อุ้มรักรัฐภพ

(สิงห์ตัวที่ 2)

เมื่อลูกหนี้ผีพนันนำสมันอ่อนเนื้อ ขาวนวลเนียนใส่พานถวายให้ถึงที่ สิงห์หนุ่มที่กำลังหิวโหยหรือจะทิ้งโอกาสที่จะได้ลิ่มลอง

การต่อลองจึงเกิดขึ้น และเป็นเขาเท่านั้นที่จะได้ลิ่มลองเนื้อสมันน้อยตัวนี้แต่เพียงผู้เดียว

 ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดีอยู่แล้วเชียว มารก็ดันมาผจญ แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไป

อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันก็ดันมาเกิดทำให้จำสมันน้อยไม่ได้อีก 

เป็นเหตุให้เขายกสมันน้อยให้กับคนอื่นโดยไม่คิดเสียดาย แถมเอ่ยปากไล่ไม่มีแม้แต่เยื่อใย โชคชะตาเบื้องหน้าจะเป็นเช่นไร  

เขาและเธอจะได้กลับมาหากันอีกครั้งหรือเปล่า มีเพียงเขาและเธอที่จะตัดสินมัน!

จาก ‘รู้จัก’ เป็น ‘แปลกหน้า’ จาก ‘รัก’ เป็น ‘ชัง’

จาก ‘นานวัน’ เป็น ‘ไม่มีตัวตน’

“ผมถามคุณอยู่นะอ้อมเดือน! ...ดูสิว่าคุณยังจะเงียบอยู่ไหม”

     แทนที่หญิงสาวจะตอบเขากลับเป็นได้สายตาเย็นชา ไร้ความรู้สึกกลับไปแทน รัฐภพถามเสียงเข้ม เมื่อได้เห็นกิริยานั้นของเจ้าหล่อน แต่ก็ได้เพียงความเงียบกลับมา ริมฝีปากหยักลึกก็ก้มลงหาริมฝีปากบางทันที ด้วยความที่ไม่ทันระวังจึงถูกจุมพิตเข้าให้ไร้ซึ่งความปรานี ทะนุถนอมและอ่อนโยน

     “อื้อ... ปล่อยฉัน!”

     อ้อมเดือนได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ออกมาจากลำคอเท่านั้น ด้วยความเจ็บปวดจะแรงกระแทกที่เข้าพุ่งเข้าหา ทำให้ได้ลิ้มรสชาติของเลือดสดๆ อีกครั้ง พร้อมกับผลักร่างใหญ่โตของเขาออกห่าง

     “ยอมพูดแล้วหรอ”

     ยิ้มเยาะสะใจที่ทำให้หญิงสาวยอมพูดกับเขาได้ในที่สุด นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องมองใบหน้าคมอย่างเอาเรื่อง รู้สึกโกรธเกลียดเขาเป็นที่สุด ถ้าให้เลือกได้เธออยากจะฆ่าเขาเสียตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไป ไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกได้มากมายขนาดนี้มาก่อน

     “สารเลว!”

     “มันคงเล็กน้อยถ้าเทียบกับพ่อคุณ”

     ความที่ปากไวชายหนุ่มจึงดึงเอาบิดาของอีกฝ่ายมาเกี่ยวด้วย ซึ่งนั้นทำให้อ้อมเดือนยิ่งเกลียดเข้าเพิ่มเป็นทวีคูณ

     “หยุดลามปรามพ่อฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

     “รับไม่ได้หรือ พ่อแบบนี้จะปกป้องไปทำไมกัน” รัฐภพยังไม่หยุด ยิ่งเห็นคนตัวเล็กโกรธยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่

     “เพราะเขาเป็นพ่อฉันยังไงล่ะ คุณถึงไม่มีสิทธิ์!” หญิงสาวโต้กลับอย่างเผ็ดร้อนไม่แพ้กัน

     “ช่างเป็นลูกที่ประเสริฐเหลือเกินนะ”

     ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงร้อยเก้าสิบสองเซนติเมตร จ้องมองมายังร่างบอบบางที่นั่งอยู่กลางเตียงกว้าง อ้อมเดือนพยายามที่จะไม่มองให้ต่ำกว่าเอวสอบ ผู้ชายอะไรหน้าไม่อายคิดว่าตัวเองหุ่นดีนักหรือไง ถึงได้เที่ยวแก้ผ้าใครต่อใครดูอยู่ได้ ร่างบางก้าวลงจากเตียงเมื่อก้าวจบ แต่เมื่อเท้าเรียวแตะพื้นเท่านั้นแหละร่างบางแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

     เพราะขาเรียวสั่นเทาและยังรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาตรงกลางลำตัว เห็นดังนั้นก้าวพรวดเดียวถึงตัวโอบประคองไว้มั่น ก่อนจะถามขึ้นอย่างห่วงใย ลืมเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อครู่ไปเสียสนิท

     “มันเรื่องของฉัน! อย่ามายุ่ง ปล่อย...”

………………….....................……

ฝากกด  ติดตาม / คอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ ^^

ปล. อ่านแล้วคิดอย่างไรกับนิยาย เม้นท์ติชมกันได้ เป็นกำลังใจให้กัน มาพูดคุยกันได้น้า…

ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่:

เฟชบุ๊ค แฟนเพจ : รานีญา (Raniya)

*** ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาทักทายกันนะคะ ขอขอบคุณมากๆ

อยากได้เนื้อเรื่องประมาณไหนบอกได้ เดี๋ยวมาจัดเต็มให้แน่นอน

เอิ้กกกก พูดมากเกินแหละ ไปอ่านกันเลยจ้าาาา

ฝากติดตาม ชุด Men Of Lions ไว้ด้วยนะคะ ***