น้ำตาก่อนความสุข

ย้อนกลับไปเมื่อใหม่อายุได้ 1 เดือน

        "เเม่ครับ ตอนนี้ใหม่ได้เดือนเดียวเเล้ว เราไม่มีค่านมให้ใหม่ ผมเลยจะไปทำงานที่กรุงเทพ เพื่อส่งเงินมาให้ใหม่เเละปุยใช้ ฝากเเม่ดูเเลเมียเเละลูกผมในระหว่างที่ผมไม่อยู่ด้วยนะครับ" พ่อพูดก่อนที่จะก้มลงกราบเท้ายายที่กำลังนั่งมองออกไปทางหน้าต่างโดยไม่สนใจคำพูดของพ่อเลย 

        "จะทำอะไรก้เเล้วเเต่เธอ เเต่อย่าทำให้ลูกสาวฉันลำบากก็เเล้วกัน" ยายพูดก่อนที่จะลุกขึ้นมาอุ้มฉันออกไปจากห้องนั่งเล่นเเล้วเดินเข้าห้องนอนของยายไป "ผมไปก่อนนะคุณ ดูเเลใหม่ดีๆนะ" เเม่กอดพ่อก่อนที่จะร้องไห้เพราะการไปครั้งนี้ต้องเชื่อใจกันมากๆ ในสมัยนั้น มือถือก็ไม่มี เเละคนที่ไปกรุงเทพ นานขนาดไหนทุกคนลองคิดเอาสิ กว่าจะได้กลับมาเจอกันได้เเต่ละครั้ง เพราะค่ารถก็ไม่ใช้ถูกๆเลย พ่อเดินออกไปพร้อมกระเป๋าขึ้นรถเมย์ที่จอดอยู่หน้าบ้านซึ่งบนรถมีเเต่คนที่กำลังจะเข้าไปทำงานที่กรุงเทพ เเม่เช็ดน้ำตาเเล้วเดินเข้าไปให้นมฉันก่อนที่จะหลับไปทั้งคู่

กรุงเทพฯ

        "ตื่นๆๆๆ ถึงเเล้วเว้ยยย" เสียงคนขับรถ๻ะโ๷๞ขึ้นมาจากด้านหน้า โท พ่อของใหม่ เดินลงจากรถด้วยความเหมื่อยล้าจากการเดินทางมาทั้งคืน เขาไม่รอช้า รีบวิ่งหางานทันที ก่อนที่จะได้งานเป็๞ไซต์งานก่อสร้างที่หนึ่ง เป็๞การก่อสร้างโรงเเรมเปิดใหม่ เป็๞โครงการที่ใหญ่มากเลย เเต่สำหรับโทเเล้ว ไม่ว่าจะใหญ่ขนาดไหน เขาก็ได้เเค่วันละ 150 บาทเป็๞ค่าจ้างรายวันเท่านั้น ทุกวันเขาจะกินเเค่ข้าวเปล่ากับไข่ต้มสำหรับมื้อเช้าเเละอาศัยข้าวที่ทำงานในมื้อเที่ยง ตกเย็นเเค่ลวกผักที่เก็บได้จากข้างทางเท่านั้น เพื่อที่จะเก็บเงินส่งไปให้ปุย ผู้หญิงที่เขารักเเละลูกสาวที่กำลังรอเขาอยู่

ผ่านไป 1 ปีกว่า....พังงา

        " ปุย นี้เป็๞เงินที่พี่เก็บได้ พี่ขอให้ปุยใช้มันอย่างรอบคอบนะ เพื่อที่เราจะมีเงินเก็บเเล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน สามคนพ่อเเม่ลูก " ปุยร้องไห้อย่างหนักในขณะที่ปิดจดหมายลง เพราะเขากำลังจะเข้าประตูวิวาห์ในอีก ไม่กี่ชั่วโมงที่จะถึงนี้

        "ปุย!!! เเม่บอกเเล้วว่าให้เลิกคิดถึงมัน เเล้วเเกก็ไปเตรียมตัวได้เเล้ว เ๽้าบ่าวเขาจะมาเเล้ว ตอนที่ฉันห้ามไม่ให้คบกับมันเเกก็ไม่เชื่อ ตอนนี้เป็๲ไงหล่ะ ลำบากขนาดไหน คราวนี้ฉันเลือกคนที่ดีสำหรับเเกเเล้ว เเต่งงานเเล้วตัดการติดต่อกับไอโทไปซ่ะ" ยายพูดก่อนที่จะเดินออกไปให้ช่างเเต่งหน้าให้เเม่ได้เเต่งหน้าเเต่งตัวต่อ ฉันรู้ว่ายายของฉันอาจจะดูโหดร้ายเกินไป เเต่ท่านรักเเม่ของฉันมาก ท่านเลยไม่อยากให้เเม่ลำบาก เเม่เป็๲น้องคนที่สาม พี่น้องของเเม่มีทั้งหมด สามคนรมเเม่เป็๲สี่คน เเม่เป็๲ลูกสาวที่ยาย เมื่อเเม่เเต่งงานใหม่ ข่าวก็ไปถึงพ่อที่กรุงเทพเพราะพี่น้องฝั่งของพ่อก็ไม่อยากให้พ่อออลำบาก เพราะยังไงเเม่กับพ่อก็ต้องตัดขาดกันอยู่เเล้ว เเละพ่อไม่จำเป็๲ต้องรับผิดชอบฉันเนื่องจากพ่อเลี้ยงของฉันค่อนข้างมีฐานะ พ่อจึงกลับไปอยู่บ้านของพ่อ เเละการที่เเม่เเต่งงานใหม่ทำให้พ่อปวดใจหนักมากเเต่ก็ต้องยอมปล่อยมือไปเพื่อให้เเม่เเละฉันได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น

เมื่อเเม่เเต่งงานใหม่เเล้ว ฉันก็อยู่กับยายเเละเเม่ก็ย้ายไปอยู่กับสามีใหม่ ฉันเติบโตมาโดยที่ไม่รู้ว่าพ่อหน้าตาเป็๞ยังไง เเละมักจะย้ายไประหว่างบ้านป้าเเละบ้านยายเสมอ เพราะ ฉันติดยายมากเเต่ป้าฉันมองว่ายายตามใจฉันมากเกินไปจะทำให้ฉันเสียคน ก็ใช้เเหละ ฉันสอบได้ที่สุดท้ายของห้องตลอด เเละหลายคนก็คิดว่าฉันเป็๞เด็กที่สมองไม่ปกติ