บทที่ 1 ไม่รู้จักพอ (ตัวตนของนางมารร้าย)
เสียงรองเท้าส้นสูง ดังกึกก้อง เป็จังหวะ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เรียวขาสวยเดินทอดปลีน่อง สะโพกโยกย้ายตามจังหวะการเดินที่อ้อยอิ่ง สาวสวยในชุดฟอร์มที่รัดพอดีตัวกับสัดส่วนโค้งเว้า ดึงดูดให้ หนุ่มๆ ชายตามองเธอได้ง่ายดาย ร่างเล็กกะทัดรัดตามฉบับสาวไซส์มินิ ทว่าอกและสะโพกกลมไม่ได้กะทัดรัดตามความสูงของเธอเลยแม้สักนิด ชุดที่กระชับพอดีรูปร่างทำให้ขอบกระโปรงรั้งขึ้นจนโชว์หน้าขาสวย จนเกือบจะเห็นขอบแพนตี้ตัวน้อย ที่ถูกนุ่งทับด้วยถุงน่องเนื้อบางเนียนราวกับไม่ได้สวมใส่ ร่างเล็กเดินฝ่าเหล่าหนุ่มเล็ก หนุ่มใหญ่ ที่ยืนจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างจอแจบริเวณหน้าห้องน้ำพนักงานใน่พักกลางวันอย่างครึกครื้น พลันก็เงียบเสียงลงเมื่อเธอเดินผ่านเพื่อที่จะเข้าห้องน้ำหญิงที่อยู่ห้องข้างในถัดไปจากห้องน้ำชาย เสียงทั่วบริเวณเงียบกริบ จนได้ยินเสียงส้นสูงของสาวสวยที่เซ็กซี่เปรี้ยวเข็ดฟัน เธอก้าวเดินฉับ ๆ ๆ อย่างไม่ยี่หระต่อสายตาเหล่าบุรุษที่ล้วนแล้วต่างแทะโลมเธอ เดาได้ไม่ยาก บางคนคงจินตนาการณ์ไปจนเลยเถิดลึกไปจนถึงเนื้อเนียนที่อยู่ในร่มผ้า ส่วนบางคนน่าจะจินตนาการณ์เลยเถิดไปถึงไหนต่อไหน ถึงได้กับยืนตัวงอในทันทีที่เธอเดินผ่านเข้าไปใกล้ๆ
แต่มันก็คืออีกความสุขของเธออย่างที่เธอไม่คิดที่จะปฏิเสธ แม้แต่น้อย ว่าเธอไม่เคยรังเกียจความคิดและความรู้สึกผ่านแววตาของผู้คนเ่าั้ แต่เธอกลับชอบมันด้วยซ้ำ
ชั้นชื่อวสา อายุปีนี้ก็ ย่าง 26 ปี ชั้นเป็สาวสวย สมัยใหม่ ไม่ยึดติดในความรัก แฟนน่ะเคยมี แค่ไม่เคยคบใครทนได้สักคน ไม่ใช่ว่าชั้นเ้าชู้หรอกนะคะ แต่เพราะไม่เคยคบซ้อนและให้เกียรติแฟนปัจจุบันเสมอ แต่ก็ไม่รอด เหตุผลน่ะเหรอ เหล่าบรรดาแฟนเก่าของชั้นบ้างก็ว่าชั้นไม่มีหัวใจ บ้างก็ว่าหัวโบราณบ้างแหละ แต่จริงๆ แล้วไม่มีใครรู้ นอกจากชั้น
ใน่เย็นย่ำเวลาโพล้เพล้ หกโมงเย็นของวันศุกร์ ปกติแล้วทุกวันในเวลา่นี้ท้องฟ้ายังไม่มืด แต่วันนี้กลับดูมืดทึบเร็วกว่าปกติ บนท้องฟ้ามืดครึ้มไปด้วยเมฆฝน พายุทำให้ไฟฟ้าดับไปทั้งเมือง แสงสว่างของสายฟ้าแลบแปลบปลาบสาดส่องมาเป็พักๆ พร้อมกับเสียงครืนๆ ของฟ้า ที่แข่งไปกับเสียงฝน บันไดหนีไฟของโรงแรมชั้นสูงลิบลิ่ว ปรากฎเห็นสองร่างเปลือยเปล่าเอกขเนกอยู่ตรงบันไดหนีไฟ ชั้นสูงติดกับดาดฟ้า ขณะที่บรรยากาศทั่วทั้งเมืองนอกตึกสูงนั้น อากาศข้างนอกกำลังปั่นป่วนด้วยลมแรงของพายุฟ้าฝนที่กำลังพัดโหมกระหน่ำ
ทำให้หลายๆ คนนั้นกำลังวุ่นวายอยู่กับหน้าที่การงานพร้อมกับสถานการณ์ไฟฟ้าดับ ผิดกับคนทั้งคู่ที่กำลังนัวเนียอย่างเผ็ดร้อนไม่ต่างกับพายุที่กำลังพัดโหม
ร่างหนาเอนตัวไปกับขั้นบันไดชัน โดยมีร่างแน่งน้อยที่ถูกอุ้มจนหัวห้อยลงไปตามทางเดินลงแนว 45 องศามุมเดียวกับบันได
"อาร์ห... วสาจ๋า ...พีทรักวสาที่สุดเลย" ริมฝีปากหยักรั้ง พร่ำบอกรักแฟนสาว กับหนวดเคราที่โกนครั้งสุดท้ายเมื่อสามอาทิตย์ก่อน หนวดสั้นเ่าั้เสียดสีกับแก้มก้นขาวจนเกิดสีแดงเห็นได้ชัด จมูกปลายแหลมฝังลงตรงรูจิ๋วสีหวานระเรื่อ กลีบดอกตูมงดงามราวกับภาพวาด พีทไม่รีรอ ส่งปลายลิ้นละเลียดกลีบงามซ้ายขวาราวกับกลีบนั้นจะถูกยื้อแย่งไปหากไม่รีบกลืนกิน
"อูย ... อย่างนั้นค่ะพีท ตรงนั้น ใช่ตรงนั้นแหละ อาร์ห " ร่างเล็กที่คว่ำหน้าอยู่ เธอซู้ดริมฝีปากบางเล็ก มือน้อยส่งกำลังเกาะเกี่ยวกับลำขาแกร่ง เล็บยาวที่แต่งแต้มสีลูกกวาดจิกเนื้อขาแกร่งแน่นเข้าไปอีก เมื่อปลายลิ้นที่ทั้งนุ่มชื้น แทรกตัวเข้าไปกลางกลีบดอกไม้งามตวัดทักทายปุ่มเกสร สลับดูดเม้มจังหวะผ่อนเบาผ่อนหนัก รวมถึงความรู้สึกสากโดยของรอบเนินเนื้อบาง กับหนวดของหนุ่มใหญ่
ส่วนปากเล็กไม่รีรอ ละเลงกินไอติมแท่งโตราวกับมันกำลังละลาย เมื่อวสาใกล้จะถึงฝั่ง ก็ถูกจับให้พลิกตัวรวดเร็ว ราวกับตัวเธอนั้นเป็เพียงตุ๊กตาผ้าที่ภายในยัดด้วยใยสังเคราะทั้งนุ่มนิ่ม และบางเบา
วสาถูกอุ้มให้นั่งบนขอบบันได ร่างแน่งน้อยอ้าขาอย่างเชิญชวน ร่างสูงก้มมาบดจูบปากบางอย่างหื่นกระหาย วสาตอบโต้จูบที่บดลงมาอย่างหนักหน่วงนั้น ร่างหนาเข้าตรงซุกหน้าอกงามอีกครั้ง
"อาร์ห ... หวาน หวานไปทั้งตัว สวย คุณสวยมากเลยนะวสา โดยเฉพาะ..." ร่างหนาละความสนใจจากอกอิ่ม ฝังหน้าไปยังกุหลาบกลีบน้อยสีหวาน ปลายลิ้นดูดกลืนอย่างกระหายน้ำ สะโพกกลมเด้งหาใบหน้าหนุ่มร้อนรัก อย่างไม่มีทีท่าจะสะดุ้งกลัวกับเสียงฟ้าเสียงฝนที่ดังกึกก้อง เมื่อนิ้วเรียวแทรกเข้าโพรงสวาทที่คับแคบ จึงเร่งหวะการทำงานของลิ้นก็ระรัวขึ้น ผิดกับจังหวะของการสอดใส่นิ้วเรียวที่อ้อยอิ่งเชื่องช้า เนิบนาบ ใบหน้าหวานเบ้ปาก คิ้วสวยย่นเข้าหากัน สายตาเยิ้มแกมอ้อนวอน กัดริมฝีปากแทบจะห้อเื มือเรียวเล็กสางขยุ้มจนผมที่เคยจัดทรงนั้น ไม่เหลือเค้าทรงเดิม
" อ้ายย อ๊าห์.. พีทขา.. วสาเสียวเจียนจะตายอยู่แล้ว " วสาแด้งเนินสวยสวนกับนิ้วที่เริ่มเร่งใต่จังหวะ กระหน่ำแทงเข้าออก จนเกิดเสียงดัง แจ๊ะ แจ๊ะไปทั่วบริเวณ และปลายลิ้นที่ดูดดดุนเม็ดสวาทจนแทบจะปวมเป่ง วสาััได้ภายในน้องสาวของตนนั้นกำลังดูด บีบรัด นิ้วหนาที่อยู่ภายใน จนรู้สึกหนึบหนับ
"อาร์ห์ ดูน้องสาวของวสาสิ สวยเหลือเกิน ดูดนิ้วมือผมแน่นเลย", พีทไม่พูดเปล่า ค่อยๆ ถอนนิ้วมือออกจากร่องเสียว หยาดหยดน้ำหวานไหลเยิ้ม หนุ่มพีทลามเลียไปยังง่ามนิ้มหนาที่เยิ้มไปด้วยน้ำรักของวสา
"มาค่ะ ตาพีทขึ้น์แล้ว " วสากำลังจะขยับตัว เพื่อที่ไปหาแก่นกาย แต่ถูกแขนแกร่งเกี่ยวกระหวัดคอระหงเชยคางขึ้นมาจูบ
แต่แล้วก็.....
"พีทคะ ... วสาบอกว่าอย่าค่ะ!!! " วสาตะเบ็งเสียงแข่งกับเสียงพายุรอบด้าน มือน้อยป้องของสงวนที่กำลังถูกรุกล้ำ
"หืม...นิดเดียวเองวสา " หน้าคมระดมจูบซอกคอ ดูดอกงามอย่างหยาบโลน
"นี่พีท ถ้าคุณยังไม่เอาไอ้นั่นออกห่างวสา อย่าหาว่าสาไม่เตือนนะ" วสาหมดความอดทน เมื่อร่างแกร่งเอาแท่งใหญ่ใจกลางตัวมาถูเนินสวาทจนหัวหยักรั้งนั้น แทบจะเข้าช่องแคบอยู่รอมร่อ
วสายอมรับว่าเสียว แต่บางอย่างที่มันขัดใจอยู่ลึกๆ อย่างบอกไม่ถูก และที่สำคัญว่ามันไม่ใช่เวลานี้ ที่จะต้องเสียมันไป
วสาจึงผลักร่างหนาออกอย่างเต็มแรง
เพลี้ยะ! ฝ่ามือเรียวลงน้ำหนักบนแก้มที่รกไปด้วยตอหนวดที่สากมือ
"อะไรกัน! วสา คุณทำบ้าอะไรเนี่ย"
"คุณนั่นล่ะบ้า เราเลิกกันพีท" วสาเก็บเสื้อผ้าแล้วปล่อยให้หนุ่มพีทสบถอย่างบ้าคลั่ง
นั่นสิ บางทีเรานั่นล่ะที่บ้า
"บ้าเอ้ย! จะหวงอะไรนักหนาว่ะ ก็ทำมันด้วยกันแทบจะทุกอย่าง เว้นแต่...เชี่ยเอ้ย" ชายหนุ่มสบถอย่างฉุนเฉียว
นั่นคือแฟนคนล่าสุดของวสา ที่คบกันได้ไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ
ใช่ การเลิกลา ส่วนใหญ่แล้วจะลงเอยแบบนั้น แต่วสาชินแล้ว ไม่ใช่ว่าผู้ชายจะเป็ฝ่ายล่าแต้มเป็ฝ่ายเดียวหรอกนะ แต่กับวสา วสาก็ไม่ได้ตั้งใจจะล่าแต้ม แต่จุดประสงค์จริงๆ แล้ว เธอหาความสุขให้ตัวเองต่างหากล่ะ วสายิ้มยกมุมปากที่ฉาบไปด้วยเนื้อลิปสติกสีแดงแสบทรวง
เมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านเข้ามา แต่ละความทรงจำเ่าั้ เมื่อเทียบเคียงในตอนนี้ วสามองหน้าเหล่าบุรุษที่ยืนเรียงรายในขณะที่เธอเดินผ่าน มากกว่าครึ่งที่พร้อมจะนอนกับเธอ ตามจีบเธอ แต่เธอเลือกที่จะไม่มีพันธะกับใครให้ยืดยาวหรอก มันผิดธรรมเนียมสำหรับเธอ
พูดถึงความรัก วสาไม่เคยคาดคิด ว่าตนเองนั้น จะมีความรักเกิดขึ้นเหมือนคนอื่นด้วยซ้ำ แต่มันก็บังเอิญเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ มันทำให้รู้สึกเ็ป และเื่ราวรักที่ปะปนความน่าอับอายของชั้น มันข้อนข้างสลับซับซ้อนและยุ่งเหยิงเื่มันมีอยู่ว่า ชั้นดันไปหลงรักใครที่ไม่ควรรัก แต่พอรู้ตัวมันก็แค่ความหลงความอยากได้มากกว่า ทว่าน้องชายตัวดีก็เข้ามายุ่งวุ่นวาย จนสุดท้ายหรือทุกเื่ที่เกิดขึ้นมันจะผิดที่ชั้นเพียงคนเดียว ที่ชั้นเป็ผู้หญิงไม่ดี ควบคุมตัวเองไม่ได้ในเื่อย่างว่า และ เื่ราวความรักของชั้นมันข้อนข้างยุ่งเหยิง มันเริ่มมาจาก.....ความไม่รู้จักพอ...และตัณหาในกามอารมณ์ที่ถลำลึก...ไปเรื่อยๆ ...ของร่างกายชั้นเอง
2K
