ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 173 : ราชินีแห่งเงา | พันธสัญญาเลือดใต้แสงจันทร์

รัตติกาลมืดมิดดุจน้ำหมึก ดวงจันทร์เสี้ยวลอยเด่นอยู่เหนือยอดหอคอยนครหมื่นกระบี่ สาดแสงสีเงินยวดยาบลงมากระทบกระเบื้องหลังคาจนเกิดประกายแวววาว สายลมราตรีพัดกรรโชกแรง หอบเอากลิ่นหอมเย็นยะเยือกของดอกราตรีและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ

บนตรอกแคบที่เงียบสงัด อาเจีย ยืนนิ่งงัน ร่างกายเกร็งเขม็งเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ สัญชาตญาณพ่อค้าของเขาร้องเตือนว่า สตรีชุดแดงที่ยืนอยู่บนหลังคาเบื้องบนนั้น อันตรายและรับมือยากยิ่งกว่า เหลยเจิ้น ที่เขาเพิ่งซัดกระเด็นไปเมื่อตอนกลางวันหลายเท่าตัว

นางค่อยๆ ร่อนกายลงมาจากหลังคาเรือนไม้อย่างเชื่องช้าและแผ่วเบา ราวกับขนนกที่ลอยล่องลม ปลายเท้าสัมผัสพื้นโดยไร้เสียง ชุดคลุมสีแดงสดของนางสะบัดพริ้ว เปิดเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องและรองเท้าปักลายหงส์เพลิง ในมือถือพัดขนนกสีดำสนิทที่ดูคล้ายอาวุธลับสังหารมากกว่าเครื่องประดับ

"เจ้าถุงเงิน..." นางเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ริมฝีปากสีชาดยกยิ้มลึกลับ "ชื่อน่าเอ็นดูเสียจริง สำหรับ 'ราชันย์แมงมุมเงาจันทราสลายวิญญาณ' สัตว์อสูรบรรพกาลที่น่าสะพรึงกลัวและหายสาบสูญไปนับพันปี"

อาเจียหรี่ตาลง มือขวาเลื่อนไปแตะที่เอวโดยอัตโนมัติ สัมผัสถึงเจ้าถุงเงินที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว... ไม่ใช่กลัวนาง แต่กลัว "บางสิ่ง" ที่แผ่ออกมาจากตัวนาง

"แม่นางท่านนี้..." อาเจียปรับสีหน้าให้ดูซื่อบื้อที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ท่านคงจำผิดคนกระมัง นี่เป็นแค่ถุงผ้าใส่เศษเงินที่ข้าเย็บเองกับมือ แมงมุมอสูรอะไรกัน ข้าเป็นแค่คนจนๆ ไม่เคยได้ยินหรอก"

"หึหึ... การแสดงหน้าตายของเจ้าใช้ได้ดีบนสังเวียน แต่ใช้กับข้าไม่ได้หรอก" นางสะบัดพัดเบาๆ กลิ่นหอมประหลาดลอยฟุ้งกระจายออกมา "ข้าเห็นทุกอย่าง... ตั้งแต่เจ้าสั่งให้มันมุดเข้าไปในเงาเสา จนถึงตอนที่มัน 'กลืน' คลังสมบัติของตระกูลหวังจนเกลี้ยง... รวมถึง 'เปลวเพลิงสีม่วงดำ' ของพยนต์เทวะตัวนั้นด้วย"

ประโยคสุดท้ายทำให้อาเจียชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบ

(อาเจีย! สตรีผู้นี้เห็นมากเกินไปแล้ว! นางสัมผัสถึงความเงียบงันได้! ฆ่าปิดปากนางซะ! อย่าให้ความลับรั่วไหลไปถึงหูพวกตาเฒ่าในนครหลวง!) เสียงมู่เฉินคำรามก้องในห้วงจิต จิตสังหารของมหาบรรพชนพวยพุ่งขึ้นมาทันที นี่คือวิสัยของคนยุคโบราณที่ต้องเด็ดขาดเพื่อรักษาความลับของต้นกำเนิด

"ใจเย็นก่อนท่านอาจารย์ ข้าไม่อยากขาดทุนค่าทำศพ..." อาเจียตอบกลับในใจ พลางจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... เย็นชา คมกริบ และเย่อหยิ่งดุจพ่อค้าผู้กุมอำนาจ

ในเสี้ยววินาทีนั้น อาเจียแอบรีดเร้นลมปราณส่งไปยังดวงตาทั้งสองข้าง 'พลังเนตร' ที่หลอมรวมกับกลิ่นอายของพู่กันนิรันดร์ถูกกระตุ้นให้ทำงานอย่างเงียบเชียบ นัยน์ตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์ขึ้นชั่วครู่ ทะลวงผ่านม่านมายาและวิชาพรางกายของสตรีชุดแดง เขามองเห็นเส้นชีพจรปราณสีดำสนิทที่ไหลเวียนอยู่ในตัวนาง... มันคือปราณธาตุมืดที่บริสุทธิ์และดุดันยิ่งนัก

"ท่านต้องการอะไร?" อาเจียเลิกแสร้งทำเป็นโง่ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงเจตนาสังหารที่พร้อมจะเรียกเจ้าสัวออกมาทุกเมื่อ "ส่วนแบ่งค่าปิดปาก? หรืออยากจะไปแจ้งหอคุมกฎเพื่อรับรางวัล?"

หญิงชุดแดงหัวเราะเสียงใส กังวานดุจระฆังแก้ว "เงินทองของนอกกาย ข้าหาเมื่อไหร่ก็ได้... ส่วนเรื่องแจ้งทางการ ข้าไม่มีความแค้นกับเจ้า ซ้ำยังสะใจด้วยซ้ำที่เจ้าสั่งสอนพวกตระกูลหวังหน้าเลือดพวกนั้น"

นางก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นกายหอมกรุ่นปะทะจมูกอาเจีย นางยื่นหน้าเข้ามาจนลมหายใจรดต้นคอ

"ข้าต้องการ 'กุญแจ' ...และเจ้าคือลูกกุญแจดอกนั้น"

"กุญแจ?" อาเจียขมวดคิ้ว "ข้าเป็นนักวาดอักขระ ไม่ใช่ช่างทำกุญแจ"

"ข้าชื่อ 'จีหงเยี่ยน' ...คนทั่วไปในโลกมืดเรียกข้าว่า 'ราชินีแห่งเงา'" นางแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ทว่าแฝงยาพิษ "ข้าต้องการให้เจ้าช่วยเปิดประตูบานหนึ่ง... ประตูที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของ 'สุสานกระบี่บรรพชน'"

"สุสานกระบี่บรรพชน?" อาเจียทวนคำ แสร้งทำหน้าตื่นตระหนก "นั่นมันเขตหวงห้ามสูงสุดของนครหมื่นกระบี่ไม่ใช่หรือ! เข้าไปก็มีแต่ตายกับตาย ข้าเป็นพ่อค้าผู้รักสงบ ไม่ใช่นักขุดสุสาน ข้าไม่เอาด้วยหรอก เชิญท่านไปหาคนอื่นเถอะ"

เขาหันหลังเตรียมจะเดินหนี เรื่องเสี่ยงตายที่ไม่ได้ตกลงเรื่องเงินตรา ไม่ใช่วิถีของเขา

"แม้ว่าในนั้นจะมี 'ศิลาบรรพกาลแห่งความเงียบงัน' ชิ้นที่สองงั้นรึ?"

กึก!

เท้าของอาเจียหยุดชะงักทันที เหมือนถูกตรึงด้วยหมุดศิลาพันชั่ง

(นางว่ากระไรนะ!?) มู่เฉินอุทานด้วยความตกตะลึงในห้วงจิต (ศิลาแห่งความเงียบงัน? ...หรือว่านางกำลังหมายถึงชิ้นส่วนของศิลาความว่างเปล่าชิ้นที่สอง! เป็นไปได้อย่างไร! แต่นางเรียกมันด้วยชื่ออื่น แสดงว่านางสัมผัสได้แค่กลิ่นอายของมันเท่านั้น...)

อาเจียค่อยๆ หันกลับมามองจีหงเยี่ยน แววตาที่เคยเย็นชาพลันถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและความโลภโมโทสันที่ปิดไม่มิด

"ท่านแน่ใจหรือ?"

"ข้าสัมผัสถึงกลิ่นอายของมันได้จากตัวหุ่นเชิดของเจ้า... มันเป็นกลิ่นอายเดียวกับที่ถูกบันทึกไว้ในตำราลับของพรรคข้า" จีหงเยี่ยนกระพริบตาข้างหนึ่งอย่างมีเลศนัย นางไม่อาจล่วงรู้ความลับของอักขระหลิง นางรู้เพียงว่ามันคือพลังโบราณอันเร้นลับ "ประตูบานนั้นถูกปิดผนึกด้วย 'ค่ายกลกลืนกินปราณ' ที่ต่อต้านทุกธาตุในปฐพี ไม่มีใครเปิดมันได้นอกจากผู้ครอบครองพลังที่คล้ายคลึงกัน... ซึ่งก็คือเจ้า"

"ข้อเสนอคือ?" อาเจียถามเข้าประเด็นการค้าทันที

"เจ้าช่วยข้าเปิดประตู... ข้าจะเอาเพียง 'คัมภีร์เงาจันทรา' ที่ซ่อนอยู่ด้านใน ส่วน 'ศิลาแห่งความเงียบงัน' และสมบัติโบราณอื่นๆ ที่เจ้าขนไหว... ข้ายกให้เจ้าหมด"

นางหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกดุจใบมีดโกน

"และข้าจะเก็บเรื่องที่เจ้าปล้นหอสุวรรณดาราเป็นความลับตลอดไป... แต่ถ้าเจ้าปฏิเสธ พรุ่งนี้เช้าเจ้าเมืองและตระกูลหวังจะได้รับ 'หลักฐาน' ทั้งหมดที่ข้ามี รวมถึงเรื่องที่เจ้าครอบครองศิลาประหลาดนั่นด้วย"

อาเจียกัดฟันกรอด นี่มันไม่ใช่การเจรจาธุรกิจ แต่มันคือการกรรโชกทรัพย์และข่มขู่กันหน้าด้านๆ!

แต่ทว่า... ชิ้นส่วนศิลาแห่งความว่างเปล่าชิ้นที่สอง... หากได้มันมา ผสานเข้ากับชิ้นแรก เจ้าสัวจะแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหน? และมันจะสร้างมูลค่ามหาศาลให้เขาได้ปานใด?

เขากดเครื่องคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว

ความเสี่ยง: 90% ... ผลตอบแทน: ประเมินค่ามิได้!

"สามวัน..." อาเจียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเด็ดขาด

"หือ?" จีหงเยี่ยนเลิกคิ้ว

"อีกสามวัน การประลองรอบสองจะจบลง จะมีช่วงพักหนึ่งวันก่อนรอบชิงชนะเลิศ... คืนนั้นเราจะลงมือ" อาเจียยื่นข้อเสนอ "และในฐานะพ่อค้า ข้าขอเบิก 'ค่ามัดจำล่วงหน้า' เป็นข้อมูลแผนผังกับดักในสุสานเท่าที่ท่านรู้... เดี๋ยวนี้! หากไม่ตกลง ข้าก็ยอมโดนแฉ!"

จีหงเยี่ยนยิ้มกว้าง รอยยิ้มงดงามดุจดอกกุหลาบอาบยาพิษ นางยอมรับในความกะล่อนและใจกล้าของเด็กหนุ่ม นางสะบัดมือ โยนแผ่นหยกสีดำชิ้นหนึ่งให้อาเจีย

"ตกลง... ข้าชอบความหน้าเงินของเจ้านะ ดีใจที่ได้ทำธุรกิจร่วมกัน อาเจียแห่งสำนักหมึกวารี"

นางสะบัดพัดขนนก ร่างกายของนางค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดราวกับหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบที่ลอยตามลมหนาว

"อ้อ... ระวังตัวในการประลองรอบสองด้วยล่ะ คู่ต่อสู้ของเจ้า... ไม่ใช่คนที่จะเอาชนะได้ด้วยลูกไม้หรือหุ่นเชิดเพียงอย่างเดียว"

อาเจียกำแผ่นหยกในมือแน่น ดวงตาที่ผสานพลังเนตรมองตามความว่างเปล่าที่นางจากไป แม้นางจะซ่อนตัว แต่เขาก็ยังพอมองเห็นร่องรอยปราณสีดำที่จางหายไปในความมืด

"ราชินีแห่งเงา... สตรีผู้นี้ช่างเหลี่ยมจัดและอันตรายยิ่งนัก ข้าเกลียดการทำธุรกิจกับคนที่หน้าเลือดกว่าข้าจริงๆ"

(นางเป็นคนของ 'พรรคเงาจันทรา' พรรคมารที่ล่มสลายไปเมื่อร้อยปีก่อน...) มู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด (อาเจีย การร่วมมือกับนางเปรียบเสมือนการเต้นรำกับงูพิษ แต่เพื่อรวบรวมชิ้นส่วนของต้นกำเนิด... เราไม่มีทางเลือก เตรียมตัวให้พร้อม ข้าสังหรณ์ใจว่าสุสานนั่นไม่ได้มีแค่ศพและกระบี่เก่าๆ แน่)

อาเจียพยักหน้ารับคำเตือน เขาล้วงมือเข้าไปในถุงผ้า ลูบหัวผลึกใสของเจ้าถุงเงินที่นอนพุงกางอยู่

"กินให้อิ่มนอนให้หลับนะเจ้าลูกชาย... งานหน้าเราต้องใช้แรงปล้นสมบัติเยอะแน่ๆ"

สายลมราตรีพัดผ่าน ร่างของชายหนุ่มในชุดมอมแมมเลือนหายไปในเงามืด มุ่งหน้ากลับสู่ที่พัก เพื่อเตรียมรับมือกับศึกหนักที่กำลังจะมาถึง ทั้งศึกในสังเวียนที่สว่างไสว และศึกแย่งชิงสมบัติในเงามืดที่พร้อมจะกลืนกินชีวิตเขาทุกเมื่อ!