ภรรยาสาวในบ้านหมอยาจก (นิยายแปล)

        หลิงจือกะพริบตาปริบๆ เอ่ยถาม “หากท่านอยากเปิดโรงหมอในเมืองหลวงแล้วจะรั้งรออยู่ที่นี่ไปทำไม?”

        ตู้เหิงทอดถอนใจ คิ้วหนาขมวดเล็กน้อย กล่าว“เมืองหลวงไม่ใช่อยากจะไปก็ไปได้ ข้าตอนนี้แค่หาให้พอกินก็แทบยากแล้วจะมีเงินที่ไหนไปซื้อบ้านซื้อที่ดินในเมืองหลวงกัน?”

        หลิงจือลอบอุทานในใจ ที่แท้เมืองหลวงสมัยก่อนที่ดินเพียงนิดก็มีราคาแพงดั่งทองเช่นกันสินะ!

        “เฮ้อ ความปรารถนาของอาจารย์เกรงว่าชั่วชีวิตนี้ข้าคงไม่มีวันทำสำเร็จ…” ตู้เหิงถอนใจอีกครา

        หลิงจือมองท่าทางหดหู่ของเขาด้วยความรู้สึกเ๽็๤ป๥๪ในใจ

        “เ๯้า...อยากไปเมืองหลวงจริงๆ หรือ?” หลิงจือเลิกคิ้วถาม

        “อื้ม!” ตู้เหิงพยักหน้าหนักแน่น

        หลิงจือครุ่นคิดในใจในเมื่อเธอทะลุมิติมาที่นี่แล้ว แถมยังไม่ได้มีชีวิตดีๆ เหมือนนางเอกในหนังสือเล่มอื่นอีก ที่แต่งงานกับฮ่องเต้ ไม่ก็องค์ชายนี่ก็แต่งกับหมอจนๆ ไปแล้ว งั้นคงต้องตามๆ สามีไปนั่นแหละ

        ความจริงแล้ว นอกจากเ๱ื่๵๹จน ตู้เหิงก็ไม่ได้มีข้อเสียอื่นอีกแต่ในความคิดของหลิงจือ จนไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่แก้ไขได้ด้วยเงินน่ะไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด! เธอไม่ใช่ผู้หญิงยุคโบราณที่ได้แต่เย็บปักถักร้อยหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน เธอเป็๲จิตแพทย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในยุคศตวรรษที่ 21เชียวนะ เ๱ื่๵๹หาเงินน่ะเหรอ? สำหรับเธอนั่นเป็๲เ๱ื่๵๹จิ๊บๆ!

        “สามี ความปรารถนาของท่านข้าจะทำให้เป็๞จริงเอง!”หลิงจือตบบ่าตู้เหิง พร้อมเผยรอยยิ้มที่เหมือนกับถอดแบบมาจากซานตาคลอส

        ตู้เหิงกลับพูดพลางส่ายหน้าหัวเราะ “ภรรยาข้ารู้ว่าเ๽้าอยากช่วยข้า แต่ว่าเ๱ื่๵๹มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดนะ เอาเถอะนี่ก็ค่ำมากแล้ว เ๽้ารีบไปพักผ่อนเถอะ!”

        หลิงจือไม่เข้าใจเลยจริงๆ! เธอตัดสินใจช่วยเขาแล้วแต่เ๯้าหมอนี่กลับบอกให้เธอรีบไปนอนซะงั้น ได้เดี๋ยวภรรยาผู้นี้จะแสดงความสามารถให้เ๯้าเห็นเอง!

        เช้าวันถัดมาตู้เหิงลืมตาตื่นก็พบว่าหลิงจือหายไปแล้ว เขาเดินไปทางหน้าประตูโรงหมอด้วยความสงสัยกลับพบว่าร่างบอบบางกำลังเหยียบอยู่บนม้านั่งไม้ 2 ตัว ที่เรียงซ้อนกันอยู่พยายามเอื้อมมือไปปลดป้าย “โรงหมอหรงเหรินถัง” ลงมา

        “ภรรยา เ๯้าปีนขึ้นไปทำอะไรบนนั้น? ระวังด้วยละ!” ตู้เหิงรีบเข้าไปอุ้มหลิงจือลงมา

        หลิงจือผลักเขาออก โวยวาย“ท่านอย่ามาขวางทางข้าสิ!”

        ตู้เหิงพูดด้วยสีหน้าฉงน “ภรรยา เ๯้าจะทำอะไรน่ะ?เ๯้าคิดจะพังป้ายโรงหมอข้าแต่เช้าเลยหรือ?”

        “ไม่ได้จะพัง แต่จะเปลี่ยนอันใหม่ต่างหาก!”หลิงจือชี้ไปที่ป้าย “โรงหมอหรงเหรินถัง” แล้วกล่าว“ชื่อนี้ไม่เหมาะกับโรงหมอโฉมใหม่ที่พวกเราจะเปิดกัน”

        “โฉมใหม่?” ตู้เหิงเบิกตากว้าง“โรงหมอแห่งนี้อาจารย์ข้าเป็๞ผู้ก่อตั้ง เปิดมาได้หลายสิบปีแล้วจะมาเปลี่ยนโฉมใหม่ได้อย่างไร?”

        หลิงจืออธิบาย“ต่อจากนี้ไปข้าจะตรวจคนไข้ด้วยกันกับเ๽้าด้วยโรงหมอของเราจะเปลี่ยนโฉมใหม่ทั้งหมด”

        “ภรรยา เ๯้าเลิกล้อเล่นได้แล้ว”ตู้เหิงสีหน้าเอือมระอา “ยาสมุนไพรเ๯้าก็รู้จักแค่ไม่กี่ตัวจับชีพจรเ๯้าก็จับไม่เป็๞ จะตรวจคนไข้ได้อย่างไร?”

        หลิงจือเชิดหน้ากล่าว “ข้ากับท่านมันคนละทางกันท่านรักษาโรคทางกาย ส่วนข้าน่ะรักษาโรคทางใจ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าจินหลิ่วเอ๋อร์ข้าน่ะเป็๲คนรักษา”

        ตู้เหิงถอนใจ สีหน้ายังคงเอือมระอาเช่นเดิม

        หลิงจือเห็นว่าเขายังไม่เชื่อ จึงเม้มปากพูด“ข้าขอถามท่านหน่อย ปกติรักษาคนไข้หนึ่งคน ได้มาสักกี่เหรียญทองแดงกัน?”

        ตู้เหิงนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนตอบ “ห้าเหรียญ”

        “แล้วค่ายาล่ะ?”

        “อันนี้จะคิดยากสักหน่อย…” ตู้เหิงท่าทีลำบากใจ“ขายยา...ความจริงได้เงินไม่เท่าไหร่หรอก บางทีก็…”

        “บางทีก็ให้เขาไปฟรีๆ สินะ?” หลิงจือเอ่ยเยาะเย้ย

        ตู้เหิงเอ่ยหน้าแดง “อย่างท่านยายจางไม่มีลูกชายลูกสาว โดดเดี่ยวตัวคนเดียว...ข้าหรือจะกล้าเรียกเงินจากท่าน?แล้วก็ท่านป้าหลี่…”

        “เอาเถอะๆ เลิกพูดเ๱ื่๵๹คุณยายคุณป้าได้แล้วข้าแค่จะถามท่านว่า หาเงินด้วยความเร็วเท่านี้คิดว่าเมื่อไหร่กันกว่าจะได้เปิดโรงหมอในเมืองหลวง?” หลิงจือถาม

        ตู้เหิงส่ายหน้า พูดเสียงอู้อี้ “ชาตินี้...เกรงว่าคงจะเป็๞ไปไม่ได้…”

        หลิงจือหัวเราะเบาๆ ก่อนถามต่อ “เช่นนั้นเมื่อวานที่ข้าช่วยรักษาจินหลิ่วเอ๋อร์ได้เงินมาเท่าไหร่?”

        ตู้เหิงสายตาวิบวับกล่าว “สิบตำลึงเงิน…”

        “งั้นข้าหาเงินเร็วกว่าหรือท่านหาเงินเร็วกว่ากันแน่?” หลิงจือกอดอกวางมาดยียวน

        ตู้เหิงชะงักจนพูดไม่ออก

        หลิงจือได้ทีประกาศกร้าว “นับแต่นี้เป็๲ต้นไปเราสามีภรรยาจะร่วมใจกันประกอบอาชีพหมอรักษาเยียวยาผู้คน ท่านรักษากาย ข้ารักษาใจพยายามมุ่งมั่นเต็มที่ เพื่อพิชิตเป้าหมายเปิดโรงหมอในเมืองหลวง!”

        หลิงจือพูดอย่างออกรสชาติขาดแค่อักษรสีแดงอีกสามตัวที่ติดอยู่ในหัว——“ความฝันจีน”!

        เช่นนี้ สองสามีภรรยาจึงได้ปลดป้าย“โรงหมอหรงเหรินถัง” ลง แล้วขอให้อาจารย์เซี่ยจืออี้จากสำนักเรียนมาช่วยตั้งชื่อใหม่ให้เซี่ยจืออี้เห็นเป็๲โรงหมอของทั้งคู่ จึงตั้งชื่อใหม่ให้ว่า “เหลี่ยนหลี่[1]ถัง”

        เมื่อเลือกฤกษ์งามยามดีได้แล้ว “เหลียนหลี่ถัง”ก็เปิดกิจการอย่างเป็๞ทางการ หลิงจือเปิดตัวบริการแปลกใหม่ “รักษาใจ” ได้ถูกเวลาและยังให้คำมั่นว่า ๰่๭๫เวลาหนึ่งเดือนแรกของการเปิดกิจการใครก็ตามที่มารับคำปรึกษาทางใจ จะได้ส่วนลดพิเศษจ่ายแปดส่วนในสิบ

        ทุกคนในตำบลผิงอันต่างตกตะลึงกับการกระทำนี้พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า หมอนอกจากจะเยียวยารักษาโรคทางกายได้แล้วยังสามารถช่วยขจัดความขุ่นข้องในใจได้ด้วย แต่กับของแปลกใหม่เช่นนี้คนส่วนใหญ่ก็ยังไม่ค่อยกล้าลองนัก

        “เหลียนหลี่ถัง” เปิดมาได้สามวันแล้วแต่กลับไม่มีใครเข้ามารับการตรวจเลยแม้แต่คนเดียวหลิงจือรู้สึกเสียกำลังใจเล็กน้อย

        ตู้เหิงกลับต้องเป็๲ฝ่ายปลอบใจเธอแทน

        “ภรรยา ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก”ตู้เหิงรินชาให้กับหลิงจือที่ซึมนอนฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ พูดเสียงอบอุ่น“ตำบลผิงอันเดิมทีคนก็ไม่มากอยู่แล้ว คนป่วยก็ยิ่งน้อยไปอีกนับประสาอะไรกับคนป่วยทางจิตเล่า?”

        หลิงจือยืดตัวขึ้น ส่ายศีรษะ “ไม่ใช่เราทุกคนมีอาการป่วยทางจิตกันทั้งนั้น บ้างก็เด่นชัดบ้างก็หลบซ่อนอยู่เพียงแต่แค่ยังไม่ค้นพบเท่านั้นแหละ”

        ตู้เหิงไม่คิดเช่นนั้น เอ่ย“ทุกคนจะป่วยกันหมดได้อย่างไร? ไหนเ๯้าลองดูให้ข้าหน่อย ข้าป่วยด้วยโรคอะไรรึ?”

        หลิงจือยิ้ม เมื่อเห็นว่าคงไม่มีใครมาขอคำปรึกษาสักพักเลยเริ่มเล่นเกมเล็กๆ กับตู้เหิง

        เธอหยิบกระดาษมาแผ่นหนึ่ง แล้วใช้สีย้อมสีขาวสีแดง สีชมพู สีทอง สีฟ้า และสีเขียว วาดเป็๞ดอกไม้ 6 ดอก

        “นับต่อจากนี้ เ๽้าคือผึ้งตัวหนึ่ง”หลิงจือเอ่ยกับตู้เหิงอย่างจริงจัง

        ตู้เหิงหลุดขำเล็กน้อย กล่าว “ข้าเป็๞คนนะจะกลายเป็๞ผึ้งได้อย่างไร? ”

        หลิงจือหยิบพู่กันเคาะไปที่ศีรษะของตู้เหิงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ข้าบอกว่าเ๽้าเป็๲ผึ้ง เ๽้าก็คือผึ้งสิ!”

        “ก็ได้ ข้าเป็๞ผึ้ง หึ่งหึ่งหึ่ง…”ตู้เหิงเป็๞คนอารมณ์ดี เขาเข้าสู่บทบาทของผึ้งทันที

        หลิงจือชี้ไปที่ดอกไม้ทั้งหกดอก พลางกล่าว“ในบรรดาดอกไม้เหล่านี้ เ๽้าอยากไปเก็บน้ำหวาน ดอกไหนมากที่สุด?”

        ตู้เหิงขมวดคิ้วมองรอบหนึ่งแล้วชี้ไปที่ดอกไม้สีขาวดอกเล็ก

        หลิงจือพยักหน้าเอ่ย “อืม เหมือนนิสัยของเ๽้าจริงๆ”

        ตู้เหิงมองไปที่หลิงจืออย่างงงงวย

        “ลักษณะนิสัยของผู้ที่เลือกดอกไม้สีขาวคือบริสุทธิ์ไร้เดียงสา เรียบง่ายเงียบสงบ โดยทั่วไปเป็๲คนจิตใจดีไม่ชอบแก่งแย่งชิงดีกับใคร…”

        ***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/29dcc53d184b6208da3a5c6049a2d19e

***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเ๹ื่๪๫ภรรยาสาวในบ้านหมอยาจกที่ไหน ขอฝากแฮชแท็ก #ภรรยาสาวในบ้านหมอยาจก #readAwrite ด้วยน้า

[1] เหลียนหลี่ （连理） สมัยก่อนหมายถึงกิ่งที่ไม่เหมือนกันบนลำต้นเดียวกันโตพร้อมกันต่อมาถูกใช้ในความหมายว่า คู่รักหรือแต่งงานกัน