การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

บทที่ 35 คุณอัดพวกเขางั้นเหรอ!?

สวีเสวี่ยเจียวรู้สึกแย่ขึ้นมาในทันที

แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

ลู่เฉิงเหวินบอกว่าเขาชอบเจี่ยงซือหาน ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ดีว่าที่อีกฝ่ายพูดนั้นไม่เป็นความจริง แต่ตนยังคงรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี

สำหรับเหตุผลที่รู้สึกเช่นนี้ เธอไม่กล้าคิด

“ลู่เฉิงเหวิน พี่จ่ายเงินหมื่นกว่าล้านเพื่อผู้หญิง? ลงทุนหนักซะเหลือเกินนะ! เงินขนาดนี้ได้ดาราแนวหน้ามาเรียงหน้ากระดานให้เลือกแล้วมั้ง แค่เลขาคนเดียวมันคุ้มแล้วเหรอ?”

ชายหนุ่มตอบ “เธอรีบช่วยชีวิตคนเถอะ! ทำไมถึงพูดมากจังฮะ?”

“พี่เสียงดังกับฉันเหรอ!”

“อ้าว?” ลู่เฉิงเหวินถึงกับงง ทว่าจากนั้นก็พูดเสียงนุ่มนวลขึ้น “ฉัน ฉันเสียงดังกับเธอเหรอ? ไม่ใช่นะ ...ฮ่า ๆ เปล่า ไม่ใช่เลย แหม! ฉันอยู่ในนี้ ...แค่ก ๆ! เสียงมันก้อง น้องสาวคนดี น้องสาวที่น่ารัก น้องเสวี่ยเจียวน่ารักที่สุด ใจดีที่สุด ขี้สงสารที่สุด เมตตาที่สุด ช่วยชีวิตคนให้ฉันทีนะ แล้วฉันจะยกหุ้นให้เธอ...หมดเลย ต่อไปโรงงานยาก็จะเป็นของตระกูลสวี ฉันจะไม่ไปกวนใจเธออีกเลย ช่วยหน่อยเถอะนะ ...ขอร้อง”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ขอฉันลองดูก่อน รออาบน้ำแต่งตัวและทำผมเสร็จ หลังจากนั้นถ้าอารมณ์ดีแล้วค่อยไป”

“เอ๊ะ!? เธอ...”

ตู๊ด ๆ ๆ

โทรศัพท์ตัดสายไปแล้ว

จางเสินเอ๋อร์เก็บโทรศัพท์ พร้อมทำสีหน้าบูดบึ้งมองไปที่ลู่เฉิงเหวิน “ช่วยคนจริง ๆ ด้วยงั้นเหรอ?”

“ครับ ครับ”

ลู่เฉิงเหวินไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำกับอีกฝ่าย

‘สวีเสวี่ยเจียวรับปากว่าจะช่วยรึยังนะ? แบบนี้ถือว่ารับปากแล้วมั้ง? เงื่อนไขขนาดนี้เธอไม่น่าปฏิเสธหรอก!’

‘เธอต้องช่วยสิ เธอไม่ใช่คนเลือดเย็นที่เห็นใครเดือดร้อนแล้วจะยังทำเฉยไม่รู้เรื่องอยู่ได้ ได้โปรดเถิด ช่วยชีวิตคนด้วยเถิด!’

ก่อนหน้านี้ตอนที่จางเสินเอ๋อร์ได้ยินเสียงความในใจของลู่เฉิงเหวิน เธอยังเข้าใจไปว่าตัวเองหูเพี้ยนไป

ทว่าตอนนี้ได้ยินทุกคำ ทั้งยังชัดเจนเต็มสองหู เธอเริ่มจับตามองอีกฝ่ายขึ้นมา

หญิงสาวถามลองเชิง “คุณชายลู่คิดจะจีบหญิง ลงทุนหนักไม่เบาเลย ผู้หญิงคนนี้คงจะสวยมากเลยสินะ?”

“ฮะ? อ๋อ ...ใช่”

ลู่เฉิงเหวินไม่ได้ใส่ใจคำถามของหญิงสาว

เขาหันหลังให้ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ยาวด้วยความรู้สึกอ่อนล้า แผ่นหลังแนบชิดติดพิงผนัง

‘ไม่ได้ ไม่ได้! วันพรุ่งนี้จะต้องให้หลงอ้าวเทียนปรากฏตัวให้เร็วที่สุด เขาจะมาปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้!’

‘ฉันเข้าไปห้ามธุรกิจก้อนนั้นของเหลิ่งชิงชิว รักษาแม่ของเจี่ยงซือหาน... ต่อไปจะเป็นยังไงอีกก็ยังไม่รู้!’

‘ฉันไม่สนใจหุ้นราคาหมื่นกว่าล้านนั่นหรอก มากสุดก็แค่โดนพ่อด่า กลายเป็นตัวตลกของคนในประเทศเป่ยก็เท่านั้น’

‘ทั้งตัวมีเห็บเยอะแล้ว คิดว่าฉันยังจะกลัวหมัดกัดอีกเหรอ ยังไงชื่อของฉันก็ป่นปี้ไปแล้ว แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด... คือต้องช่วยชีวิตคน!’

จางเสินเอ๋อร์รู้สึกว่าเรื่องนี้เริ่มจะมีพิรุธและน่าสงสัยขึ้นมาซะแล้ว

ทำไมเธอถึงได้ยินเสียงความในใจของเขา?

หญิงสาวยังคงอยู่หน้าห้องขัง “เป็นไงบ้าง? พูดได้นะ”

“ฮะ? อะไรเป็นไงเหรอ?”

“ความจริงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

ลู่เฉิงเหวินหัวเราะเจื่อน ๆ “จีบสาวไง! ผมทำเรื่องชั่ว ๆ มาเยอะ ทำเพิ่มอีกสักเรื่องก็ไม่เป็นไรหรอก”

“ลู่เฉิงเหวิน อย่าคิดว่าจะโกหกฉันได้ ถึงแม้คุณจะทำเรื่องเลวร้ายมาไม่น้อย แต่สำหรับเรื่องเงินแล้วคุณไม่เคยผิดพลาดมาก่อน จ่ายหมื่นกว่าล้านเพื่อจีบสาว ธุรกิจที่ทำแล้วขาดทุนแบบนี้คุณไม่มีทางทำหรอก นอกจากผู้หญิงคนนั้นจะเป็นเหลิ่งชิงชิวหรือเฉินเมิ่งอวิ๋น ถ้าคนอย่างคุณยอมจ่ายหมื่นล้าน ก็ต้องได้กำไรกลับมาสามหมื่นล้านหรือมากกว่านั้น”

“ฉันจะได้กำไรกี่หมื่นล้านแล้วเกี่ยวอะไรกับคุณ?”

ลู่เฉิงเหวินไม่คิดจะพูดดีกับผู้หญิงคนนี้อีก

โทรศัพท์ก็โทรไปแล้ว และเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องขออะไรจากเธออีก ยังไงซะอีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิงของหลงอ้าวเทียน ทำไมต้องเกรงใจด้วย?

“อ้าว? สวีเสวี่ยเจียวช่วยคนแล้วได้เงินหมื่นล้านเข้ากระเป๋า เมื่อกี้ฉันช่วยกดโทรศัพท์ให้คุณ คงให้โทรฟรี ๆ ไม่ได้หรอก”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินตรงไปที่หน้าราวเหล็กพร้อมมองจางเสินเอ๋อร์เขม็ง

“โทรฟรีไม่ได้อยู่แล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงตอนที่ผมได้ออกไป ผมจะซื้อเครื่องกระตุ้นอารมณ์ให้คุณชุดหนึ่ง เวลาที่เหงาขึ้นมาจะได้นึกถึงหุ่นล่ำ ๆ ของผมแล้วช่วยตัวเองจนได้ขึ้นสวรรค์ ดีไหมล่ะ?”

จางเสินเอ๋อร์โกรธจนหน้าแดง เธอกัดฟันดัง ‘กรอด!’ “ลู่เฉิงเหวิน!”

“รู้แล้ว รู้แล้ว ผมมันเศษเดนมนุษย์!”

หญิงสาวจับลู่เฉิงเหวินเข้าคุกรวม

หลังจากนั้นสองชั่วโมง เธอก็เดินไปที่หน้าห้องคุมขัง เมื่อเห็นสภาพภายในห้องคุมขังแล้วถึงกับตะลึง

มาเฟียใหญ่สามรายคุกเข่าเป็นแถวอยู่ในนั้น

คนหนึ่งกำลังเช็ดรองเท้าให้ลู่เฉิงเหวิน ส่วนอีกสองคนคุกเข่าอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หน้าของคนทั้งสามปูดบวม

ลู่เฉิงเหวินนั่งลงบนเก้าอี้หลังชิดกำแพง ใช้มือหนุนหัว พลางผิวปากอย่างสบายอารมณ์

บางครั้งเขาก็คิดไม่ตก

คนอย่างตนเองควรจะเป็นเสาหลักของสังคม เป็นผู้นำด้านเศรษฐกิจ เป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จในใจของประชาชน

ทำไมถึงกลายเป็นตัวร้ายไปได้กันนะ? แถมยังเป็นตัวร้ายที่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีอีก

เขามีสมบัติเป็นแสนล้าน ได้รับการศึกษาระดับสูง

เคยปีนภูเขาหิมะ เคยโดดร่มจากความสูงหมื่นเมตร เคยเข้าร่วมงานวิ่งกระทิงที่สเปน พูดได้สี่ภาษา ได้วุฒิปริญญาโทสองใบ ชกมวย ว่ายน้ำ สกี และเล่นบาสเกตบอลเก่งไม่เป็นรองใคร

หน้าตาหล่อเหลา หุ่นก็ล่ำ พวกหนุ่มหน้าขาวเทียบไม่ติดฝุ่น แค่ใส่ชุดสูทอย่างดีก็เท่ระเบิดแล้ว

แต่ทำไมเขาถึงทำเรื่องไม่เข้าท่า? ชอบลดศักดิ์ศรีตัวเองลงไปเป็นสุนัข เดินตามก้นผู้หญิงของหลงอ้าวเทียนต้อย ๆ และสุดท้ายโดนหลงอ้าวเทียนฆ่าตาย

ต่อให้พยาธิขึ้นสมอง ชอบผู้หญิงสวย แต่ขอแค่สวยเท่าเฉินเมิ่งอวิ๋นก็พอใจแล้ว!

แค่กระดิกนิ้วสองที ผู้หญิงสวย ๆ ทั้งหลายก็แห่มาหาแล้ว ถ้าขับรถสปอร์ตคันหรูไปจอดในเมือง ยังไงก็ต้องมีผู้หญิงสวยวัยรุ่นกรูกันเข้ามาขอแอดวีแชต

แล้วทำไมฉันถึงต้องมาวนเวียนพัวพันกับพวกนางเอกอย่างกับคนสมองมีปัญหาด้วย?

จางเสินเอ๋อร์มองมาเฟียสามคนคุกเข่ากับพื้นแล้วรู้สึกโกรธจนหน้ามืด

“ลู่เฉิงเหวิน คุณอัดพวกเขางั้นเหรอ!?”