"ก๊อก ก๊อก ก๊อก... “เฟยหลง นอนหรือยังคะ?”
“ยังครับ เข้ามาได้เลย” เสียงทุ้มตอบกลับมาพร้อมกับเสียงประตูที่เปิดออก เอี๊ยด...
ห้องของ ‘เฟยหลง’ มีขนาดใหญ่และตกแต่งด้วยโทนสีเทาอ่อน เรียบหรูดูดีสมกับเป็ห้องของผู้ชาย
เตียงนอนขนาดคิงไซส์วางเด่นอยู่กลางห้อง ตัดกับชุดเครื่องนอนสีดำสนิท มุมขวาเป็โซฟารับแขก ส่วนด้านซ้ายมีโต๊ะทำงานและชั้นวางหนังสือตั้งอยู่ใกล้ๆ กัน
เ้าของห้องนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มีโน้ตบุ๊กเปิดค้างไว้
“ทำงานอยู่เหรอคะ ยุ่งหรือเปล่า”
“ไม่ยุ่งครับ งานเสร็จพอดี” เขาปิดหน้าจอลงแล้วลุกเดินมาหา ฉันจึงไปนั่งรอที่โซฟาเพื่อเตรียมจะคุยธุระ
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
เฟยหลงทิ้งตัวลงนั่งข้างฉัน เขาพาดแขนลงบนพนักโซฟาในท่าที่เหมือนจะโอบกันไว้กลายๆ ร่างกายเขาสูงใหญ่ ไหล่กว้าง
ยิ่งวันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตแบบไม่ติดกระดุมจนเห็นซิกแพคเป็ลอนชัดเจน... อึก! ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่เขาจงใจจะอ่อยกันหรือไงนะ!
“คือ... พี่อยากปรับปรุงบ้านพักตากอากาศนอกเมืองนิดหน่อยจ้ะ ใกล้ปีใหม่แล้วเลยอยากชวนคุณพ่อกับเราไปเที่ยวที่นั่น”
อันที่จริง ฉันตั้งใจจะใช้ที่นั่นเป็ฐานที่มั่น่วันสิ้นโลกต่างหากล่ะ ถ้าทำที่บ้านหลังนี้เดี๋ยวจะถูกสงสัยเอาได้
อีกอย่างที่นั่นคนไม่พลุกพล่าน ซอมบี้น่าจะน้อย แถมการเดินทางก็ไม่ไกล แค่ 2-3 ชั่วโมงก็ถึงแล้ว
“ได้ครับ เดี๋ยวผมให้เลขาจางจัดการให้”
“ไม่ต้อง พี่อยากไปดูเอง แค่อยากขอแรงเลขาจางไปช่วยหน่อยได้ไหม”
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
“อ้อ แล้วพอดีปีใหม่นี้พี่อยากบริจาคของให้เด็กชาวเขาด้วย เลยกะว่าจะให้เลขาจางมาช่วยเตรียมของนะ” ฉันรีบยกเหตุผลมาอ้าง เพื่อจะได้ใช้เป็ข้อบังหน้าในการกว้านซื้อเสบียงจำนวนมาก
“ครับ มีอะไรเพิ่มอีกไหม?” เฟยหลงรับคำพลางหรี่ตามองเล็กน้อย ในใจเขาเริ่มสงสัยว่าทำไม่นี้ ‘หนิงหลง’ ถึงดูแปลกไป ‘ต้องสั่งให้ลูกน้องจับตาดูหน่อยแล้วสิ’
“ตอนนี้มีแค่นี้จ้ะ” ฉันยิ้มแห้ง เพราะยังคิดแผนอื่นไม่ออก
“โอเคครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะให้เลขาจางมารายงานตัวที่นี่”
“ดีมากเลย ขอบคุณเฟยหลงมากนะ”
“แล้ว... รางวัลของผมล่ะครับ?” เขาเลิกคิ้วถาม
“อ้าว มีขอรางวัลด้วยเหรอ? แล้วเราอยากได้อะไรล่ะ”
“พรุ่งนี้ไปดินเนอร์กับผมนะ”
“หา!” ฉันอุทานออกมา “เราเป็พี่น้องกันนะ ดินเนอร์นี่เขานัดไปกับแฟนไม่ใช่เหรอ”
“ทานข้าวเฉยๆ ครับ พอดีมีภัตตาคารเปิดใหม่เห็นว่าอร่อยมาก ผมเลยอยากลองไปชิมดู หนิงหลงน่าจะชอบนะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้คะ!” เื่ของกินฉันไม่เคยพลาดอยู่แล้ว ยิ่งเฟยหลงการันตีแบบนี้ต้องเด็ดแน่ๆ
หาววว... “พี่ง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะ”
จริงๆ ก็ยังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่หรอก แต่สายตาที่เฟยหลงจ้องมามันทำให้ฉันรู้สึกทำตัวไม่ถูกจนต้องรีบชิ่งก่อน
“ราตรีสวัสดิ์ครับ”
“ราตรีสวัสดิ์จ้ะ”
เมื่อแผ่นหลังบางหายไปจากห้อง เฟยหลงก็ได้แต่ถอนหายใจ ‘ยัยเตี้ยคิดจะทำอะไรกันแน่?’ ่นี้ดูมีลับลมคมนัย หรือว่าจะมีใครมาจีบ? ไม่ได้การละ เขาต้องเพิ่มบอดี้การ์ดและให้คนเช็กความเคลื่อนไหวให้ละเอียดกว่านี้เสียแล้ว
ภายในมิติ
พรึ่บ! ฉันหายตัวเข้ามาในมิติส่วนตัวทันที
“สวัสดีครับเ้านาย” ‘เวก้า’ บินเข้ามาทักทาย
“สวัสดีจ้ะเวก้า พอดีฉันอยากถามว่ามีวิธีที่ทำให้ตัวเองเก่งขึ้นไหม?”
“เ้านายอยากเก่งด้านไหนขอรับ?”
“เอาแบบที่ใช้ต่อสู้ได้จริงนะ พวกยูโด มวย หรือคาราเต้ ประมาณนี้พอจะมีไหม”
“มีขอรับ!” เวก้ายิ้มกว้าง “ตามผมมาทางนี้เลย”
ฉันเดินตามเวก้าเข้าไปในบ้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าตู้หนังสือขนาดใหญ่ “อย่าบอกนะว่าจะให้พี่อ่านหนังสือ แล้วมันจะเก่งขึ้นได้ยังไงกันล่ะเนี่ยะ”
“หนังสือพวกนี้ไม่ใช่หนังสือธรรมดาครับเ้านาย เมื่ออ่านแล้วความรู้จะซึมซับเข้าสู่สมองทันทีโดยไม่ต้องอ่านซ้ำ แถมร่างกายจะได้รับทักษะความสามารถตามในหนังสือนั้นๆ ด้วย”
“จริงเหรอ! งั้นก็ยอดเลยสิ ไม่ต้องฝึกให้เหนื่อยด้วย”
ฉันไล่สายตามองสันหนังสือ มีั้แ่การปลูกผัก การล่าสัตว์ ไปจนถึงศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ ทั้งกังฟู มวยไทย เทควันโด ยิงปืน หรือแม้แต่การใช้มีดและแส้
“พี่เลือกเรียนมวยกับใช้แส้ก่อนแล้วกันนะเวก้า เอาไว้สู้กับพวกซอมบี้”
“ได้เลยขอรับ เ้านายค่อยๆ อ่านไปนะ กระผมขอตัวไปนอนพักก่อน ่นี้พลังยังไม่เสถียรเลยง่วงตลอดเวลา ถ้ามีอะไรก็เรียกได้เลยนะขอรับ” พูดจบเวก้าก็บินไปขดตัวนอนกลางเตียงทันที
ฉันใช้เวลาอยู่ในมิติหลายชั่วโมงเพื่อซึมซับวิชาจากหนังสือ แปลกมากที่อากาศในนี้บริสุทธิ์จนฉันไม่รู้สึกเหนื่อยเลย แถมเวลาในมิติยังเดินช้ากว่าข้างนอกมากด้วย
พออ่านจบ ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายดูแข็งแรงขึ้น แม้จะไม่มีกล้ามโตๆ เหมือนนักกีฬา แต่ข้างในมันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง
‘อ่านจบแล้วแต่ไม่มีคู่ซ้อมเลยแฮะ... จริงด้วย! เฟยหลงไง’ สมัยเรียนเฟยหลงเป็ถึงประธานชมรมและนักกีฬามหาวิทยาลัย ทั้งยูโด เทควันโด มวย เขาเก่งไปหมดทุกอย่าง พรุ่งนี้ค่อยหาเื่ชวนเขามาเป็คู่ซ้อมให้ดีกว่า
ฉันตัดสินใจออกจากมิติเพื่อกลับมาพักผ่อนในห้องนอนปกติ เพราะพรุ่งนี้ยังมีเื่ให้ทำอีกเยอะ ทั้งเื่วางแผนเสบียงและภารกิจเตรียมรับมือวันสิ้นโลก...
แค่คิดก็เหนื่อยแล้วแฮะ... หลับก่อนดีกว่า
...................
122
