ตอนที่ 2 หรูฮั่วผู้งดงาม
“ไปจับตัวมันมา จับเป็ห้ามจับตาย ข้าจะลงโทษมันด้วยตัวเอง!”
“ขอรับ!” ทุกคนรับคำสั่ง แยกย้ายหายไปในเงามืด แต่หากสังเกตดีๆ จะพบว่าทุกคนพยายามเลี่ยงสายตา ไม่มองร่างที่เปลือยเปล่าของเ่ิู
ทางด้านเ่ิู เมื่อก้มลงแล้วเห็นว่าทั้งตัวมีแค่ใบไม้แปะอยู่กลางเป้าก็กัดฟันกรอด
ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา เ่ิูถูกผู้คนกระตุ้นให้เกิดความคิดฆ่าฟันนับครั้งไม่ถ้วน
แต่นี่เป็ครั้งแรกเลยที่เขาปรารถนาจะฉีกร่างของคนที่ยั่วโทสะเขาเป็ชิ้นๆ!
ประเสริฐนัก! ในเมื่อเ้าไม่รู้จักที่ตาย เช่นนั้นข้าจะให้เ้าได้ลิ้มรสชาติของบทเรียนอันสาสม!
เ่ิูยืนหยัดอย่างองอาจโดยไม่สนใจสายตาของชายผิวเข้มคนเดียวที่เหลืออยู่ เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“ไปเอาชุดใหม่มาให้ข้า!”
แต่แล้วเขาคล้ายฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ เอื้อมมือไปแตะเอว แต่ก็พบว่ามันว่างเปล่าไม่มีอะไร
จี้หยกยังอยู่ในเสื้อคลุมชุดนั้น!
ไอ้เวรนั่น ... ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องหามันให้เจอ!
.....
สามวันต่อมา
ณ โรงเตี๊ยมชื่อดังในเมืองหลวง กลุ่มพ่อค้าจากทั่วทั้งรัฐได้มารวมตัวกัน
นายน้อยแห่งตระกูลเศรษฐี ผู้มีเกียรติและขุนนางในเมืองหลวงต่างหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่รู้จบ สร้างความครึกครื้นมีชีวิตชีวามาก
อย่างไรก็ตาม หลายๆ คนไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินหรือดื่ม หากแต่มาที่นี่เพื่อรับชมละครดีๆ
เพราะได้ยินมาว่ามีคุณชายรูปหล่อปรากฏตัวที่นี่เมื่อเร็วๆ นี้ เขาหว่านเสน่ห์ใส่สาวๆนับไม่ถ้วน ใช้คำหวานล่อลวงพวกนางจนหลงงมงาย ทุกคนจึงพากันมาสังเกตการณ์ว่ามันเป็เื่จริงหรือไม่
“หรูฮั่ว นับั้แ่ได้เห็นหน้าเ้า ข้าก็เชื่อมาโดยตลอดว่าเ้าคือหญิงงามที่สุดที่ข้าเคยเจอ ... ใจข้าสั่นสะท้านั้แ่พริบตาแรกที่พบเ้า! ข้ารู้สึกราวกับโลกทั้งใบกลับหัวกลับหาง! นับจากนั้นไม่มีสตรีใดอยู่ในสายตาข้าอีก”
“ความรักที่ข้ามีต่อเ้า ยืนยาวเฉกเช่นแม่น้ำฮวงเหอ โปรดเชื่อข้า ข้าพร้อมจะมอบความสุขแก่เ้า!”
ณ มุมหนึ่งของโรงเตี๊ยม เสียงกระจ่างใสดังขึ้น
ชายร่างผอมในชุดคลุมยาวสีดำ กำลังคุยกับหนึ่งในคุณหนูที่นี่
เขาเอ่ยวาจาพลอดรักอย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงนั้นจริงหรือเท็จก็ไม่ทราบ ทว่าดูจากเหยื่อที่เขาเลือก ก็น่าจะมองทะลุความจริงได้ไม่ยาก
‘ชาย’ ผู้นี้มิใช่ใครอื่น หากแต่เป็โล่วชิเจี่ยที่ปลอมตัวเป็ชายเมื่อไม่นานมานี้ นางยังคงสวมชุดคลุมตัวเดิมที่ขโมยมาจากเ่ิู ทว่าตอนนี้มันได้รับการเย็บปะใหม่แล้ว ไม่ได้ดูเทอะทะอีกต่อไป อีกทั้งตรงหน้าอกยังถูกพันไว้ด้วยผ้าฝ้ายเนื้อหนา มันจึงดูแบนเหมือนผู้ชายจริงๆ
ส่วนสตรีที่ชื่อหรูฮั่ว เวลานี้สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความหลงใหลมึนเมา รับฟังอย่างเคลิบเคลิ้มปิติยินดี
หรูฮั่วเป็สตรีลำตัวหนา มีใบหน้าที่กว้าง และถูกแป้งโปะไว้หลายชั้น บริเวณแก้มแต่งแต้มด้วยแป้งสีแดง
เวลานี้หรูฮั่วหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ขึ้นมา พยายามใช้มันบดบังใบหน้า แต่ก็บังได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น
ท่าทีของนางตอนนี้ไม่ต่างจากสตรีตัวน้อยที่ตกเป็เหยื่อของคำพูดล่อลวง นางกล่าวอย่างแง่งอนว่า “คุณชาย ทุกสิ่งที่ท่านกล่าวเป็ความจริงหรือ? ข้าเขินจัง~ ” ว่าจบนางก็ใช้มือจิกชายกระโปรงตัวเอง ส่งสายตาเย้ายวนไปทางโล่วชิเจี่ย
โล่วชิเจี่ยลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คนทั้งคนเกือบเป็ลมล้มลง แต่ก็ไม่แสดงมันออกมาภายนอก
เห็นเพียงโล่วชิเจี่ยหลับตาลง ระบายลมหายใจเข้าออก พักทำใจครู่หนึ่งก่อนลืมตาขึ้นแล้วแสดงท่าทีของคนที่หลงเสน่ห์อย่างลึกซึ้ง “หรูฮั่ว ความรักทีข้ามีต่อเ้า ฟ้าดินเป็พยาน ยามนี้จันทร์บนฟ้าคือตัวแทนของความรักที่ข้ามีต่อเ้า! เ้าต้องเชื่อข้า เมื่อไหร่ที่ข้ามีเงิน ข้าจะมาสู่ขอเ้าและมอบชีวิตที่สุขสมให้เ้าอย่างแน่นอน!”
“บ้า~ ข้ารู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์ แต่เ้าพูดถึงขนาดนี้ผู้อื่นก็อายเป็เหมือนกัน!” ว่าจบนางก็ผลักไหล่โล่วชิเจี่ยเบาๆ แสดงท่าทีเขินอายอย่างถึงที่สุด
“อั๊ก!” แต่โล่วชิเจี่ยกลับรู้สึกปวดไหล่อย่างรุนแรง คนทั้งคนเกือบทรุดลงไปนั่ง แต่ก็ฝืนจนยืนไหว
โล่วชิเจี่ยลูบไหล่ตัวเอง ถึงเวลาพูดประเด็นหลักแล้ว
จู่ๆโล่วชิเจี่ยก็ถอนหายใจเบาๆ
“เฮ้อ!”
ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ทำให้คิ้วของหรูฮั่วขมวดเข้าหากัน เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “เหตุใดคุณชายถึงถอนหายใจ? หรือมีเื่อันใดเกิดขึ้นกับครอบครัวท่าน?”
โล่วชิเจี่ยกัดริมฝีปากตัวเอง ค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองหน้าหรูฮั่ว
แสดงท่าทีเหมือนจะบอกว่า หรูฮั่ว! เ้าช่างน่ารักจริงๆที่ช่วยคิดแทนข้า!
“ใช่แล้ว! วันก่อนจู่ๆพ่อข้าก็ตายจากอาการป่วย แต่ครอบครัวของข้าก็มีฐานะยากจน ตอนนี้แค่หาเงินมาทำพิธีศพให้ท่านพ่อข้ายังทำไม่ได้เลย!”
“ข้าอยากแต่งงานกับเ้านะ แต่คงต้องใช้เวลาหาเงินอีกสักพัก!”
ว่าจบเขาก็ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง แสดงท่าทีเสียใจอย่างยิ่ง
“โถ่! ข้าก็หลงคิดว่าเป็เื่ใหญ่อะไร”
หรูฮั่วส่ายผ้าเช็ดหน้าของนางอย่างไม่เห็นด้วย
“แค่เื่เงินใช่ไหม? เช่นนั้นข้าช่วยท่านได้!”
ว่าจบ หรูฮั่วก็หยิบถุงเงินหนักๆออกมาจากแขนเสื้อ
กริ๊ง!
เสียงเงินกระทบกันดัง ถุงเงินถูกวางลงบนโต๊ะ
“เงินเล็กน้อยจำนวนนี้ คุณชายโปรดรับมันไว้ นำไปใช้ฝังศพพ่อของท่าน!”
ได้ยินแบบนั้น สีหน้าโศกเศร้าของโล่วชิเจี่ยก็เปลี่ยนเป็สดใสอย่างรวดเร็ว
เขาหยิบถุงเงินที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วโอบกอดมันไว้ในอ้อมแขน โอ้~~ มันหนักมากทีเดียว
จากนั้นเขาก็หันไปมองหรูฮั่วด้วยใบหน้าสำนึกผิด “หรูฮั่ว ข้าขอบอกความจริงแก่เ้า แม้เ้าจะงามล่มเมืองปานใด แต่สุดท้ายข้าก็ครองคู่กับเ้าไม่ได้อยู่ดี นั่นเพราะข้ามีสตรีที่ชอบแล้ว! และนางกำลังตั้งท้องบุตรของข้า! ข้าไม่อาจทำให้นางผิดหวัง”
“อา!” ใบหน้าที่กำลังมีความสุขของหรูฮั่วพลันแข็งทื่อ สักพักเลยก่อนที่นางจะเอ่ยด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “ท่าน ... ท่านบอกว่ามีคนที่ชอบแล้ว?”
เนื่องจากไม่อาจรับมือกับเื่ไม่คาดฝัน เนื้อตัวของหรูฮั่วสั่นเทา สองแก้มก็กระตุกไม่หยุด แป้งสีชาดที่แต่งแต้มไว้เริ่มหลุดลอก
“อืม อืม” โล่วชิเจี่ยพยักหน้าอย่างแรง ส่วนผู้อื่นที่ตั้งใจมารับชมละครดีๆแต่แรกแล้วต่างเบือนหน้าหนี
ที่แท้เ้าหนุม่นี่ไม่ใช่แค่บิดพริ้วเื่ขอแต่งงานเท่านั้น แต่ยังหลอกเอาเงินจากหรูฮั่วอีกด้วย! เ้าช่างแสดงละครได้แเีนัก ร้ายกาจยิ่ง!
“ท่าน ... นี่ท่าน ... ” หรูฮั่วมองโล่วชิเจี่ยด้วยแววตาเศร้าสร้อยอย่างถึงที่สุด
นางใช้มือที่กุมผ้าเช็ดหน้า ชี้ไปทางโล่วชิเจี่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เ็ปกับสิ่งที่โล่วชิเจี่ยทำกับตัวเอง “ท่าน ... ท่าน ... ท่านมันคนใจร้าย! ท่านกล้าล้อเล่นกับความรู้สึกของข้า! รอก่อนเถอะ ข้าจะต้องกลับมาทวงความยุติธรรม! ฮือ ฮือ ... ”
ว่าแล้วนางก็ยกสองมือขึ้นกุมหน้าแล้ววิ่งหนีไป
ทุกย่างก้าวของหรูฮั่วสร้างแรงสั่นะเืตามพื้น ช่างเป็พลังทำลายล้างที่ทรงพลังอย่างแท้จริง!
ทุกคนตะลึงจนพูดไม่ออก
โล่วชิเจี่ยไม่สนใจสายตาเหยียดหยามที่ผู้อื่นมองมา เริ่มคลี่ถุงเงินแล้วนับยอดเงินที่ได้จากหรูฮั่ว
“เมื่อรวมกับเงินที่ได้จากคุณหนูจู้กับพี่สาวชุ่ยหลาน ก็เท่ากับพันตำลึงพอดี! ์! ข้ารวยแล้ว!”
โล่วชิเจี่ยโห่ร้องอย่างตื่นเต้นในใจ
แม้นางจะถูกส่งข้ามมิติมายังโลกใบนี้ แต่ก็ยังสามารถทำตัวให้กลมกลืนกับที่นี่ได้ ทั้งยังหาเงินไว้ใช้จ่ายได้อย่างไม่มีปัญหา
โล่วชิเจี่ยลอบยกย่องตัวเองในใจ
เรียกเสี่ยวเอ้อมาสั่งอาหารหลายจานอย่างมีความสุข
ต่อหน้าต่อตาทุกคน โล่วชิเจี่ยค่อยๆเพลิดเพลินไปกับมื้ออาหารโดยไม่สนใจใคร ราวกับว่าสิ่งที่นางทำนั้นไม่ใช่เื่ผิด!
หลังจากกินดื่มจนหนำใจแล้ว โล่วชิเจี่ยก็ลุกจากโต๊ะแล้วเดินช้าๆเตรียมออกจากร้าน
แต่ใครจะนึกฝัน เพียงเดินถึงทางลงบันได เื่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!
หรูฮั่วกับชายร่างผอม พร้อมด้วยกลุ่มคนรับใช้ดักรออยู่ใต้บันได และกำลังเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาอย่างอาฆาตแค้น มองก็รู้ว่าตั้งใจมาจับตัวโล่วชิเจี่ย
โล่วชิเจี่ยะโโหยง ในใจพร่ำบ่นว่าชิบหายแล้ว
ปรากฏว่าหรูฮั่วไม่ได้วิ่งหนีไปเพราะความอับอาย แต่ไปตามคนเพื่อย้อนกลับมาแก้แค้น!
งานงอกแล้ว! เื่ใหญ่แน่!!
โล่วชิเจี่ยโวยวายในใจ
ชายร่างผอมที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าค่อยๆเดินขึ้นบันไดโดยมีหรูฮั่วช่วยพยุง
530
