“ พ่อหยุดวันนี้อีกวันใช่ไหม ถ้าพ่อจะกลับไปทำงานล็อกบ้านให้ผมด้วยนะ ผมจะไปทำงานแล้ว ่นี้ยิ่งไม่ปกติดูเหมือนพวกขี้เมาจะเยอะเป็พิเศษ ”
“ คนเมาเหรอ มีเทศกาลอะไรหรือเปล่า ”
“ ไม่นะพ่อ เมืองของเราไม่ได้จัดงานอะไรเลย เมื่อเช้าแอลลี่ติดต่อมาบอกว่าระหว่างทางไปเรียนเห็นคนเมาเยอะไปหมด ”
“ ลูกก็ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน ”
โยฮันเดินทางมุ่งหน้าไปยังบริษัท วันลาหมดลงแล้วเขาจึงต้องกลับไปทำงาน แม้อยากจะลาออกมาทำอาชีพประมงก็ตาม เขายังอยากมีสังคม ต่อให้งานประมงจะทำเงินให้มากกว่างานประจำหลายเท่าแล้วก็ตาม การมีสังคมเพื่อนฝูงยังเป็สิ่งที่เขาขาดไม่ได้
จักรยานไฟฟ้าค่อยๆวิ่งไปตามเลนจักรยานยนต์ มีกลิ่นดอกไม้จากแปลงข้างถนนโชยกระทบจมูกเบาๆให้บรรยากาศสงบใน่เช้าไม่ต่างจากทุกวัน เพียงแต่ว่าโยฮันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอีกครั้ง จำนวนคนเมาบนท้องถนนดูเหมือนจะมากกว่าเมื่อวาน บางคนนอนอยู่บนแปลงดอกไม้ บางคนนั่งพิงผนังริมฟุตบาท นับว่าโชคดีที่ยังไม่มีใครนอนกลางถนนจนทำให้เกิดอุบัติเหตุ จากเสื้อผ้าที่ขี้เมาสวมใส่มีั้แ่เสื้อยืดธรรมดา ไปจนถึงเสื้อสูทราวกับผู้บริหาร โยฮันกลับไม่ได้จอดดูเพราะเขาต้องรีบไปทำงาน จนกระทั่งมาถึงบริษัทจึงนำรถไปจอดในลานจักรยานยนต์
รถจักรยานยนต์ที่เคยมีอยู่เกือบพันคันหายไปครึ่งหนึ่ง เมื่อมองไปยังเวลาเหลืออีก 20 นาทีในการเข้างาน โยฮันจึงคิดว่าอีก 10 นาทีพนักงานคงจะเดินทางมากันเขาจึงเดินเข้าไปในแผนกวิศวกรไฟฟ้าเพื่อตรวจสอบงานค้างของเมื่อวาน แม้เขาจะลาหยุด 1 วันก็ตามจำเป็ต้องตรวจสอบความเรียบร้อยของงานเพื่อให้วันนี้ทำงานได้ง่ายยิ่งขึ้น
“ พี่โยสวัสดีครับ ” ชายร่างอ้วนยิ้มตอบการทักทายของโยฮัน รุ่นพี่ในแผนกอีกคนมีผิวเข้มร่างกายกำยำยิ้มรับก่อนที่โยฮันจะได้ทักทาย
“ ไปเมาที่ไหนมาล่ะถึงได้ลาหยุดตั้งวัน ”
“ ฮ่าๆ ก็ไปเมากับพี่นั่นแหละพี่บาส ตื่นเช้ามาหัวเกือบะเิ ผมเลยใช้โควต้าลาหยุดมันซะเลย เป็ยังไงบ้างครับเมื่อวานวุ่นวายไหม ”
“ เหมือนเดิม ไม่มีอะไรให้ซ่อม ”
“ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็น่าจะเป็วันที่ดี ”
โยฮันเปิดดูเอกสารบันทึกของเมื่อวาน รุ่นพี่ที่แผนกเพียงแค่เดินสำรวจระบบไฟฟ้าของโรงงานเท่านั้น ไม่มีการซ่อมแซมจุดใดเป็พิเศษ เขาจึงเดินไปนั่งยังโต๊ะตัวเองเฝ้ารอเวลาเริ่มงาน
ในขณะนั่งมองโทรศัพท์ไปพลาง โยฮันได้นำเื่คนเมาออกมาสอบถามรุ่นพี่ทั้งสองคน เขาอยากรู้ว่าทิศอื่นๆของเมืองมีผู้คนเมาค้างอยู่หรือเปล่า
“ พี่โย พี่บาส ผมถามอะไรหน่อยสิ พี่เห็นขี้เมาข้างถนนไหม แถวบ้านผมเหมือนจะมีคนเมาเยอะพิเศษ นึกว่าคนไร้บ้าน ”
“ บ้านแกก็เหมือนกันเหรอโยฮัน ทางบ้านฉันก็มีคนเมาค้างเหมือนกัน ผู้หญิงสวยๆก็มีด้วยนะ ไม่รู้ไปเมาที่ไหนมา ”
“ แล้วพี่บาสล่ะเป็ไง ”
“ เหมือนกัน หรือว่า่นี้จะมีสารเสพติดตัวใหม่กระจายออกมา หลายคนนอนไม่ได้สติด้วยนะ ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ”
“ แล้วไม่มีใครโทรเรียกรถพยาบาลเหรอพี่ ”
“ มีคนเรียกรถพยาบาลมาแล้ว แต่เมื่อเป่าแอลกอฮอล์ก็พบว่าในร่างกายแอลกอฮอล์สูงถึง 150 เลย รถพยาบาลจึงไม่ได้นำไปด้วย ให้ตำรวจมาตามหาญาติให้แทน ”
“ งั้น่นี้ผมงดเที่ยวสักระยะก็แล้วกัน ไม่อยากไปเพิ่มจำนวนคนนอนข้างถนน ”
“ แกจะเลิกได้จริงเหรอโยฮัน ถ้าฉันชวน แกก็ไปอีกอยู่ดี ”
โยฮันหัวเราะไปพร้อมๆกับรุ่นพี่ ไม่นานก็มีรุ่นพี่และรุ่นน้องในแผนกอีก 3 คนเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาจนกระทั่งได้เวลาทำงาน พวกเขาก็พบว่ามี 2 คนโทรมาลาหยุด
“ นิวและอาร์ทลาหยุด แผนกของเราน่าจะเงียบอีกวัน แล้วนั่นไอ้เนสไหวไหมนั่น เมื่อคืนคงไม่ได้ไปเมากับไอ้นิวและอาร์ทหรอกใช่ไหม ”
ทุกคนหันมองไปยังน้องคนเล็กสุดของแผนก แม้จะมีร่างกายกำยำสูง 175 เิเก็ตาม ผิวของเขากลับขาวซีดผิดปกติราวกับคนป่วย
“ บ้าเหรอพี่ เมื่อคืนผมไม่ได้ไปกับไอ้นิวและไอ้อาร์ทเลย สงสัยอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยๆผมเลยรู้สึกไม่ค่อยสบาย ”
“ ถ้าฉันเป็แกลาป่วยไปแล้ว ”
โยพูดด้วยรอยยิ้ม ไม่นานพวกเขาก็เริ่มเงียบเสียงหลังจากที่หัวหน้าแผนกเดินเข้ามาในแผนกก่อนจะเข้าไปยังห้องส่วนตัว อย่างไรก็ตามทุกคนกลับเห็นผิวซีดขาวของหัวหน้าแผนกที่คล้ายกับเนสจึงกระซิบถาม
“ เนส เมื่อคืนแกคงไม่ได้ไปไหนกับหัวหน้าแผนกหรอกใช่ไหม ”
“ บ้าเหรอพี่ ผมอยู่บ้านตลอด หัวหน้าแผนกคงไปติดไข้มาจากที่อื่นมั้ง ”
“ เออน่า ฉันก็แค่หยอกแกเล่นก็แค่นั้น ไปกันเถอะ ยังมีงานเช้าให้เราทำ อย่าลืมทำในส่วนของไอ้นิวและไอ้อาร์ทด้วย โยฮันแกรับไปเลย เมื่อวานพวกมันทั้งสองทำงานแทนแก ”
“ ครับพี่บาส ”
โยฮันหยิบสมุดบันทึกเหมือนทุกวันแล้วเดินออกจากแผนกมุ่งหน้าเข้าไปในไซต์งานเพื่อตรวจสอบแรงดันไฟฟ้าของเครื่องจักร ในระหว่างเดินช้าๆไม่เร่งรีบมากนัก เขาไม่ลืมชะโงกหน้าดูสาวบัญชีที่กำลังเดินผ่าน นับว่าเธอเป็คนที่สวยมาก เพียงแต่เธอกลับถูกหมายตาจากหลานผู้บริหารจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง
“ ไอ้นี่ก็ปกติ ต่อไปสินะ ”
ตัวเลขแรงดันไฟฟ้าไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อวาน หมายความว่าการทำงานของเครื่องจักรจะยังคงปกติ โยฮันจึงเดินลัดเลี้ยวไปตามทางเดิน นอกจากจะต้องตรวจสอบเครื่องจักรของโรงงานแล้ว เขาจำเป็ต้องตรวจสอบระบบป้องกันอันตรายของโรงงานเช่นเดียวกัน หากมันไม่ทำงานแผนกที่จะถูกตำหนิคือแผนกของพวกเขา
“ สวมหมวกด้วยนะครับ ”
หมวกคลุมผมนำขึ้นมาสวมเพื่อไม่ให้เส้นผมหลุดเข้าไปในกระบวนการผลิต โรงงานที่เขาทำนับว่าเคร่งเื่กฎเป็พิเศษเพราะหากมีสิ่งแปลกปลอมหลุดเข้าไปในผลิตภัณฑ์จะเป็การทำลายชื่อเสียงบริษัททางตรง เพื่อให้ทุกคนได้โบนัสก้อนโตจึงต้องสวมใส่ชุดป้องกันในตอนที่เดินเข้าสู่ไซต์งานที่อยู่ในกระบวนการบรรจุกล่อง
ขณะกำลังเดินไปยังจุดต่อไปที่ต้องตรวจสอบแรงดัน โยฮันก็พบว่าวิศวกรควบคุมเครื่องจักรคนหนึ่งเป็ลมล้มตัวลงไปนอน เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายตัวซีดขาวมีเหงื่อไหล เพียงแต่ร่างกายกลับไม่ร้อนทำให้เขารู้สึกสงสัยกับอาการ
“ พี่ชาย พี่ไหวหรือเปล่า ”
โยฮันพยายามสะกิดอีกฝ่ายให้ตื่น แต่ดูเหมือนว่าจะหมดสติไปแล้ว เขาจึงหยิบวิทยุขึ้นมาติดต่อแผนกเครื่องกลให้นำคนมาช่วยเหลือคนในแผนก ไม่นานก็มีคนราว 3 คนเดินเข้ามา
“ เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย ขอบคุณน้องชายมาก เดี๋ยวเราจะพาเขาไปห้องพยาบาลเอง ”
“ ระวังด้วยนะครับ ”
โยฮันปล่อยมือจากพนักงานที่เป็ลมแล้วเดินไปจดแรงดันไฟฟ้าต่อ อย่างไรก็ตามเขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติมากยิ่งขึ้น หลายแผนกที่เขาเดินผ่านมีคนเนื้อตัวซีดขาวราว 1 - 2 คน ท่าทางของพวกเขาเหมือนคนอ่อนแรง
“ โยฮัน! มาพอดีเลย ”
“ อ้าว มีอะไรเหรอพี่บาส ทางนั้นจดเสร็จแล้วเหรอ ”
“ เสร็จแล้ว แต่ไอ้เนสเป็ลมก่อนไอ้โยจึงพาไปห้องพยาบาล ฉันเลยต้องทำงานแทนมัน ว่าแต่แกเป็ไงบ้าง ”
“ ผมเหลืออีกจุดเดียวพี่ เมื่อกี้มีคนของแผนกเครื่องกลเป็ลมผมเลยมาช้า ”
“ มีสารเคมีรั่วหรือเปล่า ระหว่างเดินฉันเห็นคนตัวซีดขาวหลายคนเลย ”
“ ผมนึกว่าเห็นคนเดียว หลายแผนกเหมือนจะมีคนไม่สบายหลายคนเลยพี่ แต่ตัวกลับไม่ร้อน หรือว่าจะมีโรคใหม่ระบาด ”
“ อย่าพึ่งไปคิดมาก ยังไม่มีข่าวประกาศเลย ถ้ามีโรคระบาดนักข่าวคงไม่นิ่งนอนใจแบบนี้หรอก ”
“ งั้นผมไปก่อนนะพี่ อีกแค่จุดเดียว ”
โยฮันเดินแยกทางกับพี่บาสที่กำลังมุ่งหน้ากลับแผนก แต่แล้ววิทยุสื่อสารของเขากลับเกิดเสียงร้องะโของพี่โยจึงหยิบขึ้นมารับสาย
“ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วยไอ้เนสบ้าไปแล้ว! ”
บาสหันมองหน้าโยฮันที่พึ่งแยกออกจากกันมาไม่ไกล โยฮันจึงชี้มือไปยังรุ่นพี่บาสให้อีกฝ่ายติดต่อกลับไปยังพี่โยเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น วิทยุสื่อสารประจำแผนกกลับใช้งานไม่ได้ โยฮันจึงใช้วิทยุสื่อสารของตนเองติดต่อกับรุ่นพี่โย ทว่าเขาก็ไม่สามารถติดต่อได้เหมือนกันจึงให้รุ่นพี่บาสกลับไปก่อน ส่วนตัวของเขาจะไปจดตัวเลขแรงดันไฟให้แล้วเสร็จ
“ ช่วยด้วย! ”
วิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่ว่าไม่สามารถตอบกลับได้ บาสจึงรีบร้องะโให้โยรีบจดแล้วรีบไปที่ห้องพยาบาล เผื่อจะมีอันตรายเกิดขึ้นจริงๆ
“ บ้าเอ้ย ทำไมวันนี้มันวุ่นวายจังเนี่ย ”
โยฮันรีบจดตัวเลขแรงดันไฟฟ้าจุดสุดท้าย ก่อนจะเก็บบันทึกแล้ววิ่งตามพี่บาสไปด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ จนกระทั่งเขาไล่ตามอีกฝ่ายมาทันจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องพยาบาล สิ่งที่โยฮันมองเห็นคือเืสีแดงสาดกระเซ็นไปทั่วห้องผู้ป่วยภายในโรงงาน เมื่อกวาดตามองไปรอบๆเขาก็เห็นพี่โยนอนหมดสติบนพื้นโดยบริเวณคอมีเืสีแดงไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก
“ ฉิบหาย เรียกรถพยาบาลเร็วเข้าโยฮัน! ”
“ แล้วพยาบาลไปไหนเหรอพี่ ”
“ ไม่รู้ เรียกรถพยาบาลเร็ว! ”
บาสรีบวิ่งเข้าไปปิดคอให้กับโยพลางปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น หากหมดสติอาจจะตายได้ เพียงแต่ว่าโยกลับไม่ตอบสนอง
“ พี่บาส โทรศัพท์ผมใช้งานไม่ได้ ”
“ เอาของฉันไป รหัส 8888”
มือซ้ายของโยฮันพยายามใช้วิทยุของโรงงานติดต่อไปยังแผนกพยาบาล เผื่อพยาบาลจะเข้าห้องน้ำ ภายในห้องที่พวกเขาเข้ามาไม่มีใครอยู่นอกจากโยฮันที่กำลังาเ็หนัก
ในระหว่างติดต่อพยาบาลประจำโรงงาน มือขวาเขาได้กดโทรออกไปยังเบอร์ฉุกเฉินเพื่อเรียกรถพยาบาลให้มาที่นี่โดยด่วน ขณะพยายามขอความช่วยเหลือจากเครื่องมือสื่อสาร โยฮันจึงวิ่งไปยังกล่องปฐมพยาบาลแล้วนำมันมาให้พี่บาสช่วยเหลือพี่โยเบื้องต้น
ปึง!
ประตูห้องพยาบาลเปิดเข้ามาอย่างแรง แผนกวิศวกรไฟฟ้าที่กลับมากันครบแสดงท่าทางใเมื่อเห็นเืเต็มพื้นพร้อมกับร่างของรุ่นพี่โยที่นอนหมดสติ
“ เกิดอะไรขึ้น ” รุ่นพี่ที่กลับมาถึงห้องหันหน้าถามโยฮัน เขาเป็คนเดียวที่น่าจะตอบคำถามได้
“ ผมไม่รู้พี่ หลังจากได้ยินเสียงพี่โยเราก็รีบมา ว่าแต่ตอนนี้ช่วยโทรเรียกรถพยาบาลทีพี่ ผมติดต่อใครไม่ได้เลย ”
โยฮันบอกให้ทุกคนช่วยติดต่อรถพยาบาล ส่วนตัวของเขาวิ่งออกไปด้านนอกเพื่อหาตัวพยาบาลให้มาช่วยทำแผล อาการาเ็ที่ต้นคอของรุ่นพี่โยน่าเป็ห่วงมากเพราะมันอยู่ใกล้เส้นเืใหญ่
ในขณะวิ่งเขาก็พบพนักงานแผนกอื่นนอนหมดสติบนพื้นจนดูน่าสงสัย เขากลับไม่มีเวลาเข้าไปดูเพราะตอนนี้รุ่นพี่ในแผนกกำลังจะตายแล้ว
ปึง!
ประตูห้องน้ำเปิดกว้างจากแรงมหาศาลที่ได้จากการกินไข่มดแดง โยฮันไม่มีเวลาทดสอบว่าพละกำลังเพิ่มมากแค่ไหน เขารู้แค่ว่าตอนนี้จะต้องรีบหาพยาบาลให้พบ
ภายในห้องน้ำไม่มีพยาบาลอยู่ ทว่ากลับมีคนนอนหมดสติ 2 คน ตามเนื้อตัวขาวซีด เขาไม่รู้จะช่วยอย่างไรจึงเข้าไปพลิกร่างให้นอนหงายแล้วออกวิ่งตามหาพยาบาล
ทันใดนั้นแสงไฟสีแดงก็ได้สว่างวาบไปทั่วโรงงาน มันมาพร้อมกับเสียงไซเรนแจ้งเตือนให้รู้ว่ามีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น
“ มันเกิดบ้าอะไรกันแน่เนี่ย! ”
โยฮันนำโทรศัพท์ของตนขึ้นมาดู ปรากฎว่าสัญญาณหายไปทั้งหมด วิทยุสื่อสารไม่สามารถใช้การได้ เขาจึงวิ่งกลับไปยังห้องพยาบาล ทางรอดเดียวของรุ่นพี่โยคงมีแค่พาไปส่งโรงพยาบาลด้วยตนเอง .
1K
![อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] + EBook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635341825_31555508.webp)
