Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        ถึงแม้ว่าในร้านเหล้าจะเสียงดังอยู่พอสมควรแต่ในตอนที่เซี่ยเจิงยกแก้วเหล้าขึ้นมาชนไปนั้น ชวีเสี่ยวปอกลับได้ยินเสียง “แก๊ง”ดังขึ้นมาอย่างชัดเจน... ความจริงคือเขารู้ว่านั่นเป็นเพียงการจินตนาการอย่างไม่มีมูลของตัวเองทว่าเสียงนี้กลับฟังดูเหมือนแก้วที่ถูกคนยกขึ้นมาสูงมาก จากนั้นก็ขว้างลงมาที่พื้นอย่างแรงจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากมาย

       รู้สึกทะแม่งๆ

       ชวีเสี่ยวปอยืนนิ่งอยู่ตรงนานนับหลายวินาทีภาพตรงหน้าราวกับถูกหยุดเอาไว้จนกระทั่งเซี่ยเจิงร่ำลาคนที่อยู่ในโต๊ะนั้นเสร็จเรียบร้อยจากนั้นถึงค่อยเดินออกมาหาเขา

       “ทำให้นายรอนานอีกแล้ว”ทันทีที่เดินออกจากร้านเหล้ามา เซี่ยเจิงก็คว้ามือของชวีเสี่ยวปอใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมพร้อมกับมือตัวเองเมื่อถึงฤดูหนาว เซี่ยเจิงเองก็มักจะชินกับการติดแผ่นอุ่นเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อไม่ว่าชวีเสี่ยวปอจะจับมือเขาตอนไหนก็จะอุ่นอยู่ตลอดเวลา

       แต่ครั้งนี้อุณหภูมิจากปลายนิ้วของเซี่ยเจิงที่ส่งผ่านมากลับไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่นักชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าเขาอาจจะยืนอยู่ด้านนอกเป็นเวลานานจนทำให้ร่างกายแข็งทื่อไปหมดจนทำให้แม้แต่ปฏิกิริยาตอบสนองก็ช้าลงไปหลายวินาที

       “เปล่า”ชวีเสี่ยวปอตอบไปเสียงเบา “ไปกันเถอะ จะไปกินร้านอาหารญี่ปุ่นร้านนั้นไม่ใช่เหรอ?ถ้าไปช้าอีกนิดร้านก็จะปิดแล้วนะ”

       “เดี๋ยวก่อน”เซี่ยเจิงกดไหล่ของชวีเสี่ยวปอให้เขาหันหน้ามาเผชิญกับตัวเองจากนั้นก็มองดูอย่างละเอียดครั้งหนึ่ง “อารมณ์ไม่ดีเหรอ?”

       “ฉันจะอารมณ์ไม่ดีอะไรเล่า”ชวีเสี่ยวปอรีบหันหลังและเดินไปข้างหน้าอยู่หลายก้าว แต่ก็ยังอดไม่ดีที่จะหันกลับมาตะโกนพูดกับเซี่ยเจิงว่า : “ตกลงนายจะกินไหม! มันหนาวเนี่ย! ”

       เสียงตะโกนนี้ของชวีเสี่ยวปอทำให้ผู้คนที่เดินสัญจรไปมาพากันหันมามองเขาทั้งสองคนถึงแม้ว่าจะไม่แน่ใจว่าพวกเขาสองคนเป็นอะไรกัน แต่ด้วยท่าทางเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเขาทั้งคู่กำลังทะเลาะกันอยู่

       ไม่สิพูดให้ถูกคือความจริงเป็นชวีเสี่ยวปอที่โพล่งออกมาอย่างบ้าคลั่งอยู่เพียงฝ่ายเดียวต่างหาก

       “นี่มันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”แม้ว่าเซี่ยเจิงจะยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่อารมณ์แบบนี้ของชวีเสี่ยวปอท่าทีตอบโต้แรกของเซี่ยเจิงก็คือเดินเข้าไปและตั้งใจจะกอดเขาเอาไว้

       คาดไม่ถึงว่าทันทีที่อ้าแขนออกมาชวีเสี่ยวปอก็ชี้มาที่เขา “ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ !”

        ใช่เลย ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าอารมณ์แบบนี้มันพุ่งมาที่เขาโดยตรง

       “ตกลงเป็นอะไร?” เซี่ยเจิงหยุดยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเชื่อฟังทั้งสองคนอยู่ห่างกันออกไปประมาณห้าถึงหกเมตรได้ยืนตะโกนคุยกันภายใต้ลมแรงโดยที่มีความว่างเปล่าคั่นกลาง และบอกได้เลยว่าใครที่เห็นเข้าล้วนพูดเป็นเสียงเดียวว่าสติไม่ดี

       “คนนั้นคือใคร !” ชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าเขาเองบ้าไปแล้วจริงๆผู้ชายที่โตขนาดนี้แล้วยังจะมายืนพูดตะโกนโวยวายอยู่ข้างถนนเพียงเพราะคู่รักของตัวเองไปดื่มเหล้ากับคนอื่นแต่เมื่อนึกถึงในขณะที่เขากำลังรออยู่ด้านนอกส่วนเซี่ยเจิงกลับดื่มเหล้ากับคนอื่นอยู่ด้านใน ชวีเสี่ยวปอก็รู้สึกว่าเขาตะโกนโวยวายแค่นี้ยังไม่พอเลยด้วยซ้ำ เขาไม่เพียงแต่ต้องการที่จะตะโกนออกไปทั้งในตอนนี้ยังรู้สึกเสียใจมาด้วยที่ในตอนนั้นไม่เดินเข้าไปอีกนิดแล้วคว่ำแก้วเหล้าของเซี่ยเจิงทิ้งไปซะ !

        “ฮะ? คนไหน? ” เซี่ยเจิงผงะไปทันที “ปอเอ๋อร์ นาย...”

       “ก็คนที่นายดื่มเหล้ากับเขาเมื่อกี้ไง?” ชวีเสี่ยวปอพูดแทรกเขาขึ้นมาทั้งยังตะโกนเสียงดังออกไปทุกคำ “ไอ้บ้านั่นมันเป็นใคร !”

        “ฉันไม่รู้จัก ก็แค่ลูกค้าในร้าน” เซี่ยเจิงตอบ“ปอเอ๋อร์ นายเดินเข้ามาก่อนได้ไหม? ”

       “ฉันไม่ไป !” ชวีเสี่ยวปอโมโหขึ้นกว่าเดิม“นายไม่รู้จักแล้วยังจะไปดื่มกับเขาอีก ดื่มไปให้ตายไปเลยสิเซี่ยเจิง บ๊ายบาย !”

        “นายพูดอะไรหน่อยสิ”ชวีเสี่ยวปอเตะซือจวิ้นที่เอาแต่เงียบหลังจากฟังเรื่องราวที่เขาเล่าจนจบ“เด็กประถมอ่านนิทานยังต้องเขียนความรู้สึกหลังอ่านเลย นายไม่ต้องมาทำเป็นเงียบกับฉันเลยนะ”

       “รุนแรงเกินไปแล้ว! ความรุนแรงแก้ไขปัญหาไม่ได้หรอก! ” ซือจวิ้นตบลงไปตรงที่ที่โดนชวีเสี่ยวปอเตะก้มหน้าพลางพูดขึ้นว่า : “มีความรักต้องสงบสติอารมณ์ลงหน่อยถึงจะสามารถอยู่ด้วยกันยืนยาวเข้าใจไหม เข้าใจซึ่งกันและกัน นึกถึงอีกฝ่าย...”

       “ปิด Q&A ในไป่ตู้ [1] ของนายไปเดี๋ยวนี้เลย !” ชวีเสี่ยวปอกัดฟัน

       “ไม่ใช่แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ” ซือจวิ้นถอนหายใจออกมา “นายด่าเซี่ยเจิงไปยกหนึ่งเขาก็ปล่อยนายไปทั้งอย่างนั้นเลย? ”

       “อืมน่าจะไม่มีเหตุผลมาแย้งละมั้ง” ชวีเสี่ยวปอยังคงกัดฟันเอ่ยขึ้นมา“ก็ถูกฉันสะกิดความรู้สึกผิดเข้าแล้วนี่”

       “จู่ๆก็นึกถึงตอนที่นายสองคนเพิ่งจะรู้จักกันขึ้นมาเลย”ซือจวิ้นแอบขยับก้นออกมาด้านข้าง เพื่อให้นั่งห่างจากชวีเสี่ยวปอเล็กน้อย“มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้กัน ต่อยกันสักยกก็จบแล้ว ถ้ายกเดียวยังไม่พออีกสักก็ได้”

       ถ้าหากมันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ

       ถ้าการสู้กันสักตั้งสามารถแก้ปัญหาได้จริงๆเขาเองก็คงจะไม่ต้องมาพัวพันยุ่งเหยิงอยู่ตลอดสองวันนี้หรอกทั้งกินไม่ได้นอนไม่หลับ แล้วยังต้องมาเล่าปัญหาความรักของตัวเองให้ซือจวิ้นฟังอีก

       มันช่างไม่เป็นชวีเสี่ยวปอเลยจริงๆ

       “ที่จริงข้อสรุปนี้ของนายมันไม่ถูก”ในที่สุดซือจวิ้นก็จริงจังขึ้นมาแล้ว “ฉันจะวิเคราะห์ให้ นายอยากฟังไหม?”

       “อืม”ชวีเสี่ยวปอเหลือบตาขึ้นมามอง “ไหนพูดมาสิ”

       “พูดถึงความคิดในตอนนี้ของนายก่อนเลย”ซือจวิ้นพูดขึ้นมาเป็นลำดับขั้นอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง“เซี่ยเจิงจะชอบคนอื่นหรือเปล่า นี่มันเป็นสิ่งที่นายคิดขึ้นมาเองนะ”

       “ทำไมถึงเป็นฉันคิดขึ้นมาเองแล้วล่ะเขาไปดื่มกับคนอื่นแล้วนะ” ชวีเสี่ยวปอเถียงออกมาทันที

       “ใช่ ดื่มเหล้าแล้วยังไงล่ะ? ” ซือจวิ้นพูดขึ้นมาอย่างเป็นธรรม “ดื่มเหล้าก็แสดงว่าเขาชอบอื่นแล้วแบบนี้นายไม่หาเรื่องใส่ร้ายปรักปรำเขาไปหน่อยเหรอ? ”

       ชวีเสี่ยวปอไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาแต่ในหัวของเขากำลังเล่นคำพูดของซือจวิ้นวนซ้ำไปซ้ำมา หลังจากที่ตั้งใจคิดทบทวนอยู่หลายรอบดูเหมือนว่าคำพูดนี้จะมีเหตุผลอยู่จริงๆ ในตอนที่เขาเห็น เนื่องด้วยความโมโหดังนั้นจึงคิดไปสุ่มสี่สุ่มห้าว่าต้อง “เป็นแบบนี้” แน่นอนแต่สาเหตุสำคัญมากส่วนหนึ่งของการ “เป็นแบบนี้” นั้นเป็นก็เพราะเขามีอคติในใจของตัวเอง

       “การที่เซี่ยเจิงไปดื่มเหล้ากับคนอื่นมันยืนยันอะไรไม่ได้เลย”ซือจวิ้นตบไหล่เขาเบาๆ “แต่ว่าฉันรู้อยู่อย่างหนึ่ง ปอเอ๋อร์ นายเหมือนว่าจะขาดความรู้สึกมั่นคงไปหน่อยนะ”

       “ไม่ใช่ยังมีอีกเรื่อง” ทันใดนั้นชวีเสี่ยวปอก็นึกบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้

       “ยังมีอีกเหรอ?เขาไปทำอะไรมาอีก?”

       “ไม่ใช่เซี่ยเจิงแต่เป็นคนที่เขาดื่มเหล้าด้วย”ชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่ารังสีของความดุร้ายแผ่ขยายของมาจากตัวเขาแล้ว“ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นสนใจเซี่ยเจิง”

       “นายด่วนตัดสินเกินไปไหม !” ซือจวิ้นมองท่าทางชวีเสี่ยวปอ แล้วจู่ๆก็รู้สึกว่าการมีความรักมันไม่ได้ดีเลยสักนิดเพราะถึงยังไงการมีความรักก็ทำให้แม้แต่ไอคิวยังต่ำลงไปได้เลยแบบนี้มันช่างไม่คุ้มเสียจริงๆ “นายมองแค่แวบเดียว ก็ดูออกเลยเนี่ยนะ?”

       “นายไม่เข้าใจ”ชวีเสี่ยวปอจ้องมองเขา พร้อมทั้งพูดขึ้นอย่างจริงจัง : “ฉันรู้สึกได้ว่า เขาเป็นแบบเดียวกับเซี่ยเจิง”

       “แบบเดียวกัน?” ซือจวิ้นกระแอมรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา ไม่รู้ว่าควรพูดคำนี้ออกมาดีไหม “นายหมายความว่าเป็นแบบที่ว่าชอบเพศ...”

       “ใช่แบบที่เป็นตั้งแต่เกิดนั่นแหละ” ชวีเสี่ยวปอพูดขึ้นอย่างหนักแน่น“ฉันก็แค่รู้สึกแบบนั้นอะ”

       “ก็ได้ๆถือว่านายพูดถูกก็แล้วกัน” เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของชวีเสี่ยวปอกำลังพุ่งขึ้นมาแล้วซือจวิ้นจึงรีบตามน้ำไปทันที “สมมติว่าถ้าผู้ชายคนนั้นสนใจเซี่ยเจิงจริงแล้วเซี่ยเจิงไปดื่มกับเขา ก็พิสูจน์อะไรไม่ได้อยู่ดี”

       “ไม่ !” ชวีเสี่ยวปอตบลงไปบนต้นขาอย่างแรง ซือจวิ้นที่ได้ยินเสียงนั้นก็สะดุ้งขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บแทน“ในเมื่อฉันยังดูออกเลย เพราะงั้นเซี่ยเจิงก็ต้องดูออกแน่นอน !”

.............................

เชิงอรรถ

[1] ไป่ตู้ (百度)เป็นเว็บไซต์ที่คนจีนนิยมเอาไว้ใช้ค้นคว้าข้อมูลกัน