“มิ้ว?” เ้าแมวเอียงคอมองทาสของมันด้วยความสงสัย
หนิงหนิงมองเ้าลูกแมวแร็กดอลที่อายุประมาณหนึ่ง-สองสัปดาห์แล้วก็ได้กุมขมับด้วยความปวดหัว เพราะมันคือแร็กดอลไม่ใช่เปอร์เซียมันคือแมวที่ขึ้นชื่อว่าเป็มิตรกับทุกสิ่ง แถมยังขี้เล่นสุดๆ อีกต่างหากประเด็นสำคัญที่สุดก็คือมันตัวใหญ่ใช่มันตัวใหญ่และมันยังมีแนวโน้มที่น้ำตัวจะเกินมาตรฐานได้อีก
สรุปก็คือถ้าคิดเลี้ยงมันเ้าของอย่างนางจะต้องคอยระวังนั้นระวังนี่เพื่อไม่ให้มันเจ็บป่วยหรือกินอะไรแปลกๆ เข้าไปหรือพูดได้คำเดียวก็คือมันเป็แมวที่เหมาะกับเลี้ยงในคอนโดหรืออพาร์ทเมนท์ ซึ่งการที่นางจะเอามาเลี้ยงในบ้านดินแบบนี้มันค่อนข้างจะ....
“อ้าไม่นะ ทั้งที่พึ่งอาบน้ำมาแท้ๆ”หนิงหนิงมองเ้าลูกแมวแร็กดอลที่กำลังนอนกลิ้งเล่นอยู่บนพื้นด้วยความหดหู่ ทั้งๆที่พึ่งจะอาบน้ำมาแท้ๆ ใครจะไปคิดละว่าในขณะที่นางกำลังกวาดพื้นอยู่มันจะวิ่งเข้ามาเล่น ทำเอานางได้แต่กุมขมับกับความขี้เล่นของมัน
“มิ้ว?”แต่เ้าแมวน้อยกลับไม่ได้รับรู้ถึงความหดหู่ของทาสมันกับเอียงคอมองนางด้วยความสงสัย
หนิงหนิง:ต้องรีบสร้างบ้านอย่างด่วนๆ
ด้วยเหตุนี้เองหนิงหนิงจึงต้องไปนั่งวาดคอนโดแมวเพิ่ม ในรายการเครื่องเรือน เพราะนางไม่อยากให้มันนอนกับพื้นดินเพราะมันจะเปื้อน ไม่สิเอาตรงๆ มันก็เปื้อนไปแล้วนิหนิงหนิงมองลูกแมวที่กำลังเดินมานั่งบนตักเธอด้วยความหมั่นไส้เพราะมันพึ่งจะไปกลิ้งเล่นกับน้องชายของนางมา พอมาตอนนี้ก็ขึ้นมานั่งบนตักนางอีก
“มิ้ว~~”เ้าแมวน้อยทำการนวดๆ หน้าตักของนาง แล้วหามุมสบายๆ นอนลงไป
“....” หนิงหนิง ดูเหมือนว่าต้องแกะสลักรูปปั้นใหม่อีกแล้ว
.
.
.
เช้าวันต่อมา
วันนี้ก็เป็วันที่นายช่างจะมาหารือเื่บ้านนางจึงตื่นั้แ่ยามอิ๋น (03:00-04:59) เพื่อเตรียมตัวแต่เหตุผลหลักๆ ที่นางตื่นเช้า ก็คงไม่พ้นรูปปั้นแกะสลักในมือนางมากกว่า
หนิงหนิงมองรูปปั้นในมือที่กำลังทำอยู่กับรูปปั้นอีกห้า-หกอันบนพื้นที่มีอันนึงเป็ของเล่นของเ้าหลันเป่าหรือหลันเป่าสือ (ไพลิน) กำลังแทะเล่นอยู่ที่นางใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยามในการทำ ก่อนนางจะหาอุปกรณ์มาจุดไฟแล้วเริ่มบูชาท่านเทพ
ซึ่งภาพการบูชาแบบแปลกๆนี้ ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เมื่อหนิงหลงตื่นนอนมาเขาก็เห็นพี่สาวกำลังบูชายัญรูปปั้น โดยมีเสี่ยวเป่านั่งมองอยู่ข้างๆ
“....” หนิงหลง วันนี้ท่านพี่ก็จุดไฟบูชารูปปั้นอีกแล้วรึ
.
.
่สายของยามเหม่าหลังบูชาท่านเทพเสร็จ หนิงหนิงก็กลับไปเตรียมมื้อเช้าในครัวต่อวันนี้นางได้ตุ๋นน้ำแกงหมูไว้ เด็กสาวจึงเอาแป้งมานวดทำเป็บะหมี่ซึ่งเช้านี้นางตั้งใจทำบะหมี่กับเสี่ยวหลงเปา
พอหนิงหนิงทำเส้นบะหมี่เสร็จนางก็เอาแป้งที่แบ่งไว้มาทำเป็แป้งเสี่ยวหลงเปาต่อ ร่างบางนวดแป้งจนแป้งเนียนได้ที่แล้วนางก็พักแป้งแล้วหันไปดูไส้ที่เตรียมไว้ั้แ่เมื่อคืน
หนิงหนิงมองวุ้นในถ้วยก่อนจะเอาช้อนมาลองกดๆ มันดู เมื่อเห็นว่ามันยังไม่ค่อยได้ที่ยังต้องรออีกสักพักนางจึงเพิ่มน้ำเย็นเข้าไปในถ้วยที่รองด้านล่างอีกแล้วพักส่วนนี้ไว้ก่อนจะไปทำบะหมี่ต่อ
หนิงหนิงใช้เวลาทำมื้อเช้าในวันนี้ค่อนข้างนานพอสมควรเพราะกว่าพวกนางจะกินก็เป็่ต้นยามเฉิน (07:00-08:59)แล้วซึ่งก็ต้องยอมรับว่าฝีมือการทำอาหารของนางดีขึ้นกว่ามื้อแรกมากเพราะทั้งเสี่ยวหลงเปาและบะหมี่ในวันนี้ พวกนางต่างก็กินจนหมด
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จหนิงหนิงก็ออกไปตรวจดูสมุนไพรกับดอกไม้ที่ปลูกไว้ ว่ามีแมลงมากัดแทะหรือไม่พร้อมกับถอนวัชพืชไปด้วย จนเมื่อถึงยามเฉินสองเค่อนางก็ได้ยินเสียงเรียกจากหน้าบ้าน จึงได้ละมือจากงานตรงหน้าแล้วออกไปดู
“ใครมาหรืออาหลง”
“เป็ท่านลุงเย่นะขอรับ”
“ท่านลุงเย่?”
“เป็ช่างในหมู่บ้านนะขอรับ”
“อ่อ..”
เมื่อนางได้ยินว่าเป็ช่างนางก็ออกไปรับแขกทันที เมื่อนางมาถึงลานหน้าบ้าน ที่มีแคร่ไม้ตั้งอยู่นางก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ กับท่านหมอชุนนางจึงเดินออกไปทักทายคนทั้งคู่ แล้วมองน้ำเปล่าที่น้องชายเอามาให้แขกแล้วนางก็บอกตัวเองว่าครั้งหน้าต้องอย่าลืมซื้อชามาเก็บไว้บ้างเพื่อใช้รับแขก
“สวัสดีเ้าค่ะท่านปู่ชุน ท่านลุงเย่”
“สวัสดีหนิงหนิง”ท่านหมอชุนเอ่ยทักทายนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“สวัสดี”ท่านลุงเย่หรือนายช่างเย่ เอ่ยทักทายเด็กสาวผู้เป็เ้าของบ้านด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หลังจากทักทายกันเป็ที่เรียบร้อยแล้วหนิงหนิงก็ไปยกเก้าอี้มานั่งคุยกับทั้งสองคน
“หนิงหนิงนี่คือนายช่างเย่หรือหัวหน้าช่างก่อที่รับงานสร้างบ้าน หากเ้า้าอะไรก็คุยกับเขาได้”
“เ้าค่ะท่านปู่ชุน”หนิงหนิงเอ่ยตอบท่านหมอก่อน จะหันไปมองนายช่างเย่จากนั้นนางก็หยิบแบบบ้านที่วาดไว้มาให้อีกฝ่ายได้ดู
“นี่คือแบบบ้านที่เ้าอยากได้รึ”
“เ้าค่ะไม่ทราบว่าท่านลุงเย่พอจะทำได้หรือไม่เ้าคะ”
“อื้อ...มันก็ได้อยู่เพียงแต่แม่หนูข้าไม่เข้าใจว่าตรงนี้มันคืออะไรหรือ” นายช่างเย่ชี้ไปที่ห้องน้ำที่นางวาดไว้
“ตรงส่วนนี้เป็ห้องน้ำเ้าค่ะ”
“มันทำแบบนี้ได้ด้วยรึ”
“ได้สิเ้าค่ะท่านก็แค่....”
หนิงหนิงอธิบายถึงระบบห้องน้ำแบบโถส้วมให้อีกฝ่ายฟังรวมไปถึงแบบบ้านส่วนอื่นๆ ที่เขาไม่เข้าใจด้วยเพราะที่นางวางไว้คืออยากให้มีสามห้องนอน ซึ่งก็อยู่ทางด้านซ้ายและติดระเบียงเพิ่มเพื่อที่จะได้ออกมานั่งชมจันทร์หรือชมสวนส่วนทางฝั่งขวาจะเป็ห้องครัวและห้องอาหาร ส่วนโซนด้านหลังก็จะเป็ห้องอาบน้ำห้องน้ำและห้องเก็บของ โดยการวางแบบบ้านแบบแบ่งส่วนห้องต่างๆ อย่างชัดเจน
ในส่วนพื้นที่ตรงกลางจะเป็โถงรับแขกและนอกจากนี้นางยังได้เพิ่มห้องของเ้าหลันเป่าไปด้วย เป็ห้องเล็กๆที่คั่นอยู่ตรงกลางระหว่างห้องของนางกับน้องชาย ซึ่งนายช่างเย่ก็เอาแต่ถามว่าให้ทำแค่นี้จริงๆ รึ เพราะมันเล็กมากจนวางได้แค่เตียงส่วนนางเองก็ไม่อยากจะพูดสักเท่าไหร่ เพราะจะให้บอกว่านั้นเป็ห้องนอนแมวมันก็ยังไงอยู่ เพราะนางคงได้โดนหัวเราะเยาะกันพอดีนะสิ ที่สร้างห้องให้แมวซึ่งหนิงหนิงในตอนนี้ก็ได้แต่เก็บเงียบไว้ จนกระทั่งในภายหลังจากนี้อีกไม่นานนางก็ต้องบอกว่าดีเหลือเกินที่ทำไว้
“อืมเป็เช่นนี้นี่เองน่าสนใจไม่เบา”
หลังจากที่นั่งฟังนางพูดมานานนายช่างเย่ก็พูดออกมาแค่นี้ พร้อมกับมองแบบในมือตาเป็ประกายส่วนนางก็จิบน้ำแก้คอแห้ง รอนายช่างพูด
“อื้อ..แบบประมาณนี้ก็สักประมาณยี่สิบสิบตำลึงเพราะมันค่อนข้างใหญ่ทีเดียว ส่วนพวกวัสดุก็ราวๆ สี่สิบตำลึงซึ่งตรงส่วนนี้ข้าต้องขอไปคุยกับทางร้านก่อน เพราะเท่าที่ดูแล้วบ้านนี้ของเ้าน่าจะใช่พวกอิฐกับปูนค่อนข้างมากเอาการอยู่โดยเฉพาะตรงพื้นซึ่งข้าก็เดาไว้ว่าบ้านนี้น่าจะใช้เวลาสักหนึ่ง-สองเดือนจึงจะเสร็จ”นายช่างพูด
ซึ่งหนิงหนิงเองก็เดาไว้แล้วว่าต้องใช้เวลาประมาณนี้เมื่อเทียบกับบ้านของท่านหมอชุนที่กินพื้นที่หนึ่งหมู่ใช้เงินสร้างประมาณสี่สิบตำลึงส่วนบ้านของนางก็กินพื้นที่ประมาณครึ่งหมู่หรือเกือบครึ่งหมู่ซึ่งก็ถือได้ว่าไม่ได้ใหญ่หรือเล็กจนเกินไป
“ถ้าเช่นนั้นข้าขอรบกวนให้ท่านช่วยสร้างรั้วให้ข้าก่อนได้ไหมเ้าคะ”
“รั้วรึถ้าเช่นนั้นก็ต้องเพิ่มเงินอีกนะ”
“เ้าค่ะก็อย่างที่ท่านเห็นว่าข้าอยู่กับน้องกันแค่สองคนข้าจึงอยากรบกวนให้ท่านช่วยสร้างรั้วให้เสร็จก่อนส่วนเื่บ้านไว้หลังจากทำรั้วเสร็จก่อนค่อยสร้างก็ได้เ้าค่ะ”
“อื้อ...ถ้าเยี่ยงนั้นข้าจะแบ่งคนมาทำตรงส่วนนี้ให้ก่อนซึ่งก็น่าจะในเวลาสักเจ็ด-สิบวัน เพราะพื้นที่มันค่อนข้างมากอยู่”นายช่างมองไปพื้นที่รอบๆ ที่เด็กสาวชี้ให้ดูว่าต้องทำรั้วตรงไหนบ้าง แล้วพูดออกมา
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็ต้องขอรบกวนด้วยนะเ้าคะ”
“เดี๋ยวอีกสามวันพวกข้าจะมาเริ่มงานส่วนเื่เงินเ้าก็จ่ายให้ข้ามาส่วนนึงก่อนส่วนที่เหลือก็ค่อยจ่ายหลังบ้านเสร็จ”
“เ้าค่ะ”
หลังจัดการเื่บ้านเสร็จพร้อมเริ่มงานในอีกสามวัน หนิงหนิงก็จ่ายเงินวางมัดจำไว้ยี่สิบห้าตำลึงรวมค่าวัสดุแล้วบอกลานายช่าง ก่อนจะหันมานั่งคุยเป็เพื่อนท่านหมอชุนสักพักแล้วกลับมาทำงานต่อหลังส่งแขกออกไปหมดแล้ว
่ยามเว่ย(13:00-14:00)หลังกินข้าวกลางวันเสร็จ หนิงหนิงก็มานั่งเขียนนิยายต่อนางลองเอาพวกนิยายที่ดังๆ ในยุคของนางมาเขียน เพื่อหาเงินเล็กๆ น้อยๆ เข้ากระเป๋าในขณะที่น้องชายนั้นกำลังนอนกลางวัน โดยมีเ้าหลันเป่านอนอยู่บนตัก
“...” หนิงหนิง ถึงตัวจะเล็กก็ทำให้เหน็บกินได้เหมือนกันสินะ
“....ZZZ” หลันเป่า
33K
![[จบแล้ว] มหาศึกไททันล้างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753259250_75730930.webp)
