“ อาาา มันเกิดบัดซบบ้าอะไรขึ้นตอนข้าหมดสติไปกัน” สภาพพื้นที่รอบกายที่เขาได้เห็นพร้อมทั้งหน้าต่างแจ้งเตือนนับสิบเมื่อครู่ จากสิ่งเหล่านี้ทำให้เขาพอเดาสิ่งที่เกิดขึ้นได้คร่าวๆ “ ข้าจะช่วยเ้าสักครางั้นรึ เฮอะเ้าแก่มากเล่ห์”เหอหลงสบถอย่างหัวเสีย แต่มีสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งที่เขามองข้ามมันไม่ได้เด็ดขาด คำสาปแห่งปราณได้ถูกทำลายลงแล้ว
ตอนนี้เหอหลงััถึงพลังสายหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยไหลเวียนเนิบๆอยู่ภายในกาย เมื่อตระหนักได้ดังนั้นเขารีบจัดท่าร่างในท่านั่งสมาธิทันทีและเพ่งจิตไปจดจ่อที่กระแสพลังนั้น มันเป็กระแสที่คล้ายมานาแต่มีสีเหลืองหม่นอีกทั้งธรรมชาติการไหลเวียนของมันนั้นไม่ดุร้ายดิบเถื่อนเหมือนมานาแต่จะมีความรู้สึกสงบในวิถีโคจรของมันแทน
“ นี่เรามีเส้นลมปราณขึ้นหลังจากคำสาปนั่นโดนทำลายงั้นรึ” ย้อนไปในวัยเยาว์ในความทรงจำของกายนี้ เหอหลงเป็เด็กผิดปกติที่ไม่สามารถกักเก็บและโคจรปราณในกายได้เนื่องจากเขานั้นไม่มีเส้นลมปราณในกายอยู่ั้แ่แรก เหตุนี้เองเขาเลยถูกเหล่าขยะเ่าั้ล้อเลียนและหยอกเย้าโดยไร้ทางสู้เสมอมา…
“ ปราณที่กักเก็บอยู่ในกายข้าคงเป็ผลมาจากสกิล { กลืนดารา } ที่ข้าได้เห็นในการแจ้งเตือนเมื่อครู่ ” นอกจากกระแสปราณที่เขารู้สึกในตัวแล้วเขายังััได้ถึงจุดเล็กๆบางอย่างกระจายส่องประกายอยู่ในตัวเขา มันกำลังส่องประกายสีเหลืองจ้าตามทางเดินลมปราณของเขาดูคล้ายดั่งสะเก็ดดวงดารา มันจะส่องประกายเจิดจ้าขึ้นทุกครั้งที่เขากระตุ้นและไหลเวียนกระแสปราณผ่าน
“ ทั้งหมด 19 จุด” นั่นคือจุดลมปราณที่เขานับได้ในกายเขาตอนนี้ อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้เขาก็อยู่ในมาตรฐานที่นับได้ว่าเป็คนปกติเสียที จากเศษขยะเลื่อนสถานะมาเป็คนปกติได้ก็ถือว่าไม่แย่นัก
“ อาาา วุ่นวายซะจริง กลับบ้านก่อนแล้วค่อยคิดละกัน ” เื่ราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้นั้นจะต้องสร้างระลอกความวุ่นวายแก่เมืองนี้ขนานใหญ่เป็แน่ ทั้งการหายไปดื้อๆของพื้นที่ส่วนหนึ่ง และที่สำคัญการหายไปของตัวเ้าเมืองซึ่งเป็เหมือนเสาหลักค้ำยันความมั่นคงของเมืองแห่งนี้นั้น นับได้ว่าเมืองนี้กำลังจะเข้าสู่หายนะเลยทีเดียว ยังไงก็ตามแต่ แค่ทำเป็ไม่รู้เื่ซะก็สิ้นเื่….
…วันนี้เหอหลงใช้ทางกลับเข้าเมืองต่างจากทุกๆทีเพื่อกลับไปยังบ้านอย่างลับๆและทำเป็ไม่รู้เื่กับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ใครจะกล้าคิดได้ลงกันว่าเศษขยะที่ไม่มีแม้กระทั่งเส้นลมปราณจะมีความเกี่ยวข้องเกี่ยวกับหายนะการหายตัวไปของเ้าเมืองซึ่งเป็ถึงตัวตนระดับก่อเเก่นปราณที่ก่อได้สำเร็จถึง 3 แก่นปราณ แต่ถึงมีคนคิดเชื่อมโยงมัน.. แค่ทำเป็ไม่รู้ซะก็สิ้นเื่!
…..หลังเดินลัดเลาะสลับทางไปมาระยะหนึ่งเหอหลงก็เดินมาจนถึงบ้าน “ ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วว” ตึก ตึกก ตึกกก แคร่กก ครืดดด เสียงวิ่งอย่างเร่งร้อนมาเปิดประตูดังขึ้น “ เหอหลง!! เ้าเจ็บตรงไหนบ้างรึไม่ อย่าได้ทิ้งแม่เ้าไว้เื้ัเช่นนี้”เหอเฟิงยวี่ในสภาพคราบน้ำตาเปื้อนเต็มหน้าและเสียงสะอื้นที่ยังคงแสดงอยู่ไม่ขาดห้วง นางซักถามและตำหนิเขาอย่างรีบรนตะกุกตะกักดูน่าสงสารปนอบอุ่นใจยิ่งนัก
เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้างเผยฟันสีขาวนวลแม้จะเปื้อนเืก็ตามที ดวงตานั้นยิ้มหยีไปยังหญิงวัยกลางคนตรงหน้า “ ฮ่าฮ่าา ลูกชายของท่านจะอ่อนแอแบบนั้นได้ยังไงกัน ”แม้นกายจะอาบไปด้วยเื เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันยังคงค้ำคอไม่อาจเผยความอ่อนแอให้มารดาตัวเองเห็นได้
แต่ทันใด… รอยยิ้มที่ปรากฏพลันชะงัก ลมหายใจเขาถี่ขึ้นและก็กลายเป็ขาดห้วง เด็กหนุ่มถอนสายตาจากมารดาตนที่อยู่ตรงเบื้องหน้าไป ณ ด้านหลังนาง สตรีใบหน้าเ็าและงดงามดั่งเทพธิดาผู้หนึ่งนั้นกำลังยืนเหลือบแลเขาอยู่เื้ัมารดาของตนอย่างนิ่งเงียบ….