ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่145 ตี้เทียน

มองดูฮวางหมิงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยเจ้านี่เป็นฝ่ายมาขอยาวิเศษกับเขาก่อนเลยอย่างนั้นเหรอ

ตอนนั้นเขายังบอกว่าของพวกนี้มันหลอกลวงคนอยู่เลย

"นายแน่ใจนะว่าไม่ได้พูดไปเรื่อย?"

เย่จื่อเฉินยิ้มขำ ฮวางหมิงขบกัดฟัน ก้มหน้าพูด

"พี่เย่ ผมรู้ว่าตอนนั้นผมทำไม่ดีกับพี่เอาไว้พี่ก็คิดซะว่าผมเป็นแค่เด็กที่ไม่รู้ความเถอะนะ ตอนนี้ผมต้องการยาวิเศษมากจริงๆ

"นายจะเอายาวิเศษไปทำอะไร?"

เย่จื่อเฉินก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไรถึงก่อนหน้านี้เจ้านี่จะอวดดีไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรที่มันอุกอาจจนเกินไป

ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเขากับไท่ซางเหล่าจวินยังอยู่ในความอึดอัดยาวิเศษจึงยังไม่มี

ถ้าฮวางหมิงต้องการยาวิเศษไปช่วยชีวิตคนเขาก็สามารถใช้ตำราเล่มนั้นของไท่ซางเหล่าจวินช่วยเหลือได้

"ผมอยาก..."

ตรู๊ดดด

ฮวางหมิงเพิ่งจะอ้าปากพูดขึ้นโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเย่จื่อเฉินก็ดังขึ้นมา

ล้วงโทรศัพท์ออกมาดูรายชื่อที่โทรเข้ามาบนหน้าจอโทรศัพท์หลังจากที่ส่งสัญญาณบอกฮวางหมิงว่าเดี๋ยวค่อยพูดเย่จื่อเฉินจึงยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

"ซูเหยียน"

"นายคือเย่จื่อเฉินใช่ไหม"

แต่เสียงในสายกลับไม่ใช่เสียงซูเหยียน มันกลายเป็นเสียงที่ค่อนข้างอู้อี้ของใครคนหนึ่งแทน

"นายเป็นใคร ทำไมถึงได้ใช้โทรศัพท์ซูเหยียนโทรมาหาฉันได้ซูเหยียนล่ะ เธออยู่ไหน?"

หัวใจของเย่จื่อเฉินกระตุกวูบทันที ท่าทางแปรเปลี่ยนเป็นร้อนใจ

"ฉันเหรอ?"

ภายในคฤหาสน์สวยหลังหนึ่ง ผู้ชายผมยาวที่ถักเปียเอาไว้เหมือนทรงผมสมัยราชวงศ์ชิงคนหนึ่งกำลังนั่งโคลงแก้วไวน์ในมืออยู่บนโซฟา

เขาหัวเราะเบาๆกระตุกยิ้มมุมปากมองดูซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่อที่โดนผ้ามัดปากและโดนบอดี้การ์ดสองคนคุมตัวเอาไว้

"นายอยากเจอฉันไม่ใช่เหรอ แต่คนอย่างฉันค่อนข้างจะขี้เกียจน่ะไม่ชอบขยับตัวเท่าไร ช่วยไม่ได้นะ ต้องให้นายมาเจอฉันแล้วแหละ"

หัวของเย่จื่อเฉินอื้ออึงไปในทันที

เขาคือคนที่หนุนหลังฮ่าวเหวินคนนั้น

"คนของนายสองคนอยู่ในกำมือของฉันแล้วถ้าฉันจะเอามันก็ง่ายนิดเดียว ส่งฮ่าวเหวินมาให้ฉัน สองแลกหนึ่ง นายคุ้มเลยนะ"

สองคน?

เย่จื่อเฉินขมวดคิ้วมุ่น แต่เขาก็ไม่มีเวลาคิดอะไรเยอะขนาดนั้น

"ได้ ฉันจะพาฮ่าวเหวินไปเจอนาย"

"มาคนเดียว ฉันไม่ชอบเจอกับคนมากมาย อย่ามีลูกไม้อะไรทุกการเคลื่อนไหวของนายอยู่ในการจับตามองของฉัน อีกเดี๋ยวฉันจะส่งโลเคชั่นไปให้นายจำไว้ว่านายมีเวลาแค่ชั่วโมงเดียว เกินหนึ่งชั่วโมงไปทุกหนึ่งนาทีฉันจะลงมีดบนใบหน้าสวยๆ ของผู้หญิงสองคนนี้"

"ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ นายห้ามแตะต้องพวกเธอเด็ดขาด"

"งั้นก็ต้องวัดกันที่ความเร็วของนายแล้วล่ะ เอาล่ะ คุยกับนายไปตั้งเยอะฉันเหนื่อยแล้ว เดี๋ยวเราค่อยเจอกัน"

เสียงชุลมุนดังขึ้นในสาย กำปั้นของเย่จื่อเฉินกำแน่นใบหน้าถมึงทึงจนน่ากลัว

"พี่เย่..."

"เรื่องยาวิเศษของนายเดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที ฉันมีธุระด่วนขอโทษด้วยนะ"

เย่จื่อเฉินรีบวิ่งออกไปจากภัตตาคาร โดยมุ่งไปหาตงฟางเหวินอี้

ในระหว่างทางที่กำลังไปเย่จื่อเฉินก็ได้โทรศัพท์หาตงฟางเหวินอี้เรียบร้อยแล้ว พอเขาไปถึงอีกฝ่ายก็ได้คุมตัวฮ่าวเหวินออกมายืนอยู่หน้าประตูบ้านเรียบร้อย

"คุณชายเย่"

"ผมจะพาเขาไปเอง"

เย่จื่อเฉินจับตัวฮ่าวเหวินที่เหมือนกับคนตายเอาไว้ดูท่าว่าเขาจะโดนตงฟางเหวินอี้ทรมานมาไม่น้อยเลย

"คุณชายเย่ ต้องการให้พวกเราช่วยไหมครับ?"

"ไม่ต้องหรอก เรื่องนี้ผมจัดเองก็พอแล้ว"

เย่จื่อเฉินโยนฮ่าวเหวินขึ้นรถ จากนั้นจึงเปิดโทรศัพท์ดูแต่กลับพบว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ส่งโลเคชั่นมาให้

บ้าเอ๊ย!

เขาจึงกดโทรเข้าที่เบอร์ของซูเหยียน ครู่เดียวปลายสายก็รับ

"ถึงแล้ว?"

"โลเคชั่น ส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน!"

เย่จื่อเฉินกัดฟันกรอดท่าทางแบบนั้นราวกับจะกลืนกินคนที่อยู่ปลายสาย

ในตอนนั้น อีกฝ่ายถึงได้หัวเราะออกมา

"มัวแต่เล่นสนุกอยู่กับผู้หญิงสองคนของนายเลยลืมส่งโลเคชั่นให้นายไปเลย บอกตามตรงนะฉันชักรู้สึกเสียดายที่จะต้องแลกเปลี่ยนกับนายซะแล้วสิ สาวสวยสองคนนี้..."

"แม่งเอ๊ย! ฉันขอเตือนนายไว้เลยนะอย่าแตะต้องพวกเธอ!"

"เตือนแล้วมีประโยชน์ไหม?" เสียงในสายหัวเราะขบขันขึ้นมาทันทีแล้วพูดขึ้น "อ้อ กิริยาแข็งกระด้างของนายฉันไม่ชอบเอามากๆ เลยล่ะ ขอโทษฉันซะ ตะโกนว่าคุณชายครับผมผิดไปแล้วสามครั้งแล้วฉันจะบอกโลเคชั่นนาย"

"นี่นาย..."

เย่จื่อเฉินฉุนจัด ทันใดนั้นเสียงร้องของซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่อก็ดังขึ้นในสาย

"นายอย่ามาแตะต้องฉันนะ ปล่อยฉัน..."

"ตี้เทียน ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าแตะต้องพวกเธอ!"

"ฮะฮะ..."

ตี้เทียนที่อยู่ภายในคฤหาสน์หัวเราะเหี้ยมราวกับว่าเขาชอบใจที่เย่จื่อเฉินมีท่าทางร้อนรนใจแบบนั้นเลื่อนโทรศัพท์ออกจากข้างแก้มของซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่อเขาเลิกคิ้วแล้วยกโทรศัพท์แนบหู

"แล้วนายจะทำยังไง"

"เย่จื่อเฉิน ไม่ต้องสนใจพวกฉัน"

"อาเสี่ย นายไม่ต้องมานะ ไอ้ตุ๊ดนี่มันวางกับดักล่อนายอยู่!"

เพียะ!

ตี้เทียนยกมือขึ้นตบผู้หญิงทั้งสองคน เสียงฝ่ามือดังชัดเจนนั้นแล่นเข้าสู่โสตประสาทของเย่จื่อเฉิน

"ตี้เทียน!"

"ปิดปากมันเอาไว้ซะ" ตี้เทียนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือแล้วโยนลงบนโต๊ะ ในขณะเดียวกันนั้นก็เปิดลำโพงโทรศัพท์ไปด้วย "อย่ามาตะโกนเรียกชื่อฉัน ถ้าไม่อยากให้พวกมันเดือดร้อน นายน่าจะรู้นะว่าต้องทำยังไง"

อื้อ...

ซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่อที่โดนปิดปากเอาไว้เบิกตาโตส่ายหน้าเย่จื่อเฉินที่อยู่ภายในรถกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำเบิกโพลงพร้อมกับกัดฟันพูด

"ตี้เทียน นาย..."

"ความอดทนฉันมีขีดจำกัดนะ แล้วเวลาของนายก็มีไม่มากแล้วด้วย"

อึก

"คุณชายตี้เทียน ผมผิดไปแล้ว!"

"เสียงเบาไป ฉันไม่ได้ยิน!"

ตี้เทียนโคลงแก้วไวน์ ยิ้มเหี้ยม

"คุณชายตี้เทียน ผมผิดไปแล้ว!"

เสียงตะโกนของเย่จื่อเฉินดังก้องซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่อที่โดนปิดปากอยู่ภายในคฤหาสน์ส่ายหน้าไม่หยุดเมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากในสาย น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"ดูสิว่าพวกเธอโชคดีแค่ไหน เพื่อพวกเธอ แม้แต่ศักดิ์ศรีเขาก็ไม่เอาแล้ว"

หัวเราะขบขันพลางปรายตามองซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่อที่น้ำตาไหลไม่หยุด จากนั้นตี้เทียนจึงกดปิดลำโพงแล้วพูดขึ้น

"เดี๋ยวฉันจะส่งโลเคชั่นไปให้นาย"

"ตี้เทียน จำคำที่นายพูดเอาไว้นะถ้าฉันไปถึงที่นั่นแล้วเห็นว่าพวกเธอ..."

"ฉันเคยบอกหรือเปล่า ว่าฉันเกลียดการที่คนอื่นมาขู่ฉัน" ประโยคของตี้เทียนตอกกลับเย่จื่อเฉินในทันที "เมื่อกี้นายแค่ขอโทษฉัน เข้าใจไหม? ถ้าไม่อยากให้พวกมันเป็นอะไรก็รีบมาภายในเวลาที่กำหนด!"

"งั้นนายก็ส่งโลเคชั่นมาให้ฉันสิ!"

เย่จื่อเฉินเริ่มโวยวายแล้ว ตี้เทียนยิ้มเล็กน้อย แล้วไหวไหล่พูด

"โอเค เห็นแก่ที่เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าคุณชายฉันก็ไม่อยากจะใจร้ายเกินไป"

"พอใจหรือยัง ถ้าพอใจแล้วก็กรุณาส่งโลเคชั่นมาให้ฉันด้วย"

เย่จื่อเฉินยอมอ่อนให้จนไม่รู้จะยอมยังไงแล้ว เขาไม่มีทางเลือกในสถานการณ์แบบนี้เขาจะรั้นไม่ได้

"เอาล่ะ ไม่แกล้งนายแล้ว มาเถอะ"

ตี้เทียนวางสายไป ไม่นานก็มีข้อความปรากฏขึ้นในโทรศัพท์ของเขา

นี่เป็นโลเคชั่นที่ตี้เทียนส่งมาให้เขา

ยกเท้าเหยียบคันเร่ง เย่จื่อเฉินขับออกไปด้วยความเร็วสูงสุดพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ

ตี้เทียน แกรอฉันอยู่ที่นั่นแหละ