่จะถามไถ่เื่ราวอะไรเลยสักอย่างเช่นนี้
"เถ้าแก่เนี้ยไม่อยากรู้จริงๆ ว่าอันอันนางโดนลวนลามยังไงแบบไหน ท่านสนเพียงแค่สิ่งของ ของท่านพัง ชื่อเสียงของโรงเตี๊ยมของเถ้าแก่เสียหายแค่นั้นใช่รึไม่ ที่ท่านสนใจเวลานี้?" ย้อนถามเถ้าแก่เนี้ยออกมาอย่างโมโห และคิดได้ว่านี่เธอและอันอันทนทำงานให้คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ตั้งนานได้ยังไงกัน
"ข้าไม่อยากรู้ ข้าสนแค่ว่าข้าวของของข้าพัง แล้วที่เ้าพูดว่าอันอันนางโดนลวนลาม มันก็ใช่ว่าเหตุการณ์เช่นนี้มันจะเกิดขึ้นเสียหน่อย ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกเมื่อไหร่กัน ปกติข้าก็เห็นพวกเ้าสองคนก็ไม่มีปัญหาอะไรมากขนาดนี้นี่ ข้าก็เห็นพวกเ้าสองคนยังปิดปากเงียบสนิท เ้าสองคนมาทำงานกันงกๆ ก็เพราะอยากได้เงินไม่ใช่รึ แค่โดนจับนิด จับหน่อยแค่นี้ทำไมไม่ยอมเงียบไปก็สิ้นเื่"
คำพูดที่ลี่ถิงอันได้ยินจากปากของเถ้าแก่เนี้ย แล้วก็คือแพรวในร่างสองเองนั่นแหละ ทำเอาหญิงสาวเกิดบันดาลโทษะขึ้นมาอย่างแรง เพราะไม่คิดว่าเถ้าแก่เนี๊ยจะมีจิตใจต่ำตมได้ถึงขนาดดูถูกเพศแม่ได้มากขนาดนี้ ลี่ถิงอันจึงได้หันหน้ากลับมาถามอันอันว่าเหตุการณ์เช่นนี้มันเกิดขึ้นบ่อยเหมือนที่เถ้าแก่เนี้ยพูดมามันใช่อย่างนั้นใช่ไหม
"มันเกิดเหตุการณ์เช่นนี้บ่อยอย่างนั้นรึอันอัน แสดงว่าเหตุการณ์ครั้งนี้มันไม่ใช่ครั้งแรกใช่ไหม?"
"ใช่เ้าค่ะท่านพี่ลี่ถิงอัน มันเคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่จะมีแค่คำพูดที่พูดลวนลามข้า ข้าเลยอดทนให้เขาพูดเหยียบย่ำน้ำใจของข้าได้เ้าค่ะ แต่ครั้งนี้มันทำถึงขนาดมาจับหน้าอกของข้าแบบนี้ ข้าเลยทนให้มันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้าไม่ได้ ข้าเลยต้องด่าออกไปบ้างเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวข้าเองก็แค่นั้นเ้าค่ะ ส่วนท่านพี่เองปกติก็โดนบ่อยเหมือนกันเ้าค่ะ แต่ท่านพี่ก็เลือกที่จะเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทุกครั้ง แต่ครั้งนี้พอท่านพี่ทำแบบนั้น ข้าเองก็ยังสับสนที่ท่านพี่ลุกขึ้นสู้แบบนี้"
"เ้าสองคนไม่ต้องมาพูดให้มันมากความ ข้าไล่เ้าสองคนออกแล้ว รีบเอาหน้าพวกเ้าสองคนออกไปให้พ้นจากโรงเตี๊ยมของข้า อย่ามัวมายืนเสนอหน้ากันอยู่ตรงนี้อีก" เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยปากไล่ออกมา พร้อมชี้นิ้วไล่ลี่ถิงอันและอันอันที่ตอนนี้สองสาวยืนจับมือกันแน่น
"ข้าขอร้องนะเ้าค่ะเถ้าแก่เนี้ย ขอพวกข้าสองคนทำงานที่นี่ต่อเถอะนะเ้าค่ะ หากเถ้าแก่เนี้ยไล่ข้าสองคนออกแล้วพวกข้าจะเอาอะไรกิน ไหนจะท่านแม่ของพวกข้าที่ยังนอนป่วยกันอยู่อีกเ้าค่ะ พวกเราจะทำยังไงกันเ้าค่ะเถ้าแก่เนี้ย เราสองคนรับปากว่าจะไม่ให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีกเ้าค่ะ" อันอันที่นางเอ่ยปากวิงวอนออกมาอย่างน่าสงสาร เพราะหากเธอโดนไล่ออกและไม่ได้ทำงานที่นี่กันจริงๆ นางและท่านแม่ต้องแย่กันแน่ๆ เพราะหากนางยังทำงานอยู่ที่นี่ต่อยังไงก็มีอาหารให้นางกิน และตอนเย็นหลังเลิกงานท่านฉูชือ(แม่ครัว)ใหญ่ ยังเเอบตักกับข้าว ตักข้าวให้เธอเอาไปให้ท่านแม่ได้กินเกือบทุกวัน ไหนจะค่าเช่าบ้านที่นางต้องจ่ายทุกเดือนอีก แล้วหากนางไม่มีเงินไม่มีงานแบบนี้ ใครจะให้นางสองแม่ลูกอยู่ต่อ
"อย่างนั้นเ้าสองคนก็รีบนั่งลงอ้อนวอนขอร้องข้าดีๆ สิ แล้วข้าจะให้เ้าสองคนทำงานที่โรงเตี๊ยมของข้าต่อ แต่ข้าจะหักค่าแรงของเ้าทั้งสองคนให้เหลือแค่วันละหนึ่งร้อยอีแปะ ค่าที่พวกเ้าทำของของข้าเสียหาย" เถ้าแก่เนี้ยพูดออกมาอย่างเห็นแก่ตัวเพราะคงคิดว่านางคงจะได้เปรียบแน่ๆ คงคิดว่าหญิงสาวสองคนนี้คงไม่ที่ไปอย่างแน่นอน
ลี่ถิงอันที่เอื้อมมือดึงร่างของอันอันที่กำลังจะนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าเถ้าแก่เนี้ย ที่ตอนนี้นางได้ยืนอยู่เบื้องหน้านางทั้งสอง พร้อมส่ายหัวไปมาเป็เชิงห้ามปรามไม่ให้อันอันทำเช่นนั้นเด็ดขาด
"อันอันเ้าอย่าไปก้มหัวให้คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้เด็ดขาด แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน มันจะกดขี่กันเกินไปแล้ว คนแบบนี้ข้าเองก็ไม่อยากทำงานให้เหมือนกัน เถ้าแก่เนี้ยไม่ต้องไล่ข้าสองคนออกก็ได้นะ ข้าสองคนขอลาออกเองก็แล้วกัน"
"แต่ท่านพี่ลี่ถิงอัน ข้าคิดว่าเรา....." อันอันที่ยังเอ่ยออกมาแต่ยังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ ลี่ถิงอันก็รีบพูดขัดอันอันขึ้นมาก่อน
"เ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นอันอัน เ้าเชื่อข้าสิ เ้าจงมั่นใจในตัวของข้า ว่าข้าคนนี้ล่ะจะพาเ้าร่ำรวยให้ได้ ส่วนโรงเตี๊ยมที่มีเถ้าแก่เนี้ยเฮงซวยแบบนี้ ก็ปล่อยให้มันวิบัติไปเถอะ" ว่าออกมาอย่างโมโหและพูดออกมาอย่างไม่สนใจใครทั้งนั้น
"นี่เ้าลี่ถิงอัน เ้าแซ่งโรงเตี๊ยมของข้าอย่างนัันรึ" ว่าออกมาอย่างเดือดดาลพอกัน
"ก็แล้วแต่เ้าจะเข้าใจก็แล้วกัน เ้าก็ไม่ได้โง่เขลาเบาปัญญาไม่ใช่รึ ทำไมถึงถามข้าเหมือนไม่เข้าใจที่ข้าพูดเมื่อครู่" ย้อนคำของเถ้าแก่เนี้ยที่นางเคยด่าใส่หน้าอันอันย้อนกลับใส่หน้าของนางคืนบ้างเหมือนกัน หึ!!เป็ไงล่ะชอบด่าว่าคนอื่นโง่เขลาดีนัก พอโดนว่ากลับคืนเสียเองบ้างรู้สึกเป็ยังไง
"ไปอันอัน ตามข้ามาเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการเอง ข้านี่แหละจะช่วยเ้ากับท่านแม่ของเ้าเอง ข้านี่แหละจะพาเ้าลืมตาอ้าปากให้ ขอแค่เ้าเชื่อใจในตัวของข้า" แล้วฉุดมืออันอันให้เดินตามออกจากโรงเตี๊ยมซังกะบ๊วยแห่งนี้
เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาผู้คนนับสิบ รวมถึงเฉินอี่นัวผู้เป็พ่อของรองแม่ทัพเฉินซีซ่วน นั่นก็คือท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเว่ย ที่มองดูเื่ราวที่เกิดขึ้นอย่างทึ่งๆ ว่าแม่หญิงตัวเล็กๆ แบบนั้น ทำไมถึงวรยุทธ์แก่กล้าถึงขนาดล้มผู้ชายตัวโตๆ แถมยังเป็จวินชื่อ(ทหารชั้นประทวน)ได้ง่ายดายแบบนั้น
"เ้าสองคนหยุดก่อน" เรียกลี่ถิงอันและอันอันให้ทั้งสองหยุดเดิน แล้วหันกลับไปเรียกมู่หยวนซีที่เป็เถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมให้หยุดเดินเหมือนกัน
"เ้าอีกคนเถ้าแก่เนี้ย หยุดฟังข้าก่อน ข้ามีอะไรจะคุยกับเ้าสักหน่อย"
☆☆☆ อ้าวยังไงต่อ
46K
