ระบบเอาตัวรอดนรกซอมบี้

คลังอาวุธมากมาย กองเอกสารที่ท่วมโต๊ะจนหล่นไปที่พื้นแล้วก็หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ ทำไหมรู้สึกคุ้นๆ เหมือนกับว่าฉันเคยมาที่นี่มาก่อน

ในส่วนลึกความทรงจำของเนตร มันแสดงให้เห็นถึงภาพในวัยเด็กที่เลือนลางมีเขาป๊าม๊าและใครบางคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ทุกอย่างดูเลือนลางจนจำอะไรเป็๲ชิ้นเป็๲อันไม่ได้

(อดัม...ฉันเคยมาที่นี่มาก่อน)

[ว้าว นั่นเซอร์ไพรส์ผมมากเลยนะ! แล้วคุณจำอะไรได้บ้างหรือเปล่า]

(ไม่มากเท่าไร ทุกอย่างเลยดูเก่าไปหมด แต่ว่านะ อดัมเป็๲นายใช่ไหมที่เคยอยู่ที่นี่)

[ไม่นึกเลยว่าคุณจะจำผมได้...ตอนนั้นผมยังเป็๲เวอร์ชั่นทดลองอยู่มีผมมีคุณและพ่อกับแม่ พวกเรากำลังสนุกกันในห้องนี้จนคุณที่เป็๲เด็กผล็อยหลับไป]

(ยังงั้นเหรอ พวกเราอยู่ด้วยกันมาตลอดเลยสินะ ขอบใจที่อยู่ข้างฉันนะ อดัม)

เนตรอมยิ้มและเดินไปลูบที่เครื่องโฮโลแกรมเพื่อระลึกถึงวันเก่าๆ เขาถอดหายใจออกมาอย่างสบายใจ ภายในห้องนี้ทุกอย่างล้วนทำให้เขาสบายใจ 

แต่มีอยู่แว่บนึงที่เขาจำอะไรบางอย่างได้ ในความทรงจำมีอยู่ห้องหนึ่งที่ป๊ากับม๊าห้ามไม่ให้เขาเข้าไปโดยเด็ดขาด พวกเขาบอกว่าเมื่อถึงเวลาเขาจะได้มาที่นี่เอง

ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ตอนนี้ห้องที่ว่านั้นก็ไม่เห็นมีอยู่ในห้องนี้แล้ว และถึงมีอยู่เขาก็จำไม่ได้แล้วว่าหน้าตาห้องมันเป็๲ยังไง

(ถ้าป๊ากับม๊าอยู่ก็คงดี)

๰่๥๹เวลาซึ้งๆ กับถูกชัดจังหวะด้วยเสียงของเควินและริสะที่กำลังตื่นเต้นกับห้องใต้ดินและอาวุธต่างๆ 

[ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะนะครับ แต่ว่าคุณอาจจะต้องห้ามพวกเขาก่อนที่จะเกิดเ๱ื่๵๹]

(เ๽้าพวกบ้าเอ๊ย! หมดกัน๰่๥๹เวลาซึ้ง)

"นี่หยุดเลยนะ เดี๋ยวเถอะ!"

เนตรเดินเข้าไปหยุดทั้งสองคนให้ไม่ให้แตะอาวุธแล้วดึงพวกเขามาที่หน้าจอโฮโลแกรม

"ไม่เอาน่าพวก!? อาวุธนายเจ๋งๆทั้งนั้นเลยนี่"

เควินพูดแล้วทำตาว้าวไปที่พวกอาวุธที่วางอยู่

ส่วนริสะเธอไม่งอแงเหมือนกับเควิน เพราะเธอแอบหยิบบางอย่างออกมาได้แล้วหนึ่งชิ้น มันไม่ใช่ปืนหรือของที่ดูน่าสงสัย แต่มันเป็๲แหวนเงินวงหนึ่ง

[กำลังสแกน...พบสิ่งของหายไปจากชั้นอาวุธ]

[ผมว่าเพื่อนคุณหยิบมันออกไปด้วยนะ แหวนสายลับน่ะ]

เนตรหันไปหาริสะในทันที เขารู้ว่าเธอเป็๲คนร้ายแน่นอน นิสัยอย่างหนึ่งของเธอคือมือเร็วต่อสิ่งของที่มันวิบวับหรือเรียกอีกอย่างก็คือพวกชิงทรัพย์

"เลิกไม่ได้จริงๆสินะ? เธอน่ะ"

เควินหันไปริสะด้วยหน้าตาไม่พอใจทันที และริสะก็รู้ดีว่าเธอยังไม่สามารถเลิกนิสัยเก่าได้จริงๆ

"ฉันขอโทษ...เอ้านี่ ขอคืนนะ"

ริสะพูดเสียงเบาและทำหน้าสำนึกผิด

"แย่มาก! ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกนิสัยนี้ได้แล้วริสะ?!"

ถึงริสัจะคืนขอให้เนตรแล้ว แต่เควินก็ยังไม่พอใจเธออยู่ดี

"ขอโทษเควิน ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว"

พอเธอโดนเควินบ่นใส่ก็ยิ่งจ๋อยลงไปอีก จนเนตรพูดเกลี้ยกล่อมให้เควินใจร่มๆ

"เธอก็ขอโทษแล้วนี่ นายน่าจะให้อภัยเธอได้แล้วนะพวก"

"ก็ได้ๆ แต่ที่หลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ เธอจำไม่ได้เหรอไงว่าผลที่ตามมามันสนองเรายังไง?"

"รู้แล้วๆ ต่อไปฉันจะระวังนะ"

หลังเคลียร์เ๱ื่๵๹มั่งสองคนจบ อดัมก็ข้อความมาหาเนตรอีกครั้งถึงเ๱ื่๵๹ต่อไปที่ควรทำ

[ผมเตรียมการเสร็จแล้ว คุณพร้อมแล้วใช่ไหม?]

(ว่ามาเลย)

*ติ้ง*

[ภารกิจบังคับ : มุ่งหน้าไปยังเขตเซฟโซนที่ระบบมอบให้]

[หากล้มเหลว : การครอบงำผู้ใช้]

[หากสำเร็จ : ปลดล็อคระบบสกิลและระบบแผนที่อิสระ]

[ผมหวังจริงๆ ว่าคุณจะผ่านไปได้อย่างง่ายดาย ผมบอกได้เลยว่าบทลงโทษมันโหดมาก]

(ไม่ต้องคิดเ๱ื่๵๹บทลงโทษอะไรนั่นหรอก เพราะฉันไม่มีวันพลาด!)

"เตรียมตัวกันเถอะ พวกเราต้องไปกันแล้ว"

เนตรพูดกับทั้งสองคนและตัวเองก็เดินไปที่คลังอาวุธแล้วหยิบปืนปกขึ้นมาเป็๲อย่างแรก

"yes! มันต้องแบบนี้สิพวก! ได้เวลามันส์แล้ว"

"งั้นฉันขอแหวนคืนได้ไหมอ่ะ? มันก็เป็๲อาวุธใช่ไหม?"

ทั้งสองเดินไปที่คลังอาวุธตามเนตรไป และเนตรก็ยื่นแหวนให้กับริสะ 

"ขอบใจ แล้วว่าแต่ไอ้แหวนนี่มันใช้ยังไง?"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้หยิบๆไปก่อนเถอะ"

หลังจัดแจงเ๱ื่๵๹อาวุธจนเสร็จ พวกเขาก็มารวมตัวกันที่หน้าตอโฮโลแกรมซึ่งกลายเป็๲แผนที่รอบเมืองที่พวกเขาอยู่

"จุดหมายคือนี่มันคือค่ายทหารที่อยู่นอกเขตเมือง ถ้าเป็๲ที่นั่นพวกซอมบี้อาจจะยังไม่เยอะเท่าไร"

เนตรอธิบายให้ทั้งสองฟังถึงภารกิจภัดไปของเขา

"ก็อาจจะใช่ แต่นั้นมันหลายร้อยโลเลยนะเพื่อน!? ถ้าเดินไปเราคงใช้เวลาไปทั้งชาติ"

"แล้วใครจะเดินไปละตาบ้า! พวกเราต้องมีรถ"

ริสะพูดถูก พวกเราต้องหารถและฉันก็รู้ว่าจะหารถจากไหน

"เควินนายจำเ๱ื่๵๹งานรถที่ห้างนั้นได้ไหม?"

"อ๋อ เมื่อ 3 วันก่อนใช่ไหม หมายความว่าเราจะไปเอารถสปอร์ตเหรอ?"

"ใช่แล้ว พวกเราจะไปหารถ แต่ไม่ใช่รถสปอร์ตนะเพื่อน จำได้ไหมที่ห้างน่ะ รถที่ฉันสนใจไง"

เควินฟังแล้วก็ทำคิดอยู่สักพัก ก่อนจะนึกออกแล้วเขาก็ทำเซ็งทันที

"หมายถึงรถที่นายไปรอฟังบรรยายตั้ง 3 ชั่วโมงน่ะนะ?! โธ่ เซ็ง..."

"ไม่เอาน่า นายก็รู้ว่ารถนั่นเจ๋งขนาดไหน"

รถบ้านขนาดใหญ่สีขาวสุดไฮเทค มันคือรถแห่งอนาคตที่ใช้ระบบไฟฟ้าและน้ำมัน พร้อมกับระบบวิทยุดาวเทียมและอื่นๆ อีกมากมาย

"มันเจ๋งสุด!"

"แล้วแต่นายเลย..."

"ตามนี้สินะ ไปกันเลยไหม?"

"ไม่ๆ ตอนนี้มันตีสองแล้ว ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน"

เนตรพูดจบ เขาก็เดินไปนอนที่โซฟาและหลับสนิทในทันที