ด้วยความสงสารมันฉันจึงขอสามีให้พามันมาเบี้ยง เราตั้งชื่อให้มันว่าปอบคอร์น มันเป็นหมาไซบีเรียนหลุดคิวซีที่ไม่เห่าหอน ไม่ซน ไม่กัด รู้คำพูดภาษาคนทุกอย่าง และแสนรู้มาก และฉันเพิ่งฝึกมันฟังหนังสือรูปภาพนิทานเด็กโดยฉันเปิดอ่านให้ฟัง และจู่ๆมันก็เอาสีเมจิกมาเขียนด้วยปากลงบนพื้น มันบอกว่าเป็นแฟนเก่าของฉันชื่อเวหา มาเกิดเป็นหมาได้สองปีแล้ว ฉันไม่เชื่อ แทบเป็นลม แต่หมาที่ไหนมันจะเขียนหนังสือได้ล่ะคะ ไปๆมาๆฉันก็ยอมเชื่อ ทีนี้เจ้าปอบคอร์นยิ่งทำตัวเป็นเจ้าของฉันเหมือนตอนเป็นคน มันชอบไซร้ซอกคอฉันเหมือนตอนคบกัน ตอนนี้ฉันจึงมีทั้งสามี ทั้งแฟนเก่าอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน และฉันก็มีชู้เป็นหมา พูดไปใครจะเชื่อ