ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 70 : แดนสนธยาเศษเหล็ก : ขุมทรัพย์ในสายตาคนงก

บรรยากาศอึมครึม ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเทาหม่นที่ไม่มีวันจางหาย ไร้ซึ่งแสงตะวัน มีเพียงแสงสลัวรางๆ ที่เรืองออกมาจากกองซากปรักหักพัง

ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูมิติ อาเจียรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงผ่านเครื่องโม่แป้ง ความรู้สึกวิงเวียนตีขึ้นมาจุกที่คอหอย แต่เมื่อเท้าสัมผัสพื้นดินแข็งกระด้าง เขาก็รีบตั้งสติและกวาดสายตาสำรวจรอบกายทันที

ภาพเบื้องหน้าคือทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตาที่เต็มไปด้วย "ซากศาสตรา"

ภูเขาขนาดย่อมที่กองทับถมกันล้วนเกิดจากกระบี่หัก ดาบบิ่น หอกที่เหลือเพียงด้าม และเศษโลหะขึ้นสนิมนับล้านชิ้น กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กโชยมาตามลมกรรโชกแรง

"นี่มัน..." อาเจียเบิกตากว้าง ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตะลึงในมูลค่า "เหล็กทมิฬเก่า... ทองแดงม่วงที่เสื่อมสภาพ... หากเอาไปหลอมใหม่ แยกแร่ธาตุออกมา... นี่มันเหมืองเงินชัดๆ!"

ในขณะที่ศิษย์คนอื่นที่เข้ามาพร้อมกันต่างชักอาวุธออกมาด้วยความหวาดระแวง และรีบมุ่งหน้าลึกเข้าไปเพื่อหา "อาวุธวิเศษ" ที่อาจยังสมบูรณ์อยู่ อาเจียกลับนั่งยองๆ ลงกับพื้น หยิบกระบี่หักเล่มหนึ่งขึ้นมาเคาะดู

เคร้ง!

"เปราะไปหน่อย แต่แก่นเหล็กข้างในยังใช้ได้" อาเจียพึมพำ พลางโยนมันใส่ถุงมิติ "เก็บ!"

ทันใดนั้น...

วูบ!

กองเศษเหล็กเบื้องหน้าสั่นไหว กระบี่บินสนิมเขรอะเล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศออกมาด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือกลางหน้าผากของอาเจีย! มันคือ 'วิญญาณศาสตรา'  ที่สิงสถิตอยู่ในอาวุธเก่า มีสัญชาตญาณดุร้ายโจมตีผู้บุกรุก

"อันตราย!" อาเจียร้องเสียงหลง แต่เท้ากลับไม่ขยับหนี

เขาสะบัดมือขวาไปข้างหน้า พร้อมตะโกนก้อง

"เจ้าสัว! มื้อเช้ามาเสิร์ฟแล้ว!"

ครืนนน!

แสงสีน้ำตาลทองสว่างวาบออกจากถุงมิติ ร่างมหึมาของ อสูรศิลาพิทักษ์ พุ่งออกมาขวางหน้าอาเจียราวกับกำแพงเมืองเคลื่อนที่

แก๊ง!

กระบี่บินสนิมเขรอะปะทะเข้ากับหน้าอกหินผาของเจ้าสัวอย่างจัง แต่แทนที่หินจะแตก กลับเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ ผิวหินแกรนิตของเจ้าสัวที่ผสานด้วย 'หัวใจปฐพี' แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า มันไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

มือหินขนาดใหญ่ตะปบคว้ากระบี่เล่มนั้นไว้กลางอากาศ บีบแน่นจนวิญญาณศาสตราที่สิงอยู่กรีดร้องโหยหวน

กริ๊ซซซ!

"อย่าบีบแตกนะ!" อาเจียรีบสั่ง "วิญญาณศาสตราเอาไปขายให้นักหลอมอาวุธได้! ส่วนตัวกระบี่เอาไปหลอมเป็นลูกดอก!"

เจ้าสัวเชื่อฟังคำสั่ง (หรืออาจจะกลัวโดนทุบหัวใจทิ้ง) มันค่อยๆ ถ่ายเทพลังธาตุดินจากฝ่ามือเข้าไป 'ผนึก' การเคลื่อนไหวของกระบี่ จนกระทั่งมันสงบนิ่งกลายเป็นเศษเหล็กธรรมดา

อาเจียเดินเข้าไปลูบขาเจ้าสัวอย่างภูมิใจ

"ยอดเยี่ยม! การลงทุน 200 หินปราณไม่สูญเปล่าจริงๆ"

เขามองดูเจ้าสัวที่ยืนตระหง่าน แสงสีทองจางๆ ไหลเวียนจากพื้นดินขึ้นสู่ขา เพื่อเติมพลังงานให้ตัวเองโดยอัตโนมัติ 

"เอาล่ะ..." อาเจียแสยะยิ้ม แววตาเป็นประกายวาวโรจน์ยิ่งกว่าแสงสมบัติ "ในเมื่อคนอื่นมุ่งหน้าไปหาของวิเศษที่ใจกลางสุสาน... ข้าขอเหมา 'ขยะ' รอบนอกพวกนี้ไปก่อนก็แล้วกัน"

"เจ้าสัว! เปิดโหมดกวาดล้าง... อะไรที่เป็นโลหะ เก็บมาให้หมด! แมงมุมทมิฬ! คอยระวังหลัง อย่าให้ใครมาแย่งของข้า!"

มหกรรมการเก็บขยะครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สำนักหมึกวารี ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ ชายขอบของสุสานศาสตรา ท่ามกลางสายตาของวิญญาณร้ายที่เริ่มรู้ตัวว่า... ภัยพิบัติที่แท้จริง ไม่ใช่จอมยุทธ์ผู้เก่งกาจ แต่เป็นพ่อค้าหน้าเลือดผู้นี้ต่างหาก!