ด้วยการที่มีชีวิตถึง2ภพเช่นนี้ ย่อมไม่มีใครรู้ดีไปว่า หวัง ชง แล้วว่าการแย่งชิงแร่ไฮเดอราบาดนั้นรุนแรงมากเพียงใดในอนาคต ราคากว่าหนึ่งแสนตำลึงทองต่อแร่หนึ่งจวิน มันเป็ผลมาจากทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด
ไม่ว่าจะเป็ชนผ่าทางตะวันออก หรือตะวันตก หรือแม้แต่ชาวอาหรับที่อยู่ติดกับชาวสินธุก็ยังแย่งชิงแร่ไฮเดอราบาดกันอย่างดุเดือด
ซึ่งทุกที่ล้วนให้ราคามากกว่า ต้าถัง จนไม่อาจนำมาเทียบได้
นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมดาบที่ตีขึ้นจากเหล็กหวู่จือก่อนหน้า ซึ่งสามารถขายได้สูงถึงหลายแสนตำลึงทอง แต่ทว่าต้าถังก็มิอาจแร่ไฮเดอราบาด
นั่นเป็เพราะการขายแร่ไฮเดอราบาดให้กับชาวอาหรับ และชนเผ่าทางตอนเหนือของพวกเขาได้ราคาสูงกว่าต้าถัง
แร่ไฮเดอราบาดนั้นมีอยู่อย่างจำกัด เมื่อทุกคนตระหนักถึงคุณค่าของมันแล้ว จึงทำให้ราคาของมันพุ่งสูงขึ้นเป็เท่าทวี
ทว่าในตอนนี้เป็เพียงแค่การเริ่มต้นของตลาดการค้าแร่ไฮเดอราบาดเท่านั้น แม้แต่ภิกษุทั้งสองก็ยังรู้เพียงแค่ว่ามันเป็โลหะที่เหมาะสมในการตีอาวุธขึ้นมา
ราคาสามร้อยตำลึงทองต่อหนึ่งจวินเป็โอกาสที่หาได้ยากสำหรับต้าถังมาก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หวัง ชง จะทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของต้าถังภายใต้การค้าครั้งนี้
และการทำหน้าที่เป็ผู้จัดจำหน่ายก็เป็วิธีการที่ดีที่สุดในการรับประโยชน์สูงสุด
“สิทธิ์ในการแจกจ่าย นั่นหมายถึงสิ่งใด!?”
ภิกษุทั้งสองต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความประหลาดใจ ความสับสนแพร่กระจายไปทั่วใบหน้าของพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะเดินทางไปในหลายดินแดน และอาศัยอยู่ภายในต้าถังเป็เวลานานก็ตาม แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่า “สิทธิ์ในการแจกจ่าย!!”
“สิทธิ์ในการแจกจ่าย หมายถึงการมอบสิทธิ์ในการขายแร่ไฮเดอราบาดในทวีปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และชนเผ่าทางตะวันตกให้กับข้า ในทางกลับกัน ข้าจะจ่ายผลตอบแทนให้กับพวกท่าน พวกท่านจะได้รับผลตอบแทนที่มั่นคง และมากขึ้นในทุกๆ ปี!!”
“แน่นอนว่าเมื่อพวกท่านขายสิทธิ์นี้ให้กับข้า พวกท่านจะไม่ได้รับอนุญาตให้นำแร่ออกไปขายให้กับผู้อื่น แม้แต่พวกท่านทั้งสองคนเองก็ตาม จะไม่ได้รับอนุญาตให้นำแร่ออกไปขายโดยเด็ดขาด!!”
“ในอีกทางหนึ่ง ในฐานะที่เป็คนสิทธิ์ในการแจกจ่าย ข้ารับรองเลยเราจะซื้อแร่ไฮเดอราบาดของพวกท่านทุกๆ ปี และยังรับรองผลตอบแทนของพวกท่านอีกด้วย!!”
หวัง ชง กล่าวด้วยรอยยิ้ม
จากโลกที่เขาจากมานั้น สิทธิ์ในการแจกจ่ายเป็แิทั่วๆ ไปเท่านั้น อย่างเช่น ตัวแทนจำหน่ายตะวันออกเฉียงใต้ , ผู้จัดจำหน่ายในประเทศจีน , ตัวแทนแห่งจีนแผ่นดินใหญ่ .........นอกจากนี้ยังมีคำเรียกขานอีกมาก ซึ่งเป็สิ่งที่คนทั่วๆ ไปคุ้นเคยกันอยู่แล้ว
สำหรับอุตสาหกรรมยานยนต์ที่อยู่ในจุดสูงสุดนั้น จะถูกเรียกว่า ผู้จัดจำหน่ายหลัก และรองลงมาก็จะเป็ระดับการค้าที่เรียกว่า 4S (ตัวแทนจัดจำหน่าย ,ร้านค้าอะไหล่)
แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็สิ่งที่คนทั่วๆ ไปในอีกโลกหนึ่งคุ้นเคยอยู่แล้วก็ตาม แต่สำหรับโลกนี้มันเป็สิ่งแปลกใหม่อย่างสิ้นเชิง
หวัง ชง ััได้ถึงความอยากรู้อยากเห็น และความสงสัยจากแววตาของภิกษุทั้งสองอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เคยค้าขายด้วยวิธีการนี้มาก่อนแน่นอน
“หมายความว่า.......พวกเราจะสูญเสียสิทธิ์ในการขายแร่ไฮเดอราบาด แต่ในขณะเดียวกันพวกเราก็สามารถได้รับผลตอบแทนกลับมา แบบนี้ถูกต้องไหม!?”
ภิกษุทั้งสองกล่าวถาม
“ถูกต้องแล้ว!!”
หวัง ชง กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม แน่นอนว่าการสนทนากับคนฉลาดมันย่อมเป็เื่ง่าย
“เราเข้าใจแล้ว!!”
ในที่สุดภิกษุทั้งสองก็สามารถเข้าใจความหมายของ หวัง ชง ได้ แต่ขณะเดียวกันนั้น มันก็เกิดความสงสัยขึ้นภายในใจของพวกเขาเช่นกัน
“แล้วแบบนี้ท่านจะไม่เสียเปรียบหรอกหรือ!?”
“เสียเปรียบ!?”
เมื่อได้ยินคำถามของภิกษุทั้งสอง หวัง ชง ก็แทบจะหัวเราะออกมาในทันที ภิกษุทั้งสองเป็คนที่ซื่อตรงอย่างมาก เขาจะทำการค้าที่เสียเปรียบงั้นหรือ!?
มันจะเป็ไปได้อย่างไร!?
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถตำหนิพวกเขาได้ ในโลกที่ หวัง ชง จากมานั้น สิทธิ์ในการเป็ผู้จำหน่ายคือสิ่งที่พ่อค้าหลายรายต่าง้าแย่งชิง
เพื่อสิทธิ์ในการเป็ผู้จำหน่าย มีนักธุรกิจจำนวนมากที่ยอมจ่ายเงินมหาศาลเพื่อให้ได้มันมา นั่นจึงทำให้ราคาของสินค้าพุ่งสูงขึ้น
สำหรับแร่ไฮเดอราบาดแล้ว หากว่ามีการแย่งชิงสิทธิ์กันขึ้น ราคาของมันย่อมสูงทะลุฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย
ในโลกนี้แิเกี่ยวกับสิทธิ์การจำหน่ายยังเป็เื่ที่แปลกใหม่ มันเป็เื่ธรรมดาที่ภิกษุทั้งสองจะไม่เข้าใจถึงความสำคัญของมัน และมองว่าเขาจะเสียเปรียบเช่นนี้
“มันจะไม่เป็ความเสียเปรียบของข้าหรอก!! แต่หากว่าพวกท่านยังกังวล ข้าสามารถร่างสัญญาให้พวกท่านลงนาม พร้อมกับให้ใต้เท้าที่ประจำการอยู่ในหอตรวจการณ์ต้าหลี่เป็พยานให้เื่นี้ได้ ด้วยวิธีนี้ข้าจะไม่สามารถกลับคำพูดของข้าได้ แม้ว่าข้าจะ้าทำก็ตาม พวกท่านคิดเช่นไรกับเื่นี้!?”
หวัง ชง กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
ภิกษุทั้งสองต่างนิ่งเงียบ ถิ่นกำเนิดของพวกเขานั้นอยู่ไกลจากทวีปดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาก ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่รู้จักใครอื่นเท่านั้น แต่ภาษาที่ใช้ในการสื่อสารก็ยังเป็อุปสรรคสำคัญสำหรับพวกเขา ดังนั้นการนำแร่ไฮเดอราบาดมาขายจึงเป็ปัญหาสำหรับพวกเขาอย่างมาก
หากว่ามีคนที่ช่วยนำแร่ไฮเดอราบาดของพวกเขามาขายในทวีปดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วนั้น มันย่อมเป็เื่ที่เหมาะสมในการขายสิทธิ์ในการแจกจ่ายให้กับเขา นอกจากนี้พวกเขายังได้รับผลตอบแทนเพิ่มขึ้นอีกด้วย
ยอดขายของแร่ไฮเดอราบาดนั้นมีผลกระทบต่อผู้คนที่อดอย่างในถิ่นกำเนิดของพวกเขามากเกินไป พวกเขาจำเป็ต้องรับผิดชอบ และใช้ความรอบคอบมากที่สุดในการจัดการกับเื่นี้
สาบานต่อพระเ้า!!
จากถิ่นที่พวกเขาจากมา พวกเขายึดมั่นในคำสัญญา แม้ว่าจะไม่ได้ร่างเป็ลายลักษณ์อักษรก็ตาม แต่ทั้งสองก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากดำเนินการอย่างรอบคอบในเื่นี้
“เราสามารถขายสิทธิ์การแจกจ่ายแร่ไฮเดอราบาดในทวีปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ให้กับท่านได้ แต่ท่านต้องยอมรับเงื่อนไขของเรา!!”
หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ภิกษุทั้งสองก็กล่าวออกมา
“มีเงื่อนไขอะไรบ้าง!?”
หวัง ชง ตื่นเต้นอย่างมาก แต่เดิมแล้วเขาคิดว่าจะต้องเจรจาอีกหลายรอบจึงจะได้สิทธิ์มา แต่ทว่าภิกษุทั้งสองจะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
หวัง ชง คาดว่าเขาจะต้องเผชิญกับปัญหาในการแย่งชิงสิทธิ์ในการแจกจ่าย แต่มันกับตรงกันข้ามกับที่เขาคาดเอาไว้เมื่อได้รับคำตอบจากภิกษุทั้งสอง แต่เดิมแล้วพวกเขาทั้งสองไม่มีอำนาจในการขายสิทธิ์แต่อย่างใด
“......อย่างไรก็ตาม หากว่าท่านยอมรับเงื่อนไขของพวกเราได้ พวกเราก็มั่นใจว่าจะสามารถต่อสู้เพื่อสิทธิ์ในการแจกจ่ายมาให้ท่าน จากมหาปุโรหิตของพวกเราได้!!”
ภิกษุทั้งสองกล่าวออกมาอย่างจริงจัง
“เงื่อนไขใดที่ท่าน้าให้ข้ายอมรับ!?”
หวัง ชง กล่าวถามอีกครั้ง
“เราได้นำแร่มาทั้งหมดสามร้อยจวิน หากว่าท่านสามารถขายแร่ทั้งหมดได้ภายในหนึ่งเดือน มันจะเป็การพิสูจน์ความสามารถของท่าน พวกเราจึงจะขายสิทธิ์ในการแจกจ่ายแร่ไฮเดอราบาดในทวีปแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ให้กับท่าน และบางทีอาจจะรวมถึงสิทธิ์ในแถบตะวันตกทั้งหมดด้วย!!”
หนึ่งในภิกษุกล่าวออกมาอย่างจริงจัง
“หากท่านไม่สามารถทำได้ เกรงว่ามันจะเป็เื่ยากที่พวกเราจะเห็นด้วยกับคำขอของท่าน!!”
ภิกษุอีกรูปกล่าวเสริม
“ซู้ดดด.....!!”
หวัง ชง สูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อสร้างความสงบขึ้นภายในใจของเขา
เขาตระหนักดีว่าการเปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์นั้นไม่ใช่เื่ง่าย เขาย่อมไม่สามารถโน้มน้าวให้ภิกษุทั้งสองขายสิทธิ์ในการแจกจ่ายให้กับเขาได้ด้วยคำกล่าวเพียงไม่กี่คำ อย่างไรก็ตาม หวัง ชง ไม่คิดว่าความยากที่เขาต้องเผชิญจะเป็เื่ใหญ่เช่นนี้
“แร่ไฮเดอราบาดสามร้อยจวินเท่ากับเก้าหมื่นตำลึงทอง!! นอกจากนี้ยังต้องขายให้หมดภายในเดือนเดียวอีกด้วย!!”
ความจริงจังปรากฏขึ้นในแววตาของ หวัง ชง
เขาตระหนักอยู่ก่อนแล้วว่าเื่นี้ไม่ใช่เื่ง่าย
สำหรับ หวัง ชง ในตอนนี้ เงินจำนวนเก้าหมื่นตำลึงทองนั้นไกลตัวของเขามาก แม้ว่าเขาจะนำสมบัติในคลังของตระกูลออกมาขายทั้งหมด ก็ยังไม่ได้เงินจำนวนนั้นมาอยู่ดี
หวัง ชง เข้าใจดีว่านี่มันเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
การค้าที่มีค่าใช้จ่ายรวมถึงเก้าหมื่นตำลึงทองเช่นนี้ มีแต่พ่อค้าผู้มั่งคั่งภายในต้าถังกว่าเก้าในสิบส่วนก็เลือกที่จะปฏิเสธแน่นอน
อีกทั้งระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือนนั้นสั้นเกินไป
บางทีอาจจะมีเพียงอัจฉริยะเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้นที่จะสามารถทำได้สำเร็จ
“แร่ไฮเดอราบาดกว่าสามร้อยจวินไม่ใช่จำนวนที่น้อยแม้แต่นิดเดียว พวกเขาสามารถพกพามันมาได้เช่นไร!? อีกทั้งถิ่นกำเนิดของพวกเขาก็อยู่ไกลจากทวีปดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาก พวกเขาขนส่งแร่เหล่านี้มาได้เช่นไร!?”
หวัง ชง ครุ่นคิดพลางขมวดคิ้วแน่น
จำนวนนี้มันมากกว่าที่ หวัง ชง คาดเอาไว้มาก แต่เดิมแล้วเขาคิดว่าภิกษุทั้งสองจะมีแร่เพียงห้าสิบจวินเท่านั้น แต่ทว่า......พวกเขากลับมีถึงสามร้อยจวิน
ด้วยปริมาณเช่นนี้มันมากเกินไป
“นี่มันเป็เพราะความขาดแคลนอาหารของพวกเขาหรือเปล่า!?”
หวัง ชง ครุ่นคิดเงียบๆ
ภิกษุทั้งสองเดินทางไกลเพื่อมายังทวีปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ โดยที่พวกเขานำแร่ล้ำค่าติดตัวมากด้วยกว่าสามร้อยจวิน นี่ไม่ใช่เื่ปกติแม้แต่นิดเดียว
เห็นได้ชัดว่าความอดอยากที่เกิดขึ้นภายในถิ่นกำเนิดของพวกเขานั้นรุนแรงมาก และพวกเขาก็้าอาหารเร่งด่วนมากที่สุด
ไม่เช่นนั้นแล้วภิกษุทั้งสองย่อมไม่เสนอเงื่อนไขแปลกๆ เช่นนี้ออกมา อีกทั้งยังกำหนดระยะเวลาที่สั้นมากเพียงแค่หนึ่งเดือนเช่นนี้ แน่นอนว่ามันจะต้องมีความเกี่ยวพันกันอย่างชัดเจน
“แบบนี้ไม่ดีแน่!!”
หวัง ชง คร่ำครวญในใจ
หากว่าปัญหาภายในถิ่นกำเนิดของพวกเขารุนแรงมากเช่นนั้น หมายความว่าภิกษุทั้งสองถูกบีบให้ทำเช่นนี้ หลังจากทั้งหมดแล้วพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกมากนัก
แต่เดิมแล้ว หวัง ชง ้าขอให้พวกเขาลดปริมาณลง แต่จากท่าทีของพวกเขาในตอนนี้ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เจรจาใดๆ ทั้งสิ้น
“คุณชาย ท่านทำได้หรือไม่!?”
ภิกษุทั้งสองกล่าวถามออกมาด้วยความจริงจัง
แม้ว่าภายนอกพวกเขาจะดูสงบมากกว่า หวัง ชง ก็ตาม แต่ทว่าภายในใจของพวกเขากลับเต้นเร่ามากกว่า หวัง ชง หลายเท่าด้วยซ้ำ ปัญหาที่เกิดขึ้นภายในถิ่นกำเนิดของพวกเขานั้นรุนแรงกว่าที่คาดเอาไว้ ไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขาได้รับจดหมายเร่งให้พวกเขาขายแร่ให้เร็วที่สุด
หากว่า หวัง ชง ไม่สามารถยอมรับเงื่อนไขครั้งนี้ได้ การเดินทางมายังทวีปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาก็ถือว่าเป็ความล้มเหลวถึงที่สุด
“ตกลง!!”
ในที่สุด หวัง ชง ก็พยักหน้ายอมรับเงื่อนไข
แม้ว่าเงินกว่าเก้าหมื่นตำลึงทองจะไม่ใช่เงินก้อนเล็กๆ ก็ตาม แต่ตราบใดที่เขาพยายามมากขึ้นมันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทางเป็ไปได้ หากไม่เข้าถ้ำเสือจะได้รับลูกเสือได้เช่นไร!?
ใน่ชีวิตที่แล้วของเขา ต้าถังพลาดโอกาสที่จะได้เหล็กหวู่จือไป ใน่ชีวิตใหม่นี้ หวัง ชง ไม่อนุญาตให้ตัวเอง และต้าถังพลาดโอกาสนี้ไปแม้แต่นิดเดียว
“หากว่าไต้ซือทั้งสองไม่มีเงื่อนไขใดแล้ว ข้าหวังว่าพวกเราจะได้ไปยังหอตรวจการณ์ต้าหลี่เพื่อร่างสัญญาขึ้น นอกจากนี้แล้วข้ายังหวังว่าพวกท่านจะยังไม่ได้รับข้อตกลงใดๆ เกี่ยวกับแร่ไฮเดอราบาดจากคนอื่น!!”
หวัง ชง กล่าว
“แน่นอน!! ย่อมเป็เช่นนั้น!!”
ภิกษุทั้งสองมีความสุขอย่างมาก ด้วยเงื่อนไขที่ยากเกินกว่าจะจินตนาการได้ของพวกเขานั้น มันทำให้พวกเขาคิดว่า หวัง ชง จะปฏิเสธเงื่อนไขของพวกเขาด้วยซ้ำ แต่แล้ว หวัง ชง ก็ยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดในที่สุด
“ดูเหมือนว่าพวกเราจะดูถูกคุณชายมากเกินไป เราไม่คิดเลยว่าตระกูลที่อยู่เื้ัท่านจะทรงอิทธิพลเช่นนี้!!”
“หากว่าคุณชาย และตระกูลของท่านสามารถบรรลุเงื่อนไขนี้ได้ พวกเราจะกลายเป็คู่ค้าที่แท้จริง อีกทั้งท่านยังจะได้รับความเคารพจากพวกเาาวสินธุทั้งหมดอีกด้วย!!”
ภิกษุทั้งสองกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข
“ฮ่าๆ .....ไต้ซือทั้งสองสุภาพเกินไปแล้ว........!!”
หวัง ชง กล่าวพลางหัวเราะออกมาเบาๆ
หากภิกษุทั้งสองล่วงรู้ว่า หวัง ชง กำลังคิดอะไรอยู่แล้วนั้น พวกเขาอาจจะไม่ได้แสดงความสุขเช่นนี้ออกมาก็เป็ได้ แต่เดิมแล้ว หวัง ชง กำลังพยายามจับเสือมือเปล่าอยู่ ด้วยวิธีนี้ไม่มีอะไรที่เขาจะต้องสูญเสียแม้แต่นิดเดียว
“นายน้อย ชง ดูเหมือนว่ามีใครกำลังตามพวกเรามา!!”
ในขณะที่ หวัง ชง เตรียมที่จะพาภิกษุทั้งสองไปยังหอตรวจการณ์ต้าหลี่อยู่นั้น เสียงของ เสิน ไห่ ก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“โอ้!?”
หัวใจของ หวัง ชง สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย ขณะที่เขาเอนตัวลงเล็กน้อยเพื่อฟังคำกล่าวของ เสิน ไห่ พร้อมกับมองตรงไปด้วยท่าทีที่แเี
เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ต่างก็ประหลาดใจกับท่าทีของนายน้อยของพวกเขาอย่างมาก
ั้แ่เมื่อไหร่กันที่นายน้อยของพวกเขาเรียนรู้การเคลื่อนไหวเช่นนี้ ดูเหมือนว่ามันจะเป็สิ่งที่เด็กอายุสิบห้าปีไม่พึงกระทำ ในเวลานั้น ทั้งสองคนต่างตระหนักว่ามันเป็เื่ยากมากที่จะเชื่อมโยง หวัง ชง ในเวลานี้กับนายน้อยที่ไร้ความสามารถ
หวัง ชง ไม่ได้รับรู้ความคิดของพวกเขาทั้งสองคน เขาจ้องมองออกไปและเห็นคนกำลังซ่อนตัวอยู่ที่หัวมุมถนน
“พวกเขาเป็องครักษ์ของตระกูล เหยา!!”
หวัง ชง กล่าวออกมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกายกล้าจากความโกรธ
แม้แต่ เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ก็ยังไม่สามารถบอกได้ว่าคนที่สะกดรอยตามพวกเขามานั้นเป็ใคร แต่ทว่า หวัง ชง กลับสามารถบอกออกมาได้ทันทีว่าคนเ่าั้เป็องครักษ์ของตระกูล เหยา
ย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาล องครักษ์ของตระกูล เหยา ได้กรูกันเข้ามาจำนวนมาก และทั้งสองคนที่หลบอยู่ในตอนนี้ก็เป็หนึ่งในจำนวนนั้น
เมื่อพวกเขาทั้งสองคนมาถึงการต่อสู้ก็ได้จบลงไปแล้ว ทั้งเขา ซึ่งน้องสาวของเขาได้จับตัว เหยา เฟิง เอาไว้แล้ว ในตอนนั้นโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาลเกิดความโกลาหลขึ้นอย่างมาก เป็ไปได้ไหมว่า เหยา เฟิง จะสั่งให้พวกเขาทั้งสองคนนี้ติดตามเขามา!?
..........................
595
