ตำนานผู้วิเศษ

"แต่น่าเสียดายจริงไหม หากข้าสามารถหาผู้ที่ชำนาญทักษะวงจรเวทย์ระดับ 6 ขึ้นไปได้สักคน พวกเราคงสามารถปล้น ไอ้เจ้า 'โกเลมยักษ์' นั่นมาเป็นของตัวเองได้" เคอซวนพูดแบบเซ็งๆ พลางหยิบแก้วสุราที่กองเป็นภูเขาเล็กๆ มาดื่มอีกแก้ว

"ท่านผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่เคอซวน ทักษะวงจรเวทย์ของข้าน่าจะอยู่ในระดับ 6 เป็นอย่างน้อยแล้ว... จริงๆ ข้าคิดว่า... ข้าเป็นผู้ชำนาญทักษะวงจรเวทย์ระดับ 7 แล้ว ท่านว่าข้าช่วยท่านได้ไหม"

!ปู้ดดดดดดดด

เคอซวนสำลักสุราและเขาพ่นมันเข้าหน้าเซี่ยซีหาน

เซี่ยซีหานรีบหยิบผ้ามาเช็ดและยิ้มอย่างเก้อเขิน

เคอซวนและถางเทียนเจี๋ย มองเซี่ยซีหานอย่างตกตะลึง

"ไม่ใช่ว่าก่อนมานี่... ทักษะวงจรเวทมนตร์ของเจ้าไม่เกินระดับ 3 อย่างงั้นรึ ทำไมมันจึงได้พัฒนาเร็วแบบนี้"

เซี่ยซีหานเกาแก้มอย่างเขินอาย ก่อนเขาจะเล่าเรื่องสำคัญบางอย่าง ถึงสาเหตุของการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของตัวเขา

เช่นการได้พบเจอกับฉีเยี่ยนผู้แข็งแกร่ง การได้ลงมือฆ่าฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา และเป็นเขาเองที่เป็นคนลงมือสังหารลูกสาวของนักรบแปดดาบ และทำให้นักรบแปดดาบบ้าคลั่งจนเข้าโจมตีอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

เคอซวนและถางเทียนเจี๋ยฟังเรื่องราวที่เซี่ยซีหานเล่าอย่างเหม่อลอย

นั่นเพราะการพบกับผู้แข็งแกร่งอย่างฉีเยี่ยนและเอาชีวิตกลับมาได้ จนสุดท้ายเรียกกันพี่ชายน้องชายนั้น มันช่างฟังดู... น่าแปลกและอัศจรรย์เหลือเกิน

'เจ้าเด็กนี้มีโชคชะตาที่แข็งแกร่งเหลือเกิน' เคอซวนบ่นอุบอิบในใจเมื่อได้ยินเซี่ยซีหานบรรยายเรื่องราวของตัวเขาเอง จากนั้นเคอซวนก็คิดไปว่า 'ไอ้เด็กนี่มันเริ่มใช้การได้แล้ว มันรับมือกับผู้คนจำนวนมาก โดยสามารถเก็บรายละเอียดและลงมือได้อย่างเยือกเย็น ไม่เลว ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ'

...

"เจ้าได้รับโทเคนผู้ตรวจการของอาณาจักรชั้นสามจากชายที่ชื่อฉีเยี่ยนมาด้วยงั้นรึ" เคอซวนมองเซี่ยซีหานอย่างประหลาดใจเมื่อเขาได้รู้ความจริงในเรื่องนี้

จากนั้นเซี่ยซีหานจึงรีบหยิบ 'โทเค็นผู้ตรวจการสีทองแดง' ที่ได้จากฉีเยี่ยน "พี่ชายฉีเยี่ยนที่ข้าพบเขาพูดว่า ข้าควรใช้สิ่งนี้อย่างระมัดระวัง"

"แน่นอนมันควรเป็นเช่นนั้น..." เสียงเคอซวนตอนนี้ดังแบบขึ้นคอและแฝงไปด้วยความอารมณ์ดี "ดูท่า... ใช่ใช่ใช่ การเดินทางอพยพของพวกเราครั้งนี้ ดูท่าจะไม่ต้องรอได้รับโทเคนผ่านทางจากอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งแห่งนี้อีกต่อไป ตอนนี้พวกเราออกเดินทางได้อย่างสบายแล้ว โชคดีจริงๆ"

"จริงอย่างที่ท่านพูดท่านอาวุโสเคอซวน ตอนแรกข้ายังมีความกังวลอยู่เลย แม้เราจะได้รับโทเคนผ่านทางจากอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งมาจริงๆ แต่ด้วยระยะทางที่ยาวไกล และสภาพการณ์ของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งตอนนี้ ข้าเกรงว่าจะไม่มีใครยำเกรงโทเคนผ่านทางที่สร้างด้วยอาณาจักรแห่งนี้อีก การเดินทางไกลและพวกเรามีผู้ร่วมเดินทางจำนวนมาก หากเราไม่ได้รับการคุ้มครอง การปกป้องทุกคนจะเป็นเรื่องยาก โดยเฉพาะตอนนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ของเราเป็นเด็กและสตรีที่อ่อนแอ"

"ที่ป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวเป็นแบบนี้ก็เพราะเจ้า เจ้าเด็กตัวแสบเซี่ยซีหาน" เคอซวนพูดเย้ยหยันพร้อมหันมองไปทางเซี่ยซีหาน

'ผิดที่ข้าอีกแล้ว' เซี่ยซีหานหัวเราะเก้อเขิน ก่อนจะแก้ตัวในใจว่า... ก็นี่ไง... ข้าได้เตรียมโทเคนผู้ตรวจการของอาณาจักรชั้นสามมาให้พวกเจ้าแล้วไง

"เอาเถอะ... ตอนนี้เราควรรู้ว่า เจ้าจะกลับป้อมปราการลับนั้นเมื่อไหร่ พวกเราจะได้เริ่มเตรียมการช่วยสหายตัวน้อยของเจ้า และออกปล้นเจ้าของสิ่งนั้น" พูดถึงตรงนี้สีหน้าของเคอซวนมีแววตาแวววาว เขาดูมีความโลภอันล้ำลึก เซี่ยซีหานคิดว่าตอนนี้เคอซวนติดใจวิธีการหาเงินบูลนี่ด้วยการปล้นแล้ว

"อีกสามวัน" เซี่ยซีหานตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"งั้นดีพวกเราเริ่มวางแผนกันเลย"

และการประชุมเครียดก็ได้เริ่มต้นขึ้น จากสถานเริงรมย์ที่เป็นโรงสุรา ทั้งสามจำต้องเปลี่ยนที่เป็นห้องพักที่มิดชิด เคอซวนพยายามมองหาจุดอ่อนของแผนการ และลงรายละเอียดของการดำเนินการอย่างรอบคอบ โชคดีที่เซี่ยซีหานมีสติปัญญาที่ยอดเยี่ยม ดังนั้น เขาสามารถวาดแผนผังกำลังพลที่อยู่ในป้อมปราการลับได้แทบทั้งหมด นอกจากนั้นทุกจุดที่เซี่ยซีหานเคยเดินผ่าน ก็กลายเป็นแผนที่เอาไว้ใช้ให้เคอซวนวางแผน

และในไม่ช้าการวางแผนก็จบลง

เคอซวนและถางเทียนเจี๋ยยืนบิดตัว

"พวกข้าได้เวลาที่จะต้องไปเตรียมตัวแล้ว พวกเราต้องจัดหารถม้าจำนวนหนึ่งเพิ่มเติม และสำรวจเส้นทางในการหลบหนี ตอนนี้อาณาจักรไม้หมื่นกิ่งไม่ปลอดภัยมากนัก เราต้องเลือกเส้นทางที่หลีกเลี่ยงการปะทะ และก็..." เคอซวนโยนหนังสือมิติเก็บของเล่มหนึ่งให้เซี่ยซีหานอย่างไม่ไยดี

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาไม่มีทางทำแบบนี้แน่นอน

"ท่านผู้วิเศษเคอซวน นี่มัน... อะไรกัน หรือท่านจะแบ่งสมบัติและเงินบูลนี่ที่พวกท่านปล้นมาให้กับข้า" เซี่ยซีหานพูดโดยที่ดวงตาคล้ายสะท้อนภาพเหรียญทอง

"ไม่มีทาง ข้าไม่มีทางแบ่งเงินที่ข้าหามาอย่างยากลำบาก ให้กับคนที่ไม่ได้ทำอะไรเด็ดขาด แต่ของที่ข้ามอบให้เจ้านั้น คือของที่เป็นของเจ้าอยู่แล้วต่างหาก เจ้าลืมไปแล้วเหรอ ก่อนที่เราจะไปล่าอมนุษย์พวกเราได้ทำอะไรเอาไว้"

"ท่านผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่เคอซวน ท่านอย่าบอกข้านะว่า..." เซี่ยซีหานตอนนี้รีบเปิดหนังสือมิติเก็บของเร็ว และเขาก็ได้เห็น...

"ส่วนผสมหลักของยาวิเศษ 'คืนชีวิต' ตอนนี้เหลือเพียง 'หยดน้ำแห่งมหาสมุทรแห่งความหวัง' เจ้าก็น่าจะมีโอกาสในการกลั่นยาวิเศษคืนชีวิตได้แล้ว นอกจากนั้นเป็นโชคดีของเจ้าจริงๆ นอกจากรูนทักษะธาตุบริสุทธิ์ธาตุ'ลม' , 'เหล็กทอง' , 'สายฟ้า' ที่ข้าบอกให้ท่านชายเหวินชูผู้นั้นหามาให้เจ้า ด้วยการปล้นตระกูลของผู้วิเศษแท้จริงฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา ข้าพบว่าเขามีรูนธาตุบริสุทธิ์ ธาตุ 'มืด' เก็บเอาไว้ด้วย ข้ากับถางเทียนเจี๋ยไม่ต้องการมัน และธาตุมืดก็ยากนักที่จะเอาไปขายได้ ดังนั้น ข้าจึงมอบให้เจ้า"

ดวงตาเซี่ยซีหานมองเคอซวนอย่างหวานซึ้ง

เคอซวนแผ่นหลังหนาวเย็น เขาไม่ชอบสายตาแบบนี้ของเซี่ยซีหาน เขาจึงแผดเสียงดังว่า ข้าจะไปแล้ว และเจ้า ไอ้เด็กเวร อย่าใช้สายตาแบบนั้นมองข้าอีก มันทำให้ข้ารู้สึกขนลุก

...

ในห้องพักที่เหลือเพียงแต่เซี่ยซีหาน เขาอดยิ้มไม่ได้ ตอนนี้เซี่ยซีหานได้แต่คิด หรือต่อจากนี้เขาจะเป็นผู้วิเศษสายเจ้าแห่งธาตุทั้งปวงไปแล้ว

เซี่ยซีหานเริ่มตระหนักรู้รูนทักษะธาตุบริสุทธิ์ที่ได้มาทันที

เขามีความสามารถในการตระหนักรู้อันล้ำลึก ดังนั้น การเข้าใจธาตุทั้งสี่ที่ได้มาใหม่ไม่ยากเลย

ศักยภาพของเซี่ยซีหานก้าวกระโดดอีกครั้ง

...