ผมเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองประสบอุบัติเหตุ ตอนที่ร่างลอยคว้างตกลงตุบลงกับพื้นแล้วกลิ้งไปอีกสามเมตรแต่ผมยังไม่ตาย
ผมคิดว่ากระซีกโครงผมหักเพราะได้ยินเสียงกรอบแกรบเวลาหายใจเข้าออก แต่ถ้าจะมีอะไรกวนใจและไม่ชอบที่สุดในชีวิตก็คือโดนไทยมุง
"เชี่ยยย อะไรเนี่ย มามุงดูอะไรหนักหนา ไม่เคยเห็นคนรถล้มรึไง"
หูผมอื้อ แต่ก็ได้ยินเสียงกู้ภัยคนหนึ่งพยายามะโบอกว่า
"อย่าหลับนะครับ อย่าหลับนะครับ"ซ้ำไปซ้ำมา
แต่หัวมันก็มึนจนรู้สึกได้ว่าอยากจะงีบก่อนซักพัก ถ้าหลับตอนนี้มันจะต้องสบายแน่ๆ
"อ่าา สบายจริงๆด้วยแหะ"ผมรู้สึกแบบนี้ตอนที่ภู้ภัยหามร่างผมขึ้นเปลหามผู้ป่วย
มันช่างเป็ความรู้สึกเย็นสบายผ่อนคลายเหมือนตอนถึงจุดสุดยอด
ผมคงจะต้องไปสบายแล้วนะ
ในห้วงความคิดคำนึงสุดท้าย แปลกแต่จริง...ผมไม่รู้สึกเสียใจอะไรในชีวิตทั้งๆที่ทำเื่แย่ๆตั้งมากมาย
ห่วงอยู่เื่เดียว เพื่อนผม...ไอ้ต้นจะกลับบ้านปลอดภัยดีไหมนะ
หวังว่าแม่ของมันจะไม่ต้องไปประกันตัวแล้วบอกกับนักข่าวว่า "ลูกฉันเป็คนดี"เหมือนครั้งที่แล้วๆมา
เวลาประมาณสี่ทุ่มของวันนั้น ผมไปสบายแล้วจริงๆ
ผมค่อยๆหลับลง ทุกความวุ่นวายเงียบสงัดลงในที่สุด
แต่แล้วผมก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียว่ายน้ำอยู่ในถ้ำที่มืดมิด สติแจ่มชัดทุกอย่าง
ผมว่ายน้ำเป็ั้แ่เมื่อไหร่
ผมเคยจมน้ำจนเกือบตายตอนเด็ก แต่ดีที่ไอ้ต้นมาช่วยเอาไว้ ก็เลยยังไม่ตายตอนนั้น
แถมยังหายใจในน้ำได้อีกด้วย
ที่นี่คงจะเป็โลกหลังความตายซินะ แต่ทำไมหัวใจของผมยังเต้นอยู่ละ
เป็เพราะเคยตายมาแล้วหรือเปล่า ความปรารถนาเดียวที่ผมมีตอนนี้คืออยากมีชีวิตอยู่
มันเป็ความปราถนาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแรงกล้าในตอนนี้
ผมจึงว่ายยน้ำไปหาแสงสว่าง
ใครบากคนกระชากหัวผมอย่างแรงในแสงสว่างจนผมสำลักน้ำไอแค่กๆ
แต่เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงห้าวๆของไอ้กล้าคนเดิม แต่เป็เสียงร้องอุแว้ๆของเด็กทารก
ตามมาด้วยเสียงตัดสายสะดือดัง "กรึบๆ"
เจ็บยังกับโดนขลิบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศ ถึงผมจะไม่เคยขลิบก็เถอะ
แต่ความเ็ประดับนั้นก็ทำให้ผมตระหนักได้ว่าผมได้กลับมาเกิดใหม่
สิ่งที่ผมคิดถึงเป็อย่างแรกเลยก็คือว่า แล้วแม่ของผมเป็ใครละ รวยไหม
ผมได้เกิดมาเป็ลูกคนรวยหรือเปล่า
ถ้าเกิดมาไม่รวยก็ซวยอีกแน่ๆเหมือนชาติที่แล้ว
ถึงแม้ตัวผมจะได้กลับชาติมาเกิดใหม่ก็ไม่ดีใจหรอกนะ
เพราะอยู่ในร่างทารกที่ยังเป็มนุษย์ที่ไม่สมบูรณ์นี่ซิ หยุดร้องไห้ไม่ได้ กลั้นฉี่ก็ไม่ได้
แถมยังต้องดื่มนมจากเต้าตามสัณชาติญาณ
แม่คนใหม่ของผมเธอพยายามจะฆาตกรรมผมด้วยการยัดเต้ามาปิดอัดจมูกเล็กๆ
เพิ่งเกิดมาได้หนึ่งวันก็จะโดนฆ่าตายเสียแล้ว เป็ทารกก็ลำบากจริงๆเลย
ผมเกิดมาพิการหรือไงกันนะ
มองอะไรก็ไม่ค่อยเห็น แถมยังได้ยินไม่ค่อยชัดอีก
พยายามจะเงี่ยหูฟังว่าข้างนอกพูดภาษาอะไรกัน
คนที่ต้องแก้ ร.วิชาภาษาอังกฤษแบบผมปวดหัวไปหมดแล้ว...อยากจะนอน
เป็เด็กทารกนี่มันง่วงจริงๆ หาววว
แต่อย่างน้อยผมจำเป็ต้องผ่านคืนวันอันขื่นขมให้ได้ เพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง
ผมคิดแบบนั้นก่อนจะผลอยหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่