จนทรายเม็ดสุดท้ายไหลหมด ปฏิทินยังยืนนิ่งเหมือนเดิม
ต้าร์หลับตาลงด้วยความผิดหวัง น้ำตาแห่งเ็ปค่อย ๆ ไหลลงมา
ปฏิทินยื่นมือข้างซ้ายไปจับที่ใบหน้าของต้าร์ แต่ต้าร์ถอยหลังหลบ
“…” ปฏิทินจ้องมองหยดน้ำตาของอีกฝ่ายที่เริ่มไหลออกมาถี่ขึ้น แล้วมีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา
ปฏิทินขยับเดินหน้าเข้าหาต้าร์ แต่ต้าร์ก็ก้าวถอยออกไปเช่นกัน
“ต้าร์” ปฏิทินเรียกอีกฝ่าย
ต้าร์ไม่เงยหน้าขึ้นมามอง “มึงกลับไปเถ…อื้อ..” ต้าร์ยืนนิ่งสตั้น ที่ถูกอีกฝ่ายเชยค้างขึ้นมาแล้วเข้ามาจูบแบบไม่ทันตั้งตัว
“…”
ปฏิทินค่อย ๆ ถอนจูบออก
“…” ต้าร์ยืนอึ้ง ไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย
ทั้งคู่สบตากัน
ปฏิทินเอ่ยขึ้น “นาฬิกาทรายจะมีประโยชน์อะไรวะ ในเมื่อวันที่กูจะให้คำตอบ มึงดันหนีกลับบ้านก่อน”
“…แล้ว…คือ…มึง…?” ต้าร์ไม่แน่ใจคำตอบ
“ไม่เปิดใจมั้ง!! กูจูบสะขนาดนั้น” ปฏิทินประชดขึ้น
ฟรึบ!!!
ต้าร์ดึงปฏิทินเข้ามาสวมกอดอย่างดีใจ “ฮึก..ขอบคุณนะ…ฮือ…ขอบคุณจริง ๆ” ต้าร์ปล่อยโฮออกมา
“ขี้แยไปได้” ปฏิทินยิ้ม แล้วลูบผมด้านหลังของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู
“ก็กูดีใจอ่า…” ต้าร์กระชับกอดให้แน่นขึ้น
“กูหายใจไม่ออก” ปฏิทินปราม
ต้าร์คลายกอดให้หลวมขึ้น แต่ยังไม่หยุดร้องไห้
.
ต้าร์คลายกอดปฏิทิน ทั้งคู่สบตากัน
“ไปอาบน้ำไป” ต้าร์บอกปฏิทิน
“ทำไมต้องอาบ?กูจะกลับบ้านแล้ว” ปฏิทินตอบ
“นอนนี่แหละ มันดึกแล้ว”
“เมื่อกี้มึงยังไล่ให้กูกลับอยู่เลย” ปฏิทินประชด
“ขอโทษครับ…จะไม่ไล่อีกแล้ว นอนนี่นะ” ต้าร์ทำหน้าอ้อน
“ไม่เอาอะ กูไม่ได้บอกพ่อกับแม่ไว้ เดี๋ยวเขาเป็ห่วง”
“มึงก็โทรบอกดิ น่า…นะ” ต้าร์ยังอ้อนต่อ
“เออ ๆ” ปฏิทินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วต่อสายหาแม่
ปฏิทิน : ฮัลโหล แม่
แม่ : ปฏิทินกลับตอนไหนลูก มันดึกแล้ว
ปฏิทิน : คืนนี้ผมค้างบ้านไอ้ต้าร์นะ แม่ไม่ต้องห่วง
แม่ : แล้วมีถุงยางมั้ย ถึงเป็ผู้ชายด้วยกัน ก็ต้องรู้จักป้องกันนะลูก
ปฏิทิน : อะไรของแม่เนี่ย!!!แค่นี้นะ (ติ๊ด!!)
“เกิดไรขึ้น?แม่มึงว่าไงบ้าง ?” ต้าร์ตื่นตระหนกไปหมด หรือว่าแม่ด่าปฏิทินหรอ?
“ไม่มีอะไร นอนได้”
“จะไม่มีได้ไง ก็เมื่อกี้มึงยังพูดกับแม่ว่า ‘อะไรของแม่เนี่ย!!’ อยู่เลย” ต้าร์ไม่เชื่อสิ่งที่ปฏิทินตอบ
“ไม่มีก็คือไม่มีไง!!เดี๋ยวกูก็เปลี่ยนใจหรอก”
“เฮ้ย ๆ ไม่เซ้าซี้แล้วครับ ไปอาบน้ำเลย เชิญครับ ๆ” ต้าร์รีบเปลี่ยนเื่ทันที
ปฏิทินเดินเข้าห้องน้ำ (จะให้บอกว่าแม่กูคิดว่าเราจะมีอะไรกัน แล้วเตือนให้สวมถุงด้วยแบบนี้น่ะหรอ เฮ้อ…แม่ใหญ่ศรีก็อีกคน คิดว่าลูกตัวเองใจง่ายขนาดนั้นรึไง!!!) ปฏิทินบ่นในใจ
.
.
ทั้งคู่นอนเงยหน้ามองเพดานห้องอยู่บนเตียง ภายในห้องมืด มีแค่ไฟส่องผ่านผ้าม่านมาจากด้านนอก
ต้าร์ค่อย ๆ ขยับตัวเข้าหาปฏิทิน
“ขยับมาทำไม กูอึดอัด” ปฏิทินหันมาหาต้าร์แล้วเอ่ยท้วงขึ้น
ต้าร์มองปฏิทิน พร้อมส่งสายตาอ้อน ๆ “อยากกอด”
“มึงอายุ 25 แล้ว ยัง…” ยังไม่ทันที่ปฏิทินจะเอ่ยจบ ต้าร์พูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่ได้” ต้าร์จำคำพูดนี้ของอีกฝ่ายได้ดี
“…”
ต้าร์พูดขึ้นต่อ “มึงก็อายุ 25 เฮ้ย! 26 แล้ว หัดใจกว้างหน่อย!!!”
ต้าร์กำลังจะยื่นแขนไปกอดอีกฝ่าย
เพี๊ยะ!!!
ปฏิทินตีแขนของอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้กอดตน
“โอ๊ย!!ตีทำไมเนี่ย!!”
“ใครใช้ให้มึงมากอดกูเล่า!!!”
“หวงตัวขึ้นมาเชียวนะ! แต่ใครจะสนล่ะ”
หมับ!!!
ต้าร์ดึงปฏิทินให้ใบหน้ามาซกที่อกของตน
“เฮ้ย!!!ปล่อย!!” ปฏิทินพยายามตีแขนอีกฝ่าย
“อย่าขยับเยอะ เดี๋ยวต้าร์น้อยกูตื่น”
“…”
ต้าร์อมยิ้มออกมาอย่างพอใจ ที่อีกฝ่ายนิ่งตามที่เขาบอก
ฟอด…
ต้าร์ก้มไปหอมผมของอีกฝ่าย
“อือ!!…อยู่กับมึงกูเปลืองตัวตลอดเลย!!” ปฏิทินเงยหน้ามาโวยวายอีกฝ่าย
จุ๊ฟ! ต้าร์หอมไปที่หน้าผากของปฏิทิน ที่อยู่ในตำแหน่งเหมาะเจาะพอดิบพอดี
เพี๊ยะ!
ปฏิทินตีไปที่แขนของต้าร์ เพราะชอบแตะอังเขา
“โอ๊ย!!เจ็บนะ”
“สมน้ำหน้า!! ชอบลวนลามดีนัก!”
“กูทำได้มากกว่านี้อีกนะ” ต้าร์ยิ้มเ้าเล่ห์
“หยุดความคิดชั่ว ๆ ของมึงเดี๋ยวนี้!!” ปฏิทินชี้นิ้วดุต้าร์
“โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ นอนกัน ๆ” ต้าร์กระชับกอดปฏิทิน แต่รอบนี้ไม่แน่นมาก และชิงหลับตาก่อน
“เฮ้อ…” ปฏิทินพ่นลมหายใจออกมาอย่างปลง
.
.
เวลา 06:21 น.
ณ บ้านต้าร์
ต้าร์แต่งตัวเตรียมไปทำงานเสร็จเรียบร้อย เขาเดินมาที่เตียงนอน เจอคนกำลังนอนขี้เซาอยู่ เขาก้าวขึ้นไปนั่งบนเตียง แล้วก้มลงหอมไปที่ผมของคนที่หลับ
ฟอด..
“อื้อ…” คนที่หลับอยู่เอามือปัดไปมาอย่างรำคาญ ที่มีอะไรมารบกวนเวลานอนของเขา
ต้าร์อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู “กูอยากหอมมึงทุกวันเลย”
หลังจากมองคนที่หลับปุ๋ยจนพอใจ ต้าร์ก้าวลงจากเตียงเดินไปหยิบกระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องไป
.
.
เวลา 07:13 น.
ปฏิทินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หลังจากนอนจนเต็มอิ่ม
“อื้อ…” ทำการยืดเส้นยืดสาย ลืมตามองไปรอบ ๆถึงกับใ เขาลืมว่านี่ไม่ใช่บ้านเขา พอมองไปด้านข้าง เ้าของห้องหายไปแล้ว
“เฮ้ย!!!นี่ไม่ใช่ห้องเรานี่หว่า…โอ๊ย!!!ไอ้ปฏิทิน แล้วมานอนขี้เซาบ้านคนอื่นเนี่ยนะ!!” ปฏิทินนั่งบ่นกับตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากข้างเตียง แล้วกดเข้าแชต
แชต
ปฏิทิน : ทำไมมึงไม่ปลุกกู
ต้าร์ : เดี๋ยวมึงนอนไม่อิ่ม ก็ด่ากูอีก
ปฏิทิน : แล้วมันใช่เวลามาสำนึกวันนี้มั้ย
ต้าร์ : เอาน่า บ้านกูก็เหมือนบ้านมึงนั่นแหละ ขนาดบ้านมึงยังเหมือนบ้านกูเลย
ปฏิทิน : ก็มึงมโนไปเองไง!!!กูี้เีคุยกับมึงแล้ว
ต้าร์ : ถ้าี้เีคุย งั้นมานั่งพักอยู่ในใจกูเฉย ๆ ก็ได้ กูไม่คิดตังค์
ปฏิทิน : เชิญมึงนั่งอยู่ในใจมึงคนเดียวไปเถอะ
ต้าร์ : น้อยใจได้ไหม
ปฏิทิน : แล้วแต่มึงเถอะ กูจะกลับบ้านแล้ว
จบแชต
ปฏิทินลุกออกจากเตียง เดินไปเข้าห้องน้ำ เอาน้ำลูบหน้าสักนิดให้ดูดีขึ้นหน่อย แต่เห็นแปรงสีฟัน 2 ด้ามอยู่ในแก้วหน้ากระจก มีการบีบยาสีฟันไว้ด้ามนึง ปฏิทินรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อยที่มีคนเตรียมแปรงสีฟันไว้ให้ แล้วรอยยิ้มน้อย ๆก็ปรากฏขึ้น
“โรแมนติกดีนี่หว่า” ปฏิทินหยิบแปรงขึ้นมาแปรงฟัน
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ถึงเวลาที่ปฏิทินต้องกลับบ้านตัวเองสักที เขาเดินลงบันไดลงมาด้านล่างอย่างอารมณ์ดี
“นอนฝันดีละสิท่า ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว”
ปฏิทินสะดุ้งใ จู่ ๆ ก็มีเสียงเอ่ยทักขึ้นมา เขามองไปด้านข้างฝั่งขวามือที่มีโต๊ะอาหาร เจอกับแม่ของต้าร์ที่กำลังนั่งปอกแตงโมใส่จานอยู่
“แฮร่…ครับแม่” ปฏิทินยิ้มแห้งแก้เขิน แล้วก็อายด้วยที่นอนตื่นสายในบ้านคนอื่นแบบนี้
“มากินแตงโมเร็ว แม่ค้าโฆษณาไว้ว่าหวานมาก ปฏิทินมาชิมสิ ว่าเขาโม้หรือเปล่า” แม่ต้าร์ชวน
“คะ…ครับ” สุดท้ายปฏิทินก็ยอมไป แต่ใจจริงอยากหนีกลับบ้านแล้ว อายเกิ๊น!!
ปฏิทินใช้ช้อนส้อมจิ้มไปที่ชิ้นแตงโมที่ทำการหันเป็สามเหลี่ยมและปอกเปลือกเป็ที่เรียบร้อยเข้าปาก
พอเริ่มเคี้ยว ความหวานของแตงโมบวกกับความฉ่ำของน้ำ ทำเอาปฏิทินหลับตาพริ้มอย่างประทับใจในรสชาติ
“งั้นแสดงว่าแม่ค้าไม่ได้โม้สินะ” แม่ต้าร์ยิ้มแซว
“ครับแม่ หวานมาก แล้วก็ฉ่ำมากด้วย” ปฏิทินประทับใจในรสชาติของแตงโม นาน ๆ ทีจะเจอลูกหวาน ๆ แบบนี้
“งั้นนั่งกินเต็มที่เลยลูก”
ปฏิทินนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องรีบกลับไปเคลียร์งานที่บ้าน ถึงแม้เมื่อวานจะทำเสร็จแล้ว แต่ขอกลับไปตรวจให้แน่ใจอีกรอบ เพื่อจะได้ส่งให้สำนักพิมพ์ใน่บ่าย
“ขอบคุณครับ แต่ผมต้องรีบกลับไปเคลียร์งานก่อน ไว้คราวหน้านะครับแม่”
“อ้าวหรอ…งั้นรอแป๊บ” พูดเสร็จ แม่ของต้าร์เดินหายเข้าไปในครัว ปล่อยให้ปฏิทินนั่ง งง อยู่แบบนี้น
สักพักแม่ต้าร์เดินออกมาพร้อมกล่องพลาสติกขนาดกล่องข้าว “งั้นเอากลับไปกินที่บ้านแล้วกัน”
“ไม่เป็ไรครับแม่” ปฏิทินรีบปฏิเสธ เพราะรู้สึกเกรงใจ
“เอาน่า…แม่ซื้อมาเยอะ"
“คะ…ครับ” สุดท้ายปฏิทินต้องตอบตกลง
แล้วแม่ก็หั่นแตงโมใส่ลงไปในกล่องจนหมด 1 ลูก ทำการปิดฝา แล้วเอาถุงกระดาษมาใส่ให้ จะได้ถือสะดวก แล้วยื่นให้ปฏิทิน
“ขอบคุณครับแม่” ปฏิทินยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่ให้ของฝากกลับบ้าน
“ยินดีจ้า ทานให้อร่อย ๆ นะ” แม่ยิ้มให้
“ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ปฏิทินยกมือไหว้ลาผู้ใหญ่อีกครั้ง
แม่ต้าร์ยกมือรับไหว้
.
.
ณ บ้านปฏิทิน
บรึ้น…เอี๊ยด!!!
ปฏิทินขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดที่โรงรถ แล้วเดินถือถุงแตงโมเข้าบ้าน
มาถึงก็เจอแม่ใหญ่ศรีกำลังนั่งปอกมะขามเปลือกอยู่
“ได้อะไรมาน่ะ?”
“แตงโมครับ แม่ติมแกให้มา หวานมาก” ปฏิทินตอบตามความจริง แล้วหยิบกล่องแตงโมออกมาจากถุง ทำการเปิดฝา แล้วเดินเข้าไปในครัว ไปหยิบช้อนซ่อมเพื่อให้แม่ตัวเองชิม
แม่ใหญ่ศรีรับช้อนส้อมจากลูกชาย แล้วจิ้มไปที่แตงโมสีแดงฉ่ำ ก่อนจะป้อนเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ หวานฉ่ำตามที่ปฏิทินพูดไว้เลย ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว อยากแซวลูกชายสักหน่อย
“แหม๋…ไปนอนกับเขาแค่คืนเดียว เช้ามา แม่เขาให้แตงโมมาเลยหรอเนี่ย…”
“อะไรของแม่เนี่ย!!...แม่ติมแกซื้อมาเยอะ ก็เลยแบ่งให้เฉย ๆ”
“แน่ใจ ?”
“แน่ใจที่สุด!!!”
“โอเค! แล้วได้สวมถุงยางตามที่แม่บอกมั้ย ?”
“สวมถุงยางอะไรแม่!!พวกผมแค่นอนด้วยกันเฉย ๆ ไม่มีอะไรเกินนั้น!!”
“แน่ใจ ?”
“นี่แม่เป็ยอดนักสืบโคนันรึไง จับผิดเก่งจริง!!!” ปฏิทินประชด
“อ้าว!!เพิ่งรู้หรอ ?แท้จริงแล้วแม่คือฝาแฝดของโคนันเอง แต่มาในร่างผู้หญิงสวย”
“เฮ้อ…เหนือจินตนาการอีกแล้ว ผมรีบไปเคลียร์งานดีกว่า” ปฏิทินพูดตัดบท แล้วเดินหนีขึ้นบ้าน
“นี่เรายังเล่นไม่สมบทบาทหรอเนี่ย ?” แม่นั่งบ่นกับตัวเอง
931
