ยาจกเช่นข้าไฉนกล้ารักท่าน

“นั่นเจ้า..ถืออะไรมาด้วย”

“ช่วงเย็น ท่านแม่เรียกข้าไปพบ บอกว่าอยากให้ข้าเรียนเรื่องการปักผ้าด้วย ผู้หญิงจำเป็นต้องเรียนรู้สิ่งนี้ไว้” ชายหนุ่มพยักหน้า

“แล้วเหตุใดจึงถือมาด้วย”

“ข้าอยากให้ท่านดู ว่าฝีมือข้าเป็นเช่นใดบ้าง” หลันฮวายื่นผ้า ที่มีการปักลวดลาย ดอกไม้อย่างง่าย ๆ ไว้

“ดอกเหมย” เขาเห็นแล้วจึงพูดเปรยออกมา ก่อนรอยยิ้มแสดงความดีใจของหลันฮวาจะคลี่ออก

“ท่านมองออกด้วยฤา ว่าที่ข้าปักนี้เป็นดอกเหมย”

“เหตุใดจะมองไม่ออก”

“เช่นนั้นฝีมือการปักผ้าของข้า ก็นับว่าใช้ได้ จริงฤาไม่” หลันฮวาเอ่ยถาม พร้อมรอคำตอบด้วยความหวัง ชายหนุ่มก้มมองดูลายบนผ้าปักอีกครั้ง จึงพยักหน้าขึ้นลง

“เช่นนั้น ข้าให้ผ้าผืนนี้แก่ท่าน ตอบแทนที่ท่านจะสอนข้านับเลข ดีฤาไม่” หวงซีเหรินอึกอักเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นความตั้งใจของหญิงสาว เขาจึงรับไว้โดยไม่ขัด

หลันฮวานับเลยหลักหน่วยจนถึงหลักร้อย ทวนซ้ำอยู่หลายรอบ

“เจ็ดสิบแปด เจ็บสิบเก้า เจ็บสิบ!” หลังจากนางพูดจบก็โดนเขาใช้มือดีดหน้าผากเป็นการลงโทษ นางหลับตาปี๋พลันขยี้ไปบริเวณที่รู้สึกเจ็บ

“กว่าจะนับได้ หน้าผากข้า คงบวมปูดเป็นลูกตำลึง” นางบ่นอุบอิบ ก่อนจะเงยหน้าเห็นสายตาเข้มมองตรงมา หญิงสาวจึงยิ้มแหย ๆ แล้วตั้งสมาธิเริ่มนับจากหนึ่งใหม่อีกรอบ

นานหลายชั่วยามนางก็ยังคงนับผิดอยู่เรื่อย ๆ และต้องนับใหม่จนกว่านับถึงหลักร้อยโดยไม่มีการผิด ซีห่าวใช้ความอดทนทดสอบและสอนนางด้วยความใจเย็นอย่างถึงที่สุด เพราะบางครั้งเมื่อนางอยากนอกเรื่อง ก็จะหาเรื่องอื่นมาชวนเขาคุยไปเรื่อย ๆ เพื่อที่จะไม่ต้องโดนดีดหน้าผากอีก เป็นเช่นนี้อยู่หลายชั่วยาม

“แปดสิบแปด แปดสิบเก้า แล้ว...อะไรนะ” ซีห่าวเตรียมง้างมือ ขึ้นมาตรงหน้าหญิงสาว ก่อนนางจะรีบพูดขึ้น

“เก้าสิบ ใช่สิ เก้าสิบ” หลังจากนางตอบถูก เขาจึงหดมือกลับไป ก่อนเสียงหัวเราะเยาะ ของนางจะดังลอดออกมาด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด

เสียงหัวเราะของหลันฮวาดังลอดออกไปด้านนอก ที่มีไป๋เยี่ยนและหวงเฉิงเซ่อยืนฟังอยู่ไม่ไกลนัก รอยยิ้มของไป๋เยี่ยนเผยออกมาพร้อมกับหันไปยังสามีด้วยความสุขใจ

“ท่านเห็นฤาไม่ ว่าพวกเขามีความสุขมากเพียงใด มิใช่เพียงเพราะความงามของนางเพียงอย่างเดียว แต่ข้าเชื่อด้วยว่าซีเหรินหลงรักทุกอย่างที่เป็นนาง ท่านอย่าได้หวาดระแวงถึงชาติกำเนิดของนางอีกเลย ไม่ว่านางจะเป็นใคร เมื่อลูกรักแล้วเราก็ควรรักด้วย” หวงเฉิงเซ่อปล่อยยิ้มให้กับคำพูดของภรรยา พลางดึงนางเข้ามาโอบไว้แบบหลวม ๆ

“ข้ารู้แล้ว นับจากนี้ไป ข้าจะวางเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับนางลง ไม่ว่านางจะเป็นใครมาจากไหนก็ตาม ในเมื่อซีเหรินตัดสินใจแล้วข้าก็จะไม่ทำให้เขาลำบากใจ” สองสามีภรรยายังคงได้ยินเสียงนั้นลอดออกมาจากห้องของลูกชาย ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไป ปล่อยให้ซีเหรินมีความสุขอยู่กับสิ่งที่เขาเลือก

“พรุ่งนี้เจ้าค่อยมาเรียนใหม่ วันนี้ดึกมากแล้วเจ้าควรไปพักผ่อน” เมื่อหวงซีเหรินสัมผัสถึงเวลาที่ผ่านเลยมา จึงยุติการสอนเพียงเท่านั้น พร้อมกับหญิงสาวเข้าใจได้อย่างง่ายดายและไม่คิดต่อต้าน

“เช่นนั้นข้ากลับไปนอนก่อน แต่ว่าพรุ่งนี้ข้าไม่อาจไปรอท่านที่โรงสินค้าได้” ซีเหรินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เหตุใดจึงไปไม่ได้ หากเจ้าไม่ไปท่านพ่อกับท่านแม่อาจสงสัยถึงความสัมพันธ์ของเรา” เขาพูดขึ้น ก่อนที่รอยยิ้มแสนสวยของหลันฮวาจะคลี่ออก

“ท่านแม่จะสอนข้าทำอาหารอีกหลายอย่าง รวมถึงการปักผ้าด้วยเช่นกัน แต่ท่านไม่ต้องห่วง คืนพรุ่งนี้ข้าจะมาเรียนการนับเลขจากท่านอีก จนกว่าข้าจะนับได้ถึงหลักพัน” หญิงสาวพูดด้วยแววตาตั้งมั่น ก่อนที่ซีเหรินจะดึงมือนางลุกขึ้นช้า ๆ แล้วพาไปส่งยังหน้าประตู

“ข้าไปละนะ” หลันฮวายกมือขึ้นแล้วส่งยิ้มอ่อนให้เขา ก่อนจะหันตัวเดินกลับไป พร้อมซีเหรินยืนมองนางจนลับสายตา เขาจึงกลับเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยิบเอาผ้าปักลายดอกเหมยขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มที่แสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ฝีมือเท่านี้ เหตุใดจึงโอ้อวดนัก” ซีเหรินส่ายศีรษะแล้วเก็บผ้าปักลายดอกเหมยไว้แนบกาย

สายลมพัดโบกไสว ยอดหญ้าและต้นไม้พากันกวัดแกว่งไปมาเบา ๆ ตามแรงลมที่มาปะทะ ร่างของหญิงชราพยายามเดิมตามกลุ่มคนด้านหน้าซึ่งเป็นทางขึ้นเขาที่ข้างลาดชัน กลุ่มคนของซีห่าวเดินขึ้นไปด้วยความยากลำบาก ทว่ายังคงเห็นทางเดินเก่าพอให้เดินตามขึ้นไปได้เป็นระยะ

“ยายฝู เดินให้ไว ๆ หน่อยได้ฤาไม่ เช่นนี้แล้วจะถึงศาลเจ้าร้างเมื่อใดกัน” เฒ่าเกอไห่ตะโกนดังออกมา ก่อนที่หญิงชราจะพยายามออกแรงเดินตามให้ทันกลุ่มคนด้านหน้า

ไม่นานนักเฒ่าเกอไห่ก็เห็นศาลเจ้าร้างรำไร อยู่ด้านหน้า ก่อนที่ฝีเท้าของซีห่าว จะรีบพาทุกคนมุ่งตรงไปยังศาลเจ้านั้น เมื่อมาถึงจุดหมายแล้ว ชายหนุ่มทอดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกสังเวชใจอย่างถึงที่สุด ก่อนจะหันไปยังยายฝูอีกครั้งหนึ่งด้วยสายตาคับแค้นใจแทนใต้เท้าตงซัน