Secret Dungeon

"เก่งดีนี่ที่รู้ถึงตัวตนของข้าเกลาดัสได้ แต่ก็ดีแล้วที่รู้ตัว เพราะไม่อย่างนั้นข้าคงเสียใจแย่ที่เป็นคนเสนอตัวมาที่นี่ด้วยตนเอง" อีกาทมิฬหันไปในทิศทางของเสียง โดยไม่แสดงอาการตื่นตกใจใดๆออกมา เหมือนกับว่ากำลังรออยู่ ในขณะที่หันเปลี่ยนทิศทางนั้น ร่างของเหยี่ยวทมิฬเปลี่ยนไปคล้ายกับมนุษย์คนหนึ่งในชั่วพริบตา เว้นเพียงปีกสีดำขนาดใหญ่เกินกว่าจะอยู่บนร่างของมนุษย์ได้
รอบๆตัวของหัวหน้าเหยี่ยวทมิฬที่เรียกขานตัวเองว่าเกลาดัส เต็มไปด้วยออร่าสีดำมืด ให้ความรู้สึกสยดสยองแก่ผู้อยู่ใกล้รัศมีของออร่า แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นเพียงความรู้สึกหาใช่ความสามารถของมันไม่
เสียงลมภายใต้ความเงียบสงบ หนึ่งสีเหลือง หนึ่งสีดำ โดดเด่นอยู่บนฟ้า ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันแต่ไม่มีใครมีท่าทีจะลงมือแม้แต่น้อย ไม่มีใครทราบว่าทั้งสองต่างลองเชิงกัน ให้ฝ่ายใดฝ่ายนึงชิงลงมือก่อน หรือว่าทั้งสองต่างมีความคิดอะไรบางอย่างกันแน่
"ไม่ลงมืออย่างนั้นเหรอ ?" เกลาดัสชิงถามออกมาก่อน
"ผมควรจะเป็นฝ่ายที่ถามคุณก่อนต่างหาก" หลินเงียบครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวตอบ
"เหอะ งั้นข้าเริ่มก่อนแล้วกัน" เกลาดัสแค่นเสียง มือที่อยู่ในรูปลักษณ์มนุษย์ของเกลาดัสค่อยๆเปลี่ยนคล้ายกับกรงเล็บของนก
หลินยังยืนอยู่ในลักษณะเดิม ไม่มีการเตรียมรับมือหรือหยิบอาวุธใดๆออกมาแม้แต่น้อย เพียงกล่าวบางอย่างออกมา
"รู้ตำแหน่งของพวกเราได้ยังไง ?"
เกลาดัสที่เตรียมตัวจะลงมือหยุดชะงัก ก่อนจะมองมาไปที่ชายหนุ่มเหมือนกำลังสำรวจอีกฝ่าย
"ไม่ใช่ว่าแกก็พอจะเดาได้แล้วอย่างนั้นรึ ถึงได้ถามคำถามแบบนี้ออกมา" เกลาดัสตอบเสียงเรียบ
"เป็นอย่างนั้นจริงๆสินะ" เมื่อได้ยินคำตอบหลินพึมพำออกมา ใบหน้าของเขาก้มลงอย่างช้าๆ คล้ายกับว่าเพิ่งได้รับข่าวร้ายมา
ในจังหวะนั้นเอง เกลาดัสพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง มือข้างขวาที่มีกรงเล็บขนาดใหญ่ถูกง้างไว้ด้านหลัง คล้ายจะฟาดทีเดียวด้วยแรงทั้งหมดที่มี หากมองภาพแบบนี้แล้วละก็ คงไม่มีใครสงสัยเลยว่าหากโดนเข้าไปเต็มๆจะมีสภาพเป็นอย่างไร
! เกร้ง
เสียงของกรงเล็บปะทะกับบางอย่างที่เหมือนกับกระจก
การฟาดด้วยกรงเล็บโดยไม่ทันตั้งตัวของเกลาดัส ถูกขว้างกันโดยเปลวไฟสีเหลืองที่อยู่ในรูปลักษณ์ของกระจกใส เรียกได้ว่าเป็นการป้องกันอย่างสมบูรณ์แบบเลยก็ว่าได้เพราะ การโจมตีของกรงเล็บไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้กับกระจกได้แม้แต่น้อย และนั่นทำให้เกลาดัสทำหน้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นออกมา
"รู้จักผมสินะ ถึงได้คิดจะเล่นทีเผลอแบบนี้ กลัวจะถูกผมฆ่าเอาอย่างนั้นเหรอ ?" หลินเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆก่อนจะพูดขึ้น
"แบบนี้นี่เอง หมายความว่าทุกคนบนเครื่องเป็นเพียงเป้าหมายรอง ส่วนเป้าหมายหลักคือผมตั้งแต่แรกสินะ"
"ถ้าอย่างนั้นแล้ว นี่เป็นการทดสอบอย่างนั้นเหรอ ?"
! สวบบบบบบบ
"ทดสอบ ? ..................บ้าน่าาาาา.................แกกกกกกกก"
"หากเป็นการรอบสังหารจริงๆละก็ ส่งมาคนเดียวเพื่อที่จะจัดการผม มันจะดูถูกกันเกินไปหน่อย"
ดาบมาวันเสียบผ่านเปลวไฟสีเหลืองทะลุร่างของเกลาดัสในจังหวะเดียวกันกับที่เกลาดัสพุ่งเข้ามา
แม้จะถูกดาบเสียบทะลุร่าง แต่เจ้าตัวกับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ถ้าไม่เป็นหลินที่เหมือนจะถืออะไรบางอย่างเอาไว้ พอเห็นว่าเป็นดาบเล่มหนึ่งมองจากด้ามดาบขึ้นมาจึงรู้ตัวว่ามันเสียบอยู่บนร่างของตนแล้ว นั้นยิ่งทำให้เกลาดัสรู้สึกตกใจกกว่าตาม ความตกใจสองรอบติดๆกันทำให้หัวของเกลาดัสกลายเป็นว่างเปล่า
ความเจ็บปวดค่อยๆตามมาอย่างช้าๆ เมื่อรับรู้สึกได้ถึงความเสียหายที่ร่างกายได้รับ ทำให้เกลาดัสรู้สึกเหมือนตัวเองถูกปลุกขึ้นมาจากฝัน แถมยังเป็นฝันร้ายอีกด้วย เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยริ้มลองมาก่อน สงครามความเป็นความตายตัวเขาเองก็ผ่านมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป
"ตาย................นี่ข้ากำลังจะตายอย่างงั้นรึ........................ตายโดยที่ข้าไม่ได้สู้ด้วยซ้ำ.........................ไม่สิ......................ข้าเกือบจะตายโดยที่ไม่รู้ว่าตายเพราะอะไรต่างหาก................."
"พวกพ้องของข้า.................ข้าพาพวกเจ้ามาตายแท้ๆ..................."
"..........เจ้ามนุษย์" เกลาดัสตะโกนออกมาเพื่อที่จะระบายความโกรธ ก่อนจะค่อยสงบลงอย่างรวดเร็ว
"ข้าคงตายตาไม่หลับแน่ หากข้าไม่รู้ว่าเจ้ารู้ได้อย่างไร เจ้าช่วยสนองข้าทีเถิด"
"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าตัวจริงของข้าอยู่ด้านล่างนั่น" เกลาดัสใช้แขนของตัวเองที่กลับมาเป็นรูปลักษณ์ของมนุษย์ชี้ไปในทิศทางด้านล่าง
"ทักษะการซ่อนตัวของข้าไม่เคยมีจับได้มาก่อน เจ้า........เจ้าทำได้อย่างเจ้ามนุษย์........."
เกลาดัสจ้องมองไปที่ชายหนุ่มอย่างถวิลหาในคำตอบ ดวงตาของเขาส่อประกายถึงความต้องการออกมาอย่างเห็นได้ชัด
การเรียกดาบมาวันออกมาและแทงออกไปเป็นการตอบสนองของร่างกายของตัวเขาเองล้วนๆ การป้องกันของเปลวไฟสีเหลืองเองก็เกิดจากความคิดของที่สร้างมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างล้วนผ่านการฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดเป็นการตอบสนองชั่วพริบตา แต่ถึงอย่างนั้นแล้วก็เป็นเพียงการสังหารร่างปลอมร่างหนึ่งเท่านั้น
"นั่นสิเพราะอะไรนะ ?" หลินตอบคำถามเกลาดัสด้วยคำถามเช่นเดียวกัน
หากต้องการให้เขาตอบบางที ให้อีกฝ่ายตอบคำถามเขาก่อนอาจจะพอได้ประโยชน์อะไรบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว อีกฝ่ายคงมีชีวิตอยู่ไม่ทันที่จะตอบคำถามของเขาเสร็จ
"เพราะว่า........."

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รู้

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รู้

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้