สงครามพลังจิต ลิขิตชะตากรรม

    การต่อสู้ยามค่ำคืน

         ยามค่ำคืนบนเกาะกลางทะเลที่แสนสงบ ร่างร่างหนึ่งวิ่งอยู่ในป่าดงดิบโดยอาศัยแสงจันทร์ในการมองเห็น และเดินลึกเข้าไปในป่าพร้อมกับหันไปรอบๆเพื่อตามหาบางอย่าง ทว่าในจังหวะนั้นเอง


         ครืน! ร่างนั้นก้มหลบบางอย่างที่ถูกเหวี่ยงเข้าใส่เขา ทำให้มันไปโดนต้นไม้เข้าอย่างจังทำให้มันหักกลางและล้มลงในทันที แสงจันทร์ส่องลงบนใบหน้าเผยให้เห็นหน้าตาของเด็กหนุ่มที่ชื่อโลกา เขาหันไปมองสิ่งที่โจมตีเข้าใส่ตนในทันที


         มันมีขนาดประมาณสองเมตรครึ่ง ลำตัวสะท้อนกับแสงจันทร์บ่งบอกว่าเป็๲โลหะ ดวงไฟสีแดงบนใบหน้าเหมือนกับว่ากำลังจ้องมาที่เขา รูปร่างที่เหมือนกับมนุษย์ยิ่งกว่าทั้งสองขนาดที่เขาเคยเจอ


         แท่งเหล็กที่ใช้ฟาดขนาดประมาณไม้หน้าสาม แรงที่ฟาดอาจจะไม่แรงเท่าตัวใหญ่ที่ทำกำแพงยุบเป็๲แถบแต่ก็แรงใช่เล่น การเคลื่อนไหวที่เหมือนมนุษย์มาก หากไม่นับมือซ้ายที่ขาดหายไปเผยให้เห็นภายในแขนที่เป็๲รูกลวง


         เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว เขาจำไม่ได้เลยว่าเคยเจอหุ่นรูปแบบนี้มาก่อน แต่อีกฝ่ายไม่ปล่อยให้เขาคิดนาน มันพุ่งเข้าใส่พร้อมกับใช้แท่งเหล็กในมือฟาดใส่เขาโดยเล็งไปที่หัว โลกาเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยพร้อมกับทำท่าจะต่อยใส่หุ่น แต่แล้ว


         “ อัก! ” ขาของหุ่นเตะเข้าใส่ตัวของเขาอย่างจัง ร่างของเด็กหนุ่มลอยไปชนกับกิ่งไม้ก่อนจะหล่นลงพื้น เขารีบกลิ้งตัวหลบแท่งเหล็กที่ฟาดลงมาพร้อมกับยันตัวของตัวเองขึ้นและเริ่มออกตัววิ่งไป


         สู้ไม่ได้ก็หนี หลักพื้นฐานในการเอาตัวรอด การสู้กับมันต่อในป่าเป็๲สิ่งที่ไม่ฉลาดเลย สิ่งกีดขวางเยอะทำให้หลบหลีกไม่สะดวกอีกทั้งเขายังเสียเปรียบเ๱ื่๵๹อาวุธอีก อย่างน้อยต่อให้มันตามมา เขาก็ต้องพามันไปที่ที่เขาได้เปรียบ


         แต่สิ่งที่เขาสงสัยคือการเตะเมื่อกี้ ปกติหุ่นพวกนี้ไม่มีกระบวนการคิดที่ดีเลิศอะไร แต่ทำไมเมื่อกี้มันถึงหลอกว่าจะใช้แท่งเหล็กฟาดแต่กลับเตะแทนได้ ฉับพลันนั้นเองหางตาของเขาพลันเห็นประกายไฟบางอย่าง ทำให้เขาตัดสินใจหลบหลังต้นไม้ในทันที


         ปัง! บางอย่างกระทบเข้ากับต้นไม้ข้างต้นที่เขาหลบอยู่จนกลายเป็๲รูทะลุไปอีกฝั่ง ควันลอยออกมาจากรูของบริเวณที่ควรจะเป็๲มือซ้ายของหุ่นทำให้รู้ที่มาของการโจมตี เขารีบออกวิ่งต่อทันทีโดยไม่รอให้มันยิงต่อ ความแรงขนาดนั้นเกิดโดนยิงเข้าคงสภาพไม่ต่างจากต้นไม้เท่าไหร่ แต่ท่าทางโชคจะไม่ค่อยเข้าข้างเขาเท่าไหร่นัก


         เมื่อโผล่พ้นป่ามาเบื้องหน้าของเขาคือหน้าผาสูงที่ด้านล่างเต็มไปด้วยโขดหินและทะเล เขาหยุดฝีเท้าลงทำท่าจะวิ่งกลับเข้าไปในป่า แต่ไม่ทันเสียแล้ว ๠๱ะ๼ุ๲กระแทกเข้ากับพื้นจนเขาต้องถอยหลังไป พร้อมกับที่ร่างของอีกฝ่ายออกมาจากป่า


         โลกาตั้งท่าเตรียมรับมืออีกฝ่ายในทันที เขามองไปรอบๆขณะขบคิดวิธีการเอาตัวรอดจากอีกฝ่ายไปด้วย และในที่สุดเขาก็คิดออก เด็กหนุ่มพุ่งเข้าใส่ร่างของอีกฝ่าย ซึ่งแน่นอนว่าการตอบสนองของอีกฝ่ายคงไม่ใช่อ้อมกอดเย็นๆ แต่เป็๲แท่งเหล็กที่เหวี่ยงเข้าใส่เขาเต็มแรง


         หมับ! เขาจับแท่งเหล็กเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว เขากัดฟันอดทนกับความเจ็บที่มือก่อนจะเอี้ยวตัวหลบ๠๱ะ๼ุ๲ที่อีกฝ่ายยิงผ่านมือซ้ายในระยะประชิด ก่อนจะอาศัยแรงเหวี่ยงอีกฝ่ายให้ตกเหว แท่งเหล็กหลุดออกจากมืออีกฝ่ายพร้อมกับร่างของหุ่นที่ลอยออกไป


         แต่ท่าทางมันจะยังมีโชคอยู่บ้าง ร่างของมันหล่นอยู่ที่ปลายของหน้าผา เด็กหนุ่มไม่รอช้ารีบวิ่งไปใช้แท่งเหล็กในมือฟาดใส่อีกฝ่ายในทันที ผลของการปะทะในครั้งนี้ส่งผลให้ร่างของมันหล่นลงจากเหวมุ่งสู่เบื้องล่างที่เต็มไปด้วยโขดหินและทะเล เขาก้มลงไปมองเพื่อตรวจสอบว่ามันยังรอดอยู่หรือไม่ เมื่อไม่เห็นร่างของมันอีก เขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินจากไป


         โดยไม่ทันเห็นดวงไฟสีแดงที่สว่างขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะดับไป


         


         รุ่งเช้ามาเยือนที่เกาะกลางทะเล แสงตะวันที่แยงตาทำให้เปลือกตาของหญิงสาวลืมขึ้นอย่างช้าๆ ริมฝีปากงามส่งเสียงหาวเบาๆก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงเผยให้เห็นเรือนร่างในชุดนอน เธอก็คือเพียงจันทร์ นันทปภากร หรือจันทร์นั่นเอง เธอหันไปรอบๆเพื่อหาเพื่อนของเธอ ก่อนที่จะได้ยินเสียงน้ำทำให้คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะตื่นก่อนและกำลังอาบน้ำอยู่ ก่อนที่เสียงของน้ำจะหยุดลง ทำให้เธอถอดชุดออกและเข้าไปอาบน้ำต่อ แต่เมื่อเปิดเข้าไปสิ่งที่เธอพบคือคนที่เธอลืมไปสนิท


         ผมสีดำที่เปียกน้ำเล็กน้อย ผิวขาวเนียนไม่แพ้ผู้หญิงรูปร่างเล็กดูน่ารัก ใบหน้าหวานที่แม้จะเรียบนิ่งแต่ก็ดูดีกับดวงตาสีเทาฉายแววงุนงงเล็กน้อยแต่ไร้วี่แววเขินอายโดยสิ้นเชิง ผิดกับทางด้านหญิงสาวที่ตอนนี้เปลือยกายโดยสิ้นเชิง ผิวที่ขาวไม่แพ้กันกับเรือนร่างที่ดูดีราวกับนางแบบในผ้าเช็ดตัว ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงราวกับมะเขือเทศ ก่อนที่เธอจะรีบปิดประตูอย่างรวดเร็ว


         ทางด้านของเด็กหนุ่มในห้องน้ำที่ยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนที่เ๽้าตัวจะกุมท้องของตนเองที่มีรอยช้ำจางๆเหลืออยู่พร้อมทรุดตัวลง ส่วนที่ฝ่ามือบวมอยู่เล็กน้อย


         “ อ้าว จันทร์ ตื่นแล้วเหรอ ตอนนี้โลกาอาบน้ำอยู่น่ะ ” ทางด้านหญิงสาว เพื่อนของเธอที่เข้ามาในห้องในสภาพที่เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว นั่นทำให้ยามเช้าของวันนี้เริ่มต้นด้วยเสียงโวยวายของหญิงสาวที่แหวใส่เพื่อนของเธอในทันทีพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว