หลี่เหลาซื่อมองตามนิ้วของภรรยา แล้วรีบทิ้งรถเข็นล้อเดียวพุ่งตัวออกไปทันที
เถาหงอิงอุ้มลูก พร้อมกับขนเสบียงสองถุงลงจากรถ
คนตระกูลหลี่ใกันยกใหญ่ ต่างรีบเข้าไปช่วยพยุง
แม่เฒ่าหลี่หน้าถอดสี รีบคว้าตัวหลานสาวมาอุ้ม พลางเรียกด้วยความรักใคร่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็ดุด่า
“เ้าสี่มันผีเข้าหรืออย่างไร ถึงทำหลานสาวข้าใจนเกือบเจ็บตัว ข้าจะสู้กับมันให้ตายไปข้างหนึ่ง!”
ทว่า หลี่เหลาซื่อกลับแบกแพะนมตัวหนึ่งกลับมา พร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะร่า
น้ำนมแพะสีขาวนวลเปรอะเปื้อนไหล่ของเขาไปครึ่งซีก สร้างความยินดีจนทุกคนตาโตด้วยความตกตะลึง
“ไอ้หยา ไอ้หยา ของดีมาจากที่ใดกัน! ์มีตาจริง ๆ ที่ได้แพะนมมา!”
“ดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน! น้องสาวมีนมดื่มแล้ว!”
แม่เฒ่าหลี่ยิ่งดีใจจนหอมหน้าผากหลานสาวฟอดใหญ่สองครั้ง
“เ้าหนูน้อยคนนี้เป็ลูกรักของ์หรืออย่างไร ถึงได้โชคดีเช่นนี้ ราวกับว่า์ตั้งใจส่งนมมาให้เ้าโดยเฉพาะเลย!”
หลี่เจียอินทำปากจู๋อย่างภูมิใจ พลางพ่นฟองน้ำลายเล็ก ๆ ออกมา
นี่คือเสบียงที่นางจัดเตรียมไว้ให้ตัวเอง!
เจียอันและเจียสี่ซึ่งอยู่ในวัยซุกซนอายุประมาณแปดเก้าขวบ รีบขยับเข้ามาแอบลูบแก้มของน้องสาวตัวน้อย
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าถูกท่านย่าตบมือไล่กลับไปทันที
“ท่านย่า พวกข้าแค่ลูบดูเพื่อขอโชคลาภ เผื่อว่าเดี๋ยวจะเก็บแพะได้อีกตัว!”
“ไปเลย! เ้าคิดว่าของดีเช่นนี้เป็ผักกาดขาวหรืออย่างไร ที่จะเด็ดได้ตามใจชอบ!”
แม่เฒ่าหลี่ดุอย่างขำ ๆ ในขณะที่กำลังมีความสุขอยู่นั้น อู๋ชุ่ยฮวา ภรรยาของหลี่เหลาเอ้อร์กลับไม่มีไหวพริบ นางลอบกลืนน้ำลายพลางเอ่ยว่า
“ท่านแม่ นมแพะอย่างไรก็ไม่อาจเทียบกับนมแม่ได้ ไม่สู้ฆ่าแพะตัวนี้มาตุ๋นเนื้อกิน ให้หงอิงดื่มน้ำแกงเนื้อ จะได้มีน้ำนมไหลออกมาไม่ดีกว่าหรือ?”
ทุกคนที่ได้ยินต่างสีหน้าไม่ดี แม่เฒ่าหลี่ใช้กล้องยาสูบในมือเคาะลงไปทันที ทำเอาอู๋ชุ่ยฮวาสะดุ้งโหยงจนตัวลอย
“นังคนไม่ได้เื่ นอกจากเื่กินแล้วเ้ายังรู้อะไรอีก! ตลอดทางเ้าี้เีที่สุดแล้ว ตอนนี้แม้แต่นมแพะของหลานสาวตัวน้อยเ้ายังจะเอามาตุ๋นกิน เ้าอยากจะขึ้น์แล้วใช่หรือไม่!”
อู๋ชุ่ยฮวากลัวแม่สามีที่สุด จึงไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว รีบโกยแน่บหนีไปทันที
หลี่เหลาเอ้อร์จึงรีบขอโทษแทนภรรยา
“ท่านแม่ นางเป็คนไม่มีหัวคิด ท่านอย่าถือสานางเลย แพะตัวนี้มีไว้ให้นมหลานสาว ใครในบ้านห้ามแตะต้องเด็ดขาด ท่านวางใจได้”
หลี่เจียอินเห็นว่าทุกคนลืมไปแล้วว่านางยังหิวอยู่ จึงรีบส่งเสียงอ้อนวอนเบา ๆ
เด็กน้อยตัวนุ่มนิ่ม ขนตางอนยาวราวกับพัดเล่มเล็ก ดวงตากลมโตใสแป๋ว จ้องมองจนแม่เฒ่าหลี่เปลี่ยนจากสีหน้าโกรธเป็ยิ้มแย้ม
“ไอ้หยา ฝูหนิ่วตัวน้อยของย่าหิวแล้วใช่หรือไม่? ย่าจะรีบต้มน้ำนมแพะให้เ้าดื่มเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
หลังจากเดินทางได้ไม่นาน เพราะแพะนมตัวเดียว ขบวนของตระกูลหลี่จึงหยุดพักอีกครั้ง เพื่อหาที่ร่มกางเตาต้มน้ำนมแพะ
ต้มครั้งละมาก ๆ แล้วใส่ไว้ในน้ำเต้าใบใหญ่ เมื่อใดที่หิวก็ดื่มตอนนั้น จะได้ไม่เสียเวลาในการเดินทางต่อ
พวกเด็กชายอย่างเจียอันทนไม่ไหว วิ่งเล่นซุกซนอยู่แถวนั้น
หลี่เจียอินนอนอยู่ในอ้อมกอดของท่านย่า ดื่มน้ำนมแพะหอมกรุ่น ดวงตากลมโตสดใสกลอกไปมา
นอกจากนี้นางยังแอบวางไข่ไก่สิบกว่าฟองไว้ในพุ่มหญ้าข้างหน้าเจียอัน และวางแม่ไก่แก่ขาเป๋ไว้หลังต้นไม้ที่ไม่ไกลจากเจียสี่ด้วย
ไม่นานนัก ขบวนของตระกูลหลี่ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
เจียอันะโตัวลอย พร้อมชูไข่ไก่สองฟองในมือ และะโเสียงดัง
“ท่านย่า ท่านย่า ไข่ไก่! ข้าเจอไข่ไก่แล้ว!”
หลี่เหลาเอ้อร์รีบวิ่งไปดู เมื่อเห็นไข่ไก่รังหนึ่งมีสิบกว่าฟอง ก็ใจนพูดไม่ออก
ยังไม่ทันที่เขาจะหันกลับไปบอกคนในครอบครัว เจียสี่ก็เดินตามเสียงกุ๊ก ๆ ออกมา พร้อมกับลากแม่ไก่ตัวหนึ่งออกมาด้วย
ตัวเขาเองก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อสายตา รีบชูแม่ไก่ขึ้นสุดแรงแล้วะโบอกลุงรองคำหนึ่ง “ไก่!”
“เ้าเด็กโง่ ยังไม่รีบกลับมาอีก รออะไรอยู่!”
แม่เฒ่าหลี่กวัดแกว่งกล้องยาสูบในมือ โบกไล่ไปทางไกล ๆ
ที่แท้เป็เพราะพวกเด็ก ๆ ะโเสียงดังเกินไป ทำให้ชาวบ้านที่อพยพหนีภัยแล้งซึ่งเดินอยู่แถวนั้นต่างพากันห้อมล้อมเข้ามา
โชคลาภไม่ควรเปิดเผย เห็นได้ชัดว่าตระกูลหลี่ตกเป็เป้าสายตาของคนนอกเข้าให้แล้ว
หลี่เหลาซื่อชักมีดตัดฟืนออกมาจากรถเข็นล้อเดียว พร้อมกับจ้องมองคนที่ล้อมเข้ามาด้วยสายตาดุร้าย
เป็ไปตามคาด คนเ่าั้เริ่มลังเลและกระอักกระอ่วน จ้องมองเจียสี่และเจียอันสองสามครั้ง ก่อนจะยอมถอยกลับไปในที่สุด
เจียสี่และเจียอันใจนขวัญเสีย รีบวิ่งกลับมาอยู่ท่ามกลางคนในครอบครัว แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะโอ้อวด
“ท่านย่า ดูแม่ไก่กับไข่ไก่ที่พวกข้าหาเจอสิ! พวกข้าลูบตัวน้องสาวแล้ว พวกข้าได้รับโชคจริง ๆ ด้วย!”
คนตระกูลหลี่ต่างพากันหัวเราะ ในใจคิดว่าคงเป็เื่บังเอิญ
แต่แม่เฒ่าหลี่กลับเริ่มสงสัย บังเอิญครั้งหนึ่งอาจจะเป็เื่บังเอิญ บังเอิญสองครั้งก็ยังเป็เื่บังเอิญ แต่ถ้าสามครั้งเล่า?
นางแอบลูบมือน้อย ๆ ของหลานสาว
เด็กหญิงตัวน้อยกำลังหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข ขนตาสั่นไหวเบา ๆ ดูแล้วน่ารักจนใจละลาย
นางกำชับสะใภ้คนที่สามว่า “เอาไข่ไก่ไปต้มให้หงอิงบำรุงร่างกาย ส่วนแม่ไก่รอให้ถึงที่พักตอนเย็นค่อยนำมาตุ๋นน้ำแกง”
พูดจบ นางก็อ้างว่าขอไปปลดทุกข์ แล้วจึงเดินเข้าไปในป่า
ในป่าแห้งแล้ง กอหญ้าแทบไม่มีต้นไหนที่เป็สีเขียว นางเดินหาอยู่รอบหนึ่งด้วยความผิดหวัง
หลังจากปลดทุกข์เสร็จ เมื่อลุกขึ้นนางก็พบว่าไม่ไกลจากตรงหน้านั้นมีต้นมันเทศขึ้นอยู่กลุ่มหนึ่ง
นางรีบวิ่งเข้าไปถอนขึ้นมาหนึ่งต้น พบหัวมันเทศขนาดเท่ากำปั้นสองหัว ทำให้นางถึงกับน้ำตาคลอ
นางวิ่งกลับมาอย่างบ้าคลั่ง คว้าตัวหลานสาวมาอุ้มแล้วร้องไห้ออกมา
“ฮือ ๆ บรรพบุรุษคุ้มครอง ์มีตา เหล่าเทพเซียนทั้งหลาย! ฮือ ๆ ตระกูลหลี่ของพวกเราโชคดีจริง ๆ ฮือ ๆ โชคดีเหลือเกิน!”
ทุกคนในตระกูลหลี่ใที่เห็นท่านย่าร้องไห้ จึงรีบปลอบ
“ท่านแม่ ท่านเป็อะไรไป?”
“ใช่แล้วท่านแม่ มีพวกข้าอยู่ทั้งคน จะไม่ยอมให้ท่านต้องลำบากเด็ดขาด”
มีเพียงเจียอินที่ถูกท่านย่ากอดจนเกือบหายใจไม่ออกเท่านั้นที่รู้
เพราะนางต้องย้ายต้นมันเทศออกมาจากมิติวิเศษ แล้วนำไปวางไว้ในป่าที่ไกลขนาดนั้น ทำให้นางเหนื่อยจนตอนนี้ยังเวียนหัวอยู่เลย
ทารกที่เพิ่งเกิดได้ไม่ถึงวัน กลับต้องมาลำบากคิดหาวิธีให้คนในครอบครัวมีชีวิตรอด ช่างไม่ง่ายเลยจริง ๆ
แต่นางต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่านางเป็เด็กมีบุญ และต้องสลักเื่นี้ไว้ในใจของทุกคนในตระกูลหลี่
เพื่อที่จะได้สะดวกในการใช้มิติวิเศษช่วยแก้ปัญหาเื่ปากท้องของครอบครัวในอนาคต...
“เ้าสี่เฝ้าบ้าน เ้ารอง เ้าสาม เอาตะกร้าที่มีฝาปิดตามข้ามา!”
แม่เฒ่าหลี่เช็ดน้ำตา หอมหลานสาวสุดที่รักอีกครั้ง แล้วสั่งการให้ลูก ๆ ไปขุดมันเทศ
ในที่สุดเจียอินก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ ระหว่างนั้นนางถูกป้อนนมแพะอีกสองครั้ง เมื่อตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
นางถูกแม่เฒ่าหลี่อุ้มไว้ในอ้อมกอด เบื้องหน้าคือกองไฟกองใหญ่ และข้างกองไฟมีเด็กชายที่กำลังน้ำลายสอเฝ้าดูอยู่...
แม่เฒ่าหลี่เห็นหลานสาวตื่นแล้ว จึงรีบหันหลังให้นางเพื่อช่วยเปลี่ยนผ้าอ้อม ใบหน้ายิ้มแย้มราวกับดอกไม้บาน
“หลานรักของย่าตื่นแล้ว เดี๋ยวเรามาดื่มนมกันนะ”
เจียอันมองท่านย่าด้วยสายตาละห้อย “ท่านย่า เมื่อไหร่จะได้กินมันเทศเผา?”
“กิน กิน คิดแต่จะกิน!” ท่านย่าถลึงตาใส่หลานชาย พลางดุเสียงเบา
“พวกเ้าจำไว้ให้ดี ของดีที่ได้มาในบ้านนี้ ล้วนเป็เพราะโชคลาภของน้องสาวพวกเ้า ต่อไปพวกเ้าต้องดีต่อน้องสาว หากใครกล้ารังแกน้อง ข้าจะตีขาให้หักเลย!”
เด็กชายหลายคนรีบพยักหน้าทันที แม่เฒ่าหลี่มองไปยังกองไฟอื่น ๆ ที่อยู่ไกลออกไป แล้วลดเสียงลงให้ต่ำ
“คนอื่นเขายังหิวโซกันอยู่ แต่บ้านเรามีไข่ไก่กิน มีนมแพะดื่ม มีไก่ตุ๋น มีมันเทศเผา ชีวิตดีกว่าตอนอยู่ที่บ้านเสียอีก พวกเ้าต้องปิดปากให้สนิท เนื้อดีต้องเปื่อยอยู่ในหม้อ เข้าใจหรือไม่?”
4K
