ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 112 : ศิลาปะทะเหล็กกล้า : บทเรียนราคาแพง

เมื่อดวงตะวันตรงศีรษะ แต่ไม่อาจส่องทะลุหมอกหนา

ณ ลานกว้างกลางป่าหมอกลวงตา

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด จางหู่ ศิษย์สายในร่างยักษ์ ยืนจังก้าขวางทาง เจ้าสัว เอาไว้ ดาบใหญ่ในมือของเขาส่องประกายสีเงินวาววับ ตัดกับหมอกสีขาวขุ่นรอบกาย

"ข้าจะทุบเจ้าให้แหลกเป็นกรวดทราย! แล้วดูซิว่าเจ้าของเจ้าจะมุดหัวอยู่ที่ไหน!"

จางหู่คำรามลั่น พร้อมกับระเบิดพลังปราณระดับก่อกำเนิดขั้นกลางออกมา กล้ามเนื้อแขนขยายใหญ่ขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเหวี่ยงดาบยักษ์ขึ้นเหนือหัว แล้วฟาดลงมาสุดแรงเกิด

"วิชาดาบผ่าภูผา!"

คลื่นพลังดาบหนักหน่วงแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว พุ่งตรงเข้าใส่กลางแสกหน้าของเจ้าสัว

ในโพรงไม้ที่ห่างออกไป อาเจีย ที่กำลังเชื่อมต่อจิตผ่านแท่งหยกดำ ไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มมุมปาก

"ดาบหนักงั้นรึ? ...งั้นมาลองวัดกันหน่อยว่า 'หยกทมิฬ' ของข้า กับ 'เหล็กไหล' ของเจ้า ใครจะแข็งกว่ากัน!"

อาเจียไม่ได้สั่งให้หลบ แต่สั่งให้ 'ปะทะ'!

"เจ้าสัว! เสริมแกร่งปฐพี! รับด้วยมือเปล่า!"

วูบ!

อักขระสีทองบนตัวเจ้าสัวสว่างวาบ ผิวหยกทมิฬเปลี่ยนเฉดสีเป็นสีดำสนิทดุจเหล็กไหล เจ้าสัวยกมือทั้งสองข้างขึ้นประกบกันเหนือหัวในท่า 'รับใบมีด'

เปรี้ยง!!!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า คลื่นกระแทกกระจายออกรอบทิศจนหมอกแตกกระเจิง พื้นดินใต้เท้าเจ้าสัวยุบลงไปเป็นหลุมลึกถึงข้อเท้า

แต่ทว่า... มือหินของเจ้าสัวกลับรับคมดาบเอาไว้ได้อย่างมั่นคง! ไม่มีแม้แต่รอยบิ่น!

"อะ... อะไรกัน!?" จางหู่เบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง "รับดาบผ่าภูผาของข้าด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ!"

"ตาข้าบ้างล่ะ..." อาเจีย (ในร่างเจ้าสัว) แสยะยิ้มในใจ

เขาอาศัยจังหวะที่จางหู่กำลังตกตะลึง บิดข้อมือหินอย่างรวดเร็วเพื่อล็อคดาบเอาไว้ แล้วออกแรงกระชาก

"เข้ามานี่!"

ฮึบ!

แรงมหาศาลจากแขนกลไกผสานพลังวัตร ดึงร่างของจางหู่ที่จับดาบแน่นให้ถลาเข้ามาหาตัว

"เจ้าถุงเงิน! ขัดขา!"

แมงมุมทมิฬที่เกาะอยู่บนไหล่ พ่นใยเหนียวหนึบไปพันที่ข้อเท้าของจางหู่ทันที ทำให้ศิษย์ร่างยักษ์เสียหลักล้มหน้าคะมำ

"เสร็จกัน!" จางหู่ร้องเสียงหลง

เจ้าสัวง้างหมัดขวาที่อัดแน่นด้วยพลังปฐพี ต่อยสวนเข้าไปที่ท้องน้อยของจางหู่อย่างจัง! (อาเจียเล็งจุดที่ไม่ตาย แต่จุกจนลุกไม่ขึ้น)

ตูม!

"อั่ก!"

ร่างยักษ์ของจางหู่ตัวงอเป็นกุ้ง ลอยละลิ่วปลิวไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ด้านหลังจนต้นไม้หักโค่นลงมาทั้งต้น

จางหู่นอนกองกับพื้น น้ำลายฟูมปาก ตาเหลือก หมดสภาพการต่อสู้ในหมัดเดียว

เจ้าสัวเดินตึงตังเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า (เพื่อสร้างความกดดัน) แล้วก้มลงหยิบ 'ป้ายคำสั่ง' ที่เหน็บอยู่ที่เอวของจางหู่ออกมา

อาเจียตรวจสอบป้ายนั้นผ่านสายตาเจ้าสัว

"โฮ่... มีป้ายของตัวเองหนึ่งอัน และป้ายที่แย่งคนอื่นมาอีกสองอัน... รวมเป็นสามอัน! ขอบใจมากนะศิษย์พี่จาง ที่อุตส่าห์รวบรวมมาให้!"

เจ้าสัว (โดยการควบคุมของอาเจีย) ตบแก้มจางหู่เบาๆ สองที แปะ แปะ เป็นเชิงเยาะเย้ย ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในสายหมอก ทิ้งให้ศิษย์สายในผู้หยิ่งยโสนอนหมดสติอยู่ท่ามกลางความพ่ายแพ้ที่น่าอับอายที่สุดในชีวิต

ในโพรงไม้ อาเจียหัวเราะร่าจนตัวงอ

"ฮ่าๆๆๆ! สะใจชะมัด! นอกจากจะได้ป้ายฟรีแล้ว ยังได้ระบายแค้นด้วย... วิชาเชิดหุ่นระยะไกลนี่มันสุดยอดจริงๆ!"