เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่ห้าสิบหก Into the unknown

ผมสูดลมหายใจ

อุ้มคานาเอะไว้

“อ๊ะ”

เธออุทานอย่างตกใจด้วยการเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนไปด้วยความรวดเร็วของผม

ผมเก็บกระเป๋าส่วนใหญ่ไว้ในช่องเก็บอุปกรณ์ไอเท็มและเอาของส่วนตัวบางอย่างเอาไว้กระเป๋าใบเล็กที่ใส่อุปกรณ์บางอย่างที่จำเป็นเอาไว้ก่อน

สวมแว่นตากันลมให้คานาเอะ

และให้ตัวผมเองแบบพวกสิงห์มอเตอร์ไซค์

“ถ้าอย่างนั้น ฝากด้วยนะครับ อาจารย์หากผมกลับมาไม่น่าจะเกินสองสัปดาห์ไปสักเท่าไร “

ผมกล่าว

การแบ่งงานให้คนอื่นทำงานก็คือสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งเพราะต่อให้เราเก่งแค่ไหน เวลาของเรามีขีดจำกัด หาทดแทนไม่ได้แล้ว

นักลงทุนนักธุรกิจจึงมองว่าเวลาสำคัญที่สุด

การเข้าไปในโลกจิตใจที่เวลาโลกภายนอกแทบไม่เปลี่ยนไปคือความสามารถในการโกงมากๆอย่างหนึ่งหากถามความเห็นของผม

แต่นั่นละโลกในจิตใจของเรามักจะแสดงสิ่งที่เกี่ยวกับตัวเราที่เราไม่ต้องการเห็นอยู่บ่อยๆ

ผมมองคานาเอะที่เกาะหลังผมไว้อีกครั้งว่าเธอคนนี้คือคนที่คิดว่าตนเองเป็นแม่มดและสามารถสั่งการสัตว์ร้ายต่างๆได้

หากเป็นศัตรูก็น่ากลัวอย่างมากๆพอมาเป็นพวกเดียวกัน มันทำให้ผมดูถูกพวกสูทดำไปพอสมควร

ทำให้ผมต้องเปลี่ยนแผนการของตนเองเป็นยืดเวลาการเผชิญหน้ากับพวกนี้ไปก่อนและกลับมาเจอกันอีกครั้งตอนที่ผมเก่งกว่านี้แล้ว

ตอนนั้นทางเลือกน่าจะมีมากกว่าเดิมว่าผมจะทำอะไรต่อไป

แต่ก่อนไป

ผมนี่มันยิ่งกว่าผูกล้าขี้ระแวงจริงๆ

“อาจารย์พอมีไอเท็มอย่างตุ๊กตาตัวแทนขายไหมครับ?”

อาจารย์ถอนใจอีกครั้งและเอากล่องหนึ่งออกมา

ในกล่องมีตุ๊กตาตัวแทนทำจากฟางและกระดาษอยู่หกหกตัวผมกำลังยื่นมือไปรั-

ฉับ

-บ ผมชักมือถอยออกมา

อาจารย์ปิดกล่องดังฉึบ

“ตัวละสองหมื่นเยน”

ผมกดโอนไปอย่างไม่ลังเลและรับกล่องที่มีตุ๊กตาหุ่นฟางตัวแทนหกตัวออกมา

อาจารย์ท่าทางจะตกใจที่เจอคนที่ไม่ต่อรองราคา

ซึ่งอาจารย์ฮานะคิดในใจว่า

ในวงการนี้การให้คนทำอะไรฟรีๆเป็นเรื่องต้องห้ามดังนั้นชั้นเลยตั้งราคาข้าวของไว้ให้แพงในสายตาของคนทั่วไป คนที่มาหาจึงจะต้องเป็นคนต้องการความช่วยเหลือจริงๆเท่านั้น

แต่กับลูกศิษย์คนนี้ ซื้อของโดยไม่ลังเลหรือว่ามันจะมีโชคร้ายตามเรามาจริงๆ?

ทันใดนั้นเธอก็เห็นโอตะยื่นตุ๊กตาตัวแทนจากกล่องมาให้เธอหนึ่งตัว

“อาจารย์เก็บไว้ตอนที่จัดการสืบเรื่องราวตระกุลไซโจวครับ”

อาจารย์ฮานะได้อึ้งไปเพราะคิดว่าหรือเราจะโชคร้ายในตอนไปสืบเรื่องนี้จริงๆ

แต่ก็รับเอาไว้

มันคือการตอบแทนสิ่งที่เท่าเทียมกันอย่างตรงไปตรงมา

ผมได้ยื่นอีกตัวให้คานาเอะเก็บเอาไว้อีกตัวผมเก็บไว้และที่เหลือเก็บใส่อุปกรณ์ไอเท็ม

มันอาจจะดูมีราคาแค่สองหมื่นแต่การทำให้เรารอดจาก”การโจมตีที่ถึงตาย”มันก็ไม่ต่างกับชีวิตเราอีกชีวิตหนึ่งเลยทีเดียวนั่นเอง

เป็นไอเท็มที่มีประโยชน์มากๆ แม้ในเวลาปรกติเราอาจจะไม่เห็นประโยชน์ของมันจนกว่าเราจะใกล้ตายจริงๆก็ตาม

แต่ระวังเอาไว้ก่อนก็จะปลอดภัยยกว่า

ผมระแวงสถานการณ์หลายอย่างมากขึ้นและมันส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของผมนั่นเอง

“ถ้าอย่างนั้นเปิดม่านอาคมตรงหลังคาให้ผมหน่อยครับ”

ผมอุ้มคานาเอะอาจารย์เลิกคิ้วและเราก็เดินไปบนหลังคา

ผมหันไปทางทิศที่ผมเข้ามาในที่นี้

อาคารที่อาจารย์อยู่คือจุดกึ่งกลางระหว่าง“ด้านสว่าง”และ”ด้านมืด”ของนครหลวง

ที่ภายในจะมีโลกมืดสิ่งผิดกฎหมายและร้ายกว่านั้น..ผู้ใช้เวทย์ปละปีศาจที่อยู่ในสังคมมนุษย์

และทาง”ด้านสว่าง”

ผมมองไปในยามราตรี

อาจารย์ก็สังเกตเช่นกัน

“ฮืม พวกนี้มากันเร็วเหมือนกันแฮะ”

ผมผงกศีรษะเห็นด้วยกับคำพูดอาจารย์แม้พวกสูทดำจะเป็นพวกกระจอกแต่นั่นเพราะเราเทียบพวกเขากับผู้ใช้เวทย์ที่เก่งๆและพวกปีศาจและเทพเจ้าบรรพกาล

แต่ในฐานะมนุษย์แล้วตระกูลไซโจวก็ขัดเกลาพวกเขามาอย่างดีทีเดียว

การที่คานาเอะเดินหลบเลี่ยงพวกเขาได้ตลอดคือเรื่องน่าแปลกใจมากกว่า

และการที่พวกเขาถึงเร็วกว่าที่ผมเคยคิดไว้

ยืนยันข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่งของผมว่า

มีคนที่สามารถมีคำพยากรณ์ติดตามพวกเราได้อย่างรวดเร็วจริงๆ

“อาจารย์ขอแรงอาจารย์ใช้ไม้เท้าตีส่งผมไปแรงๆทางทิศนั้นได้ไหมครับ”ผมชี้มือไปในทางที่ผมต้องการไป

“ผมอยากรู้ว่าอาจารย์จะตีผมไปได้ไกลแค่ไหนเมหือนกัน”

ผมแซวไปอย่างที่รู้อาจารย์เคยตีคนได้ไกลไปครึ่งถนนจากที่ผมเคยเห็นในฉากคัทซีนของเกมส์แต่นั่นคือการต่อสู้ปรกติไม่ได้ตั้งใจโชว์อวดฝีมืออะไร

“เฮอะ เฮอะ เตรียมตัวได้หนักแรงหน่อยเจ้าคงไม่ว่ากันนะ”

ล้อมรอบตัวของอาจารย์มีอักขระเวทย์วิ่งไปมาและเปล่งแสงสีทอง

ไม้เท้าเหมือนมีการขยายขึ้นหลายเท่าตัวผมกระโดดและใช้เท้าถีบไปทางอาจารย์

อาจารย์ใช้ไม้เท้าตีเท้าผม

เปรี้ยง

ฝ่าเท้าสัมผัสกับไม้เท้าสีทองบาเรียอาคมตรงดาดฟ้าเปิดออก

สายลมราวกับแหวกท้องฟ้าออกเป็นสองซีก

“เจ้าจะตกลงพื้นดินก็อีกสักสองกิโลเมตรนั่นล่ะ”

อาจารย์ตะโกนตามมาไล่หลังที่หากเพราะหูผมไม่ได้ดีเหนือมนุษย์ก็คงไม่ได้ยินเป็นแน่

ผมอุ้มคานาเอะฝ่าสายลมไปในเวลากลางคืน

ทิ้งพวกสูทดำที่พึ่งลงจากรถตู้และกำลังเดินทางเข้ามาในอาคารของ”เทพธิดานครหลวง”อยู่เบื้องล่าง

“เจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงท่ามกลางแสงจันทร์ยามราตรีฝ่าไปสู่อนาคตที่ไม่อาจคาดเดาได้”

คานาเอะบรรยายสถานการณ์ของตนเองขณะที่กอดผมไว้แน่น

กระทั่งร่างกายที่มีค่า VIT มากขนาดนั้นเจออาจารย์ตียังรู้สึกชาเล็กน้อยเลยล่ะ

ดูถูกพวกผู้เฒ่าไม่ได้เลยแฮะ