ข้านี่แหละเทพ

อี้เหรินเฟิ่งจมจ่อมไปกับการศึกษาค้นคว้ายาพิษเขามีสมุนไพรโบราณไว้ให้ใช้อย่างมากมาย ขลุกตัวอยู่ในห้องอีกหลายวันตอนนี้อีกสามวันคาดว่าเรือน่าจะถึงฝั่งแล้ว แต่ทันไดนั้นเองเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นมา

"มีโจรสลัด มีโจรสลัดทุกคนเตรียมพร้อมรับมือ"

เสียงดังมาจากหัวเรือ เหล่าผู้คุ้มกันของรำเรือออกมายืนเรียงรายอยู่ด้านบนผู้คนต่างพร้อมชักอาวุธออกมา ปืนใหญ่มากมายเรียงเต็มดาดฟ้าเรือทุกคนพร้อมเข้าสู่การสู้รบ สำหรับเรือขนส่งเหล่านี้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาถูกโจรสลัดโจมตี

เรือโจรสลัดค่อยๆใกล้เข้ามา แต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นปรกติแล้วโจรสลลัดเหล่านี้จะออกปล้นเพียงทีละสองถึงสามลำแต่บัดนี้นั้นเรือโจรสลัดบนท้องทะเลที่เผยโฉมออกมานั้น มีมากกว่าสิบลำ 

"นี่ๆๆ พวกมันยกกันมาทั้งเกาะหรืออย่างไรกางใบเรือ หันหัวเรือไปทางซ้าย หนีเต็มกำลัง"

นายเรือตะโกนออกมา ตอนนี้ต้องเอาชีวิตไห้รอดเสียก่อนมาเยอะขนาดนี้เพียงโดนถุยน้ำลายใส่คนละทีก็ทำไห้ผู้คนตายได้แล้วหัวเรือหักเลี้ยวในทันได

เมื่อหักหัวเรือมาอีกทาง พยายามเร่งความเร็วหนีอย่างสุดชีวิตด้านหน้านั้นก็มีกองเรือขวางทางอยู่ 

"แย่แล้วพวกเราโดนล้อมไว้หมดแล้ว"

นายเรือแล่นเรือไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดหวังจะฝ่าทะลุกองเรือที่ขวางทางด้านหน้านั้นไปไห้ได้   ตูม!!!!

เสียงน้ำแตกกระจาย กระสุนปืนใหญ่ถูกยิงมาจากเรือฝ่ายตรงข้ามส่วนด้านบนเรือนั้นก็เริ่มยิงสวนไปบ้างแล้วการต่อสู้นี้ทำไห้ความเร็วของเรือเริ่มลดลง เสียงตังตูม !! ในที่สุดตัวเรือก็ถูกยิงเข้าทางตัวเรือด้านขวามือ 

เรียเอียงกระเท่เร่เพราะแรงกระแทก น้ำเริ่มเข้ามาในท้องเรือเสียงผู้คนบนเรือร้องเจียวจาวกลุ่มโจรสลัดที่ไล่ตามมาด้านหลังเห็นดังนั้นก็รีบเร่งความเร็วเข้ามาประชิดในทันได

เสียงดังโครม !! ดังขึ้นมาอีกครั้งจากทางท้ายเรือ ตัวเรือสั่นสะท้านโจรสลัดที่ตามมาด้านหลังใช้เรือของตัวเองพุ่งเข้าชนท้ายเรืออย่างจัง 

ตะขอเชือกถูกโยนขึ้นมาบนเรือยึดเกาะเรือทั้งสองเข้าด้วยกันสักพักก็มีเสียงดังโครมครามดังขึ้นมาอีกสามสี่ครั้งพวกโจรได้ใช้เรือพุ่งเข้าชนเรือขนส่งอีกหลายลำ เหมือนฝูงหมาป่าเข้ารุมแกะน้อย 

เหล่าโจรสลัดกรูขึ้นมาบนเรือเหมือนเขื่อนแตก น้ำเชี่ยวไหลหลากเหล่าผู้คุ้มกันไหนเลยจะสามารถต้านทานได้ ด้วยจำนวนโจรสลัดที่มากมายขนาดนี้เพียงชั้วพริบตาเหล่าผู้คุ้มกันก็ถูกกำจัดไปเรียบร้อยแล้ว

อี้เหรินเฟิ่งมองดูจากบนห้องอย่างเงียบงัน ดวงตาของเขาวาวโรจน์เต็มไปด้วยความยินดี 

"คนเยอะขนาดนี้ เกาะโจรสลัดจะต้องใหญ่มากแน่ๆสมบัติก็ต้องมากมายมหาศาลแน่ๆ" 

อี้เหรินเฟิ่งยิ้มจนตาหยี ค่อยๆเลือนหายไปภายในห้อง

เหล่าโจรสลัดหลังจากยึดเรือได้แล้วนั้นพวกมันได้สังหารผู้ชายทั้งหมดที่อยู่บนเรือ และจำตัวผู้หญิงและเด็กทั้งหมดไว้ทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดที่ศพพกติดตัว ได้ถูกพวกมันเก็บรวบรวมไว้จากนั้นพวกมันจึงเริ่มทำการตรวจคนบนเรืออย่างละเอียดอีกรอบ

แน่นนอนว่าพวกมันไม่สามารถหาตัวอี้เหรินเฟิ่งเจออี้เหรินเฟิ่งนั่งอยู่ในห้องตามเดิม มองดูเรือขนส่งที่ค่อยๆถูกเรือของโจรสลัดลากไปบนผืนทะเลดวงตะวันเริ่มจะหม่นแสงลงแล้ว คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด เหมาะที่จะฆ่าคน

กว่าพวกโจรสลัดจะลากเรือขนส่งมาถึงเกาะของพวกมันก็เริ่มมืดแล้วพวกโจรสลัดไล้ต้อนผู้คนที่จับมาไปยังที่คุมขังอีกกลุ่มใหญ่ๆก็เริ่มขนสิ่งของมีค่าต่างๆที่ขนมากับเรือเพื่อเก็บไว้ในคลังสมบัติ

พวกมันต่างสรวลเสเฮฮา หยอกล้อพูดคุยกันอย่างมีความสุขจากที่อี้เหรินเฟิ่งแอบฟังมาระหว่างทางไปคลังสมบัตินั้น กลุ่มโจรสลัดเหล่านี้นั้นเดิมทีมีอยู่หลายกลุ่ม แต่ได้ถูกรวบรวมมาด้วยหัวหน้าโจรคนใหม่ 

หัวหน้าโจรคนใหม่มีนามว่า "หม่าเฉิน"เป็นจอมมารระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นแปลงเทพนับว่าเป็นผู้มีพลังฝีมือร้ายกาจอย่างยิ่งคนหนึ่งเหล่าโจรเล็กโจรน้อยได้ถูกรวบรวมมาจนกลายมาเป็นชุมโจรขนาดใหญ่ดังปัจจุบัน

อี้เหรินเฟิ่งเดินตามไปในความมืดมิดอย่างเงียบๆเขาค่อยๆมองสำรวจค่ายโจรอย่างละเอียด เตรียมพร้อมในการโจมตีในคืนนี้ คืนนี้เขาจะจัดการเหมาเกาะแห่งนี้ 

หลังจากเหล่าโจรสลัดจัดการกับสินค้าที่ได้จากการปล้นของพวกมันในวันนี้พวกมันก็พากันเฉลิมฉลอง ชีวิตนี้ของพวกมันนั้น นอกจากปล้นฆ่าแล้วก็มีเพียงการดื่มกินหาความสุขเพียงเท่านั้นเหล่าโจรร้ายต่างสรวลเสเฮฮากันอย่างเต็มที่ ส่วนอี้เหรินเฟิ่งนั้นก็นั่งนับเวลาถอยหลังเช่นกัน

ในที่สุดก็เข้าสู่เที่ยงคืนอี้เหรินเฟิ่งได้ลอบเดินทางไปยังที่ต่างๆรอบเกาะนานแล้วเขาได้ทำการแพร่พิษนาๆชนิดที่ได้ศึกษาทดลองตลอดเวลาที่ผ่านมา 

พิษพวกนี้จะถูกวางแยกชนิดกันในส่วนต่างๆของเกาะมันเหมาะที่อี้เหรินเฟิ่งจะใช้ศึกษาต่อไปได้ในภายหลังเวลานี้เหล่าโจรเริ่มกลับไปยังส่วนต่างๆของเกาะแล้ว งานเลี้ยงเริ่มเลิกราในที่สุด

ผ่านไปไม่กี่นาที ทั้งเกาะเริ่มเงียบสงบ มันเงียบสงบเกินไปนักไม่มีแม้เสียงพูดคุยกันของผู้ที่ต้องอยู่ยามมีแต่เพียงเสียงของนกหนูและแมลงออกมาเป็นระยะเท่านั้น

อี้เหรินเฟิ่งเริ่มเผยตัวออกมาจากความมืดเขาเริ่มเดินสำรวจไปยังส่วนต่างๆของเกาะไปอย่างไม่รีบร้อนค่อยๆเดินไปดูทีละศพอย่างสบายใจ จากการสำรวจที่ผ่านมานอกจากเจ้าเกาะที่เขายังไม่เห็นตัวแล้วนั้นทุกคนที่เหลืออยู่บนเกาะหาใช่คู่มือของเขาไม่

อี้เหรินเฟิ่งเสมือนเทพเจ้าของโรคห่าเพียงสายลมบางเบาพัดพาเขาขึ้นมายังบนเกาะ ทุกชีวิตก็จากไปอย่างเงียบเชียบพวกโจรที่ตายไปจนนับไม่ถ้วนบนเกาะนี้ น้อยคนนักจะรู้ตัวว่าโดนพิษเข้าไห้แล้ว

หลายคนเมื่อรู้ตัวว่าโดนพิษเข้าไห้แล้วก็ไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงไดๆเนื่องจากพวกมันนั้นปราศจากการเฝ้าระวังหลังจากจมจ่อมอยู่กับการเฉลิมฉลองจนทำไห้เกิดช่องโหว่ไห้อี้เหรินเฟิ่งได้จัดการอย่างง่ายดาย

อี้เหรินเฟิ่งเดินผิวปากเข้าไปเก็บรวบรวมสินสงครามอย่างสบายใจไม่มีแม้หนึ่งคนที่จะรอดชีวิตหลังจากถูกพิษของเขา แม้ไม่ตายเพราะพิษ ก็จะถูกอี้เหรินเฟิ่งและจินฉานสังหารอยู่ดี

เขาเดินไปจนถึงหน้าห้องเก็บสมบัติ แต่บัดนี้ด้านหน้านั้นยืนไว้ด้วยชายเครายาวคนหนึ่ง มันถือกระบองเขี้ยวหมาป่าขนาดใหญ่ไว้ในมือสองตามองมาด้วยความเคียดแค้น

"เจ้าหนูเจ้าเป็นคนทำเรื่องชั่วร้ายทั้งหมดบนเกาะของข้าสินะ"

"เจ้ารู้หรือไม่ สิ่งที่จะตอบแทนการกระทำของงเจ้านั้นมีเพียงความตายเท่านั้น"

ใช่แล้วชายเครายาวคนนั้นก็คือ หม่าเฉิน เจ้าเกาะคนปัจจุบันจอมมารที่มีระดับพลังระดับครึ่งก้าวสู่แปลงเทพ ชายผู้รวบรวมเหล่าโจรสลัดแถบนี้มาอยู่ใต้อาณัติของตนได้สำเร็จ

"ชั่วร้ายอย่างนั้นรึ ก็แค่ฆ่าคนมิใช่หรือ?พูดอย่างกับพวกเจ้าเป็นคนดีนักหนาอย่างนั้นแหละ"

"เจ้าก็รู้พวกเราก็แค่เหยียบย่ำบนซากศพเพื่อปีนป่ายขึ้นไปกันทั้งนั้น หาใช่เรื่องแปลกใหม่ไม่"

"ปากดีนัก เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมข้าอยากจะรู้นัก นอกจากพิษที่เจ้าแพร่ออกไปนั้น เจ้าจะมีอย่างอื่นที่ดีกว่าฝีปากของเจ้าไหม"

โครม!!

หลังจากชายเครายาวกล่าวจบก็ล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีดำไหลออกมาจากเจ็ดทวารสิ้นใจตายไปทั้งอย่างนั้นมันยังไม่ทันได้ออกกระบวนท่าเลยด้วยซ้ำไป

"คราวหน้าข้าต้องฉาบพิษไว้กับตัวแล้วเข้าไปไห้พวกมันซ้อมเข้าจริงๆซะแล้วข้ายังไม่ทันได้เจ็บตัวเลยเนี่ย"

พูดจบก็เดินไปปลดแหวนมิติและของมีค่าทั้งหมดของหม่าเฉินมาเก็บไว้กับตัวเองแล้วก็เข้าไปกวาดสมบัติในห้องเก็บสมบัติต่อไป

หม่าเฉินมันคนไม่ทราบว่าหน้าห้องเก็บสมบัติแห่งนี้นั้นอี้เหรินเฟิ่งได้วางยาพิษที่ร้ายกาจที่สุดของเขาเอาไว้เป็นจำนวนมากเขาคิดเอาไว้แล้วจะต้องมียอดฝีมือออกมาเฝ้าที่นี่เพื่อรอตน

"เห้อข้าทำไมโหดร้ายกับพวกเจ้าได้ขนาดนี้กันนะ"อี้เหรินเฟิ่งพูดเบาๆแล้วก็ยิ้มตาหยีเดินเข้าไปกวาดสมบัติมาจนเกลี้ยง