ความหวาดหวั่นแล่นริ้วไปทั่วร่างของสมาชิกสมาคมมังกรที่เหลือเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมสองคนทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างไม่มีสาเหตุพวกเขาชะงักการโจมตี มองไปยังหลี่อิงด้วยความไม่เข้าใจ
"จื่อหลง" ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยเขาใช้จังหวะที่ผู้นำในหน้ากากเสียสมาธิจากการมองไปยังหลี่อิงโจมตีด้วยกระบี่อย่างรวดเร็วและรุนแรงผู้นำในหน้ากากต้องรีบยกดาบสีเงินขึ้นปัดป้อง แสงประกายจากการปะทะของอาวุธวาววับ
กวนอูเองก็ไม่รอช้า เขาคำรามเสียงก้อง กวัดแกว่งง้าวเสี้ยวจันทร์เข้าใส่กลุ่มศัตรูที่ยังคงยืนหยัดอยู่พลังยุทธ์ที่ไร้ขีดจำกัดของเขาทำให้ศัตรูหลายคนต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัวบางคนที่ประมาทเข้าใกล้ก็ถูกคมง้าวสังหารอย่างง่ายดาย
สมาชิกของภาคีเงาพิทักษ์ที่เห็นโอกาสก็เร่งเครื่องเข้าโจมตีอย่างไม่ยั้งพวกเขาอาศัยความได้เปรียบจากความสับสนของศัตรูสามารถจัดการกับสมาชิกสมาคมมังกรไปได้หลายคน
ในที่สุด ผู้นำในหน้ากากก็ตระหนักว่าสถานการณ์เริ่มเสียเปรียบเขาถอยห่างจาก "จื่อหลง" เล็กน้อย และมองไปยังสนามรบด้วยความขุ่นเคือง
"พวกเจ้าจะต้องเสียใจกับการกระทำในวันนี้!" เขาตวาดเสียงลั่นก่อนจะส่งสัญญาณมือให้กับลูกน้องที่เหลืออยู่ ทันใดนั้นเองกลุ่มคนที่ยังยืนหยัดได้ก็เริ่มถอยร่นอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าหายเข้าไปในป่าทึบ
"อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!" สมาชิกคนหนึ่งของภาคีเงาพิทักษ์ร้องขึ้น
"จื่อหลง" ยกมือห้าม "ไม่ต้องตามไป พวกเราไม่รู้ว่าพวกมันมีกำลังเสริมหรือไม่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการตรวจสอบความเสียหายและดูแลผู้ที่บาดเจ็บ"
ความเงียบกลับคืนสู่ป่าอีกครั้งหลงเหลือไว้เพียงร่างของนักรบชุดดำที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นและเสียงหอบหายใจของคนที่รอดชีวิต
กวนอูลดง้าวลง มองไปยังหลี่อิงด้วยความสงสัย "เครื่องมือของเจ้านั่น...ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก"
หลี่อิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "มันเป็นเทคโนโลยีจากยุคของฉันค่ะท่านแม่ทัพ มันถูกออกแบบมาเพื่อใช้ในสถานการณ์ป้องกันตัว"
"จื่อหลง" เดินเข้ามาหาทั้งสอง "ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของคุณหนูหากไม่ได้เครื่องมือชิ้นนั้น พวกเราอาจจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากกว่านี้" เขามองไปยังสมาชิกของตนเองที่กำลังช่วยเหลือกัน "พวกเราสูญเสียสหายไปบ้างแต่ก็สามารถขับไล่พวกมันไปได้"