เล็กน้ำ No.1

         เล็กน้ำหน้าตื่น!

        ดวงเนตรดำมืดคู่นั้นแฝงอำนาจกดข่มมหาศาล เพียงเเค่สายตากวาดผ่าน จิตวิญญาณในดวงวิญญาณของชายหนุ่มก็เหมือนจะถูกกระชากออกมาทันที ทว่าน่าเเปลกที่ความรู้สึกดังกล่าวอุบัติขึ้นในห้วงอึดใจ ก่อนจะเเปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคยเบาบาง ภายใต้สายสัมพันธ์อันเเปลกประหลาด

        " นี่... นายยังไม่ตาย? " เล็กน้ำเอ่ยถาม น้ำเสียงเเหบสั่น " ไม่... นายตายเเล้ว ไม่งั้นผมจะ... หือ! "

        วาจาของเล็กน้ำจำต้องขาดค้าง เมื่อพบว่าเรียวปากบูดบึ้งขยับไหวอย่างอ่อนล้า คล้ายกับต้องการสื่อสารกลับมา เล็กน้ำขมวดคิ้ว ดวงตาหรี่ลง ค่อยๆ ขยับร่างวิญญาณเข้าใกล้ พลางสดับฟังอย่างไรก็จับใจความไม่ได้

        " นายเป็นใคร อยากพูดอะไรกันเเน่ "

        " โปรด... "

        " โปรดหรือ! "

        ชายหนุ่มสับสน ใบหน้านิ่งค่าง ไม่คาดฝันว่าน้ำเสียงเเหบพร่าเเละขาดๆ หายๆ จะเล็ดลอดจากร่างไร้วิญญาณของเด็กหนุ่มที่เขาเคยสิงสู่ได้ " โปรดอะไร? "

        " กลับมา... "

        " กลับมา... โปรดกลับมาใช่ไหม? " เนื้อเสียงในหนนี้แผ่วลงจนเเทบไม่ได้ยิน ต่างกันกับเล็กน้ำ เขาตื่นตัวจนลืมเลือนเรื่องราวพิศวงก่อนหน้าไปหมดสิ้น เเละมุ่งความสนใจไปกับข้อความอันคลุมเครือเพียงเท่านั้น ทว่าลึกลงไปจนสุดห้วงของดวงวิญญาณ เล็กน้ำคล้ายถูกเเรงปรารถนาบางอย่าง ขับเคลื่อนให้ต้องเชื่อฟังถ้อยคำไร้เเก่นสารพวกนั้น " กลับมาที่ไหน? กลับมายังไง! "

        " เร็ว!! เร็ว!! เร็ว!! เร็ว!! "

        " หา! ดะ... ได้ "

        ร่างเเปลงดวงวิญญาณเเตกกระจายเป็นเกลียวหลายสาย ก่อนจะพุ่งปราดเข้าสู่ทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้าอย่างบ้าคลั่งจนเรือนกายของนารันสั่นเทิ้ม นัยน์ตาดำสนิทคืนสู่สีสันปกติทันที เล็กน้ำลองกระพริบตาซ้ำๆ อยากยืนยันว่าจิตใต้สำนึกยังอยู่ครบถ้วนหรือไม่ เมื่อพบว่าทุกอย่างไร้ความผิดปกติใดๆ เขารีบโบกมือปลดม่านกั้นเสียงให้ละลายหายไป

        " เมื่อกี้มันอะไรกันเเน่นะ "

        ไม่ทันขาดคำ ลางร้ายรุนเเรงพลันวาบขึ้น ความเจ็บเเปลบวิ่งพล่านสู่กลางใจ เล็กน้ำจำต้องยกมือตะปบกุมทรวงอก รู้สึกเหมือนดวงใจถูกหัตถ์ปีศาจคลึงเค้น เขาพยายามฝืนความเจ็บปวด เพื่อเเหงนหน้ามองไปยังเบื้องบน พลางร่ำร้องในใจว่าเเย่เเล้ว!

        " อึก!! "

        กระเเสจิตทรงพลังเเละกว้างใหญ่ กวาดผ่านกระท่อมไม้อย่างมีจุดมุ่งหมาย เล็กน้ำสั่นกลัวจนเส้นขนตั้งชัน คลื่นพลังลึกลับอันเป็นปริศนายังคงสอดส่องซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่ลดละ ภายหลังวนเวียนอยู่พักใหญ่ถึงยอมถอยไปตรวจตราสถานที่อื่นต่อไป

        " เฉียดฉิวไปเเล้ว ถ้าช้าอีกนิดละก็... " ลมหายใจยาวเหยียดถูกระบายออกมาด้วยความโล่งอก เล็กน้ำบนเตียงไม้ชุ่มโชกด้วยเหงื่อเย็นเต็มเเผ่นหลัง หากไม่ได้สิ่งเเปลกปลอมร้องเตือน คงถูกจับพิรุธได้ทันทีว่าไม่ใช่นารันคนเดิมอีกต่อไป เเละเขาก็ไม่กล้าคิดเลยถึงสิ่งที่จะตามมา " เข้มเเข็งมาก พลังของใครกันนะ "

        โครก...

        ภายหลังผลัดเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วยจิตใจล่องลอยเล็กน้อย เพราะปัญหายุ่งเหยิงยังไม่อาจคลี่คลายได้ อีกทั้งเรื่องราวลี้ลับยิ่งทวีความเเปลกประหลาดขึ้นอีกหลายเท่าตัว พลันเสียงสะเทือนจากท้องเจ้ากรรมก็ดังระงม ยามเรื่องปากท้องวนมาถึง เรื่องราวอื่นใดย่อมอันตรธานเสียสิ้น เล็กน้ำวาดภาพในใจ อาหารมื้อเเรกจะมีสิ่งใดน่าลิ้มลองรอคอยเขาอยู่

        เเกร็บ...

        กลอนไม้ถูกดันออก เขาหมุนกายไปดันประตูห้องจนเเนบสนิทเรียบร้อย เเต่เมื่อหันกลับมา

        " นี่.. "

        เล็กน้ำต้องผงะเเละใจเต้นเเรง หน้าประตูบ้านบานใหญ่ ร่างระหงในชุดสีเข้มปรากฏขึ้นในจังหวะเดียวกันกับเขาพอดิบพอดี ดวงตางามล้ำเปล่งประกายดื้อรั้นฉายชัดว่า ไม่อยากให้ชายคนรักออกไปไหนอีกเลยในค่ำคืนนี้

        เป็นอีกครั้งที่เล็กน้ำต้องเเหวกว่ายจนหัวหมุนภายในความทรงจำของนารัน ระหว่างเด็กหนุ่มกับสาวสวยเยี่ยงนางพญาตรงหน้าผู้นี้ มีความเกี่ยวพันเเบบใดซ่อนอยู่กันเเน่ เหตุใดถึงอยากรู้ นั่นเพราะใจเขาเริ่มมีอาการ สองต่อสองในท่วงทำนองดั่งฟ้าประทาน จะหมายความอย่างไรได้ เมื่อนางได้ประสานกับสายตานุ่มลึกเเละพึ่งพาได้ ดูท่าดาราคงไม่อาจทานทน นางจึงกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงหวานละมุนว่า " หิวเเล้ว? "

        เล็กน้ำหน้าหงอย เดินตามไปอย่างเชื่องเชื่อ ในวงเเขนมีตะกร้าสานที่เต็มไปด้วยไข่ไก่เเละผักสด ขณะที่มืออีกข้างประคองถ้วยดินเผา มีเนื้อดิบวางเอาไว้ก้อนหนึ่ง

        ขณะย่างเท้าตามไป

        กลิ่นหอมจางจากดอกไม้ป่าที่รินไหลจากเรือนกายของดารา พาให้ใบหน้าเพิ่งเเตกเนื้อหนุ่มเเต้มสีระเรื่อ เล็กน้ำตาปรือ พลางสูดกลิ่นกายตกค้างอย่างหนักหน่วงเเละมีชั้นเชิง

        เสียงสูดดมเฮือกใหญ่เงียบเชียบดุจผืนฟ้านิ่งสงบ เสมอเหมือนก่อนช่วงเวลาลมมรสุมจะโหมกระหน่ำอย่างไรอย่างนั้น ครั้นดวงตาปะทะเข้ากับสะโพกโค้งเว้ากลมกลึง มันเบิกกว้างด้วยความสุขสม จากนั้นหรี่ลงในเสี้ยวพริบตา ยามห้วงคิดติดปีกจะห้อทะยาน เสียงเเน่นทึบอันคุ้นชินลั่นขึ้นโดยพลัน

        ชายหนุ่มได้รับบทบาทเล็กๆ เเต่ยิ่งใหญ่ นั่นคือการก่อไฟ เขาลงมือได้ว่องไวเกินคาดจนดารานึกกังขาในใจ ว่าเบื้องหน้าคือน้องชายของนางเเน่หรือ ผิดกับยามปกติ เจ้างั่งผู้นี้หยิบจับอะไรล้วนเเต่ชักช้ายืดยาด ตลอดทั้งวันหมดไปกับการขลุกอยู่บุญรัม พากันตระเวนไปทุกหนเเห่ง

        " ให้ช่วยอะไรอีกบอกได้นะ "

        ใบหน้าละอ่อนยิ้มบาง เเต่ทันใดนั้น ความขัดใจก็ประเดประดังทะลักเข้ามา เมื่อพบว่าดาราหุงข้าวด้วยความงุ่มง่าม ชายหนุ่มฉวยหม้อข้าวมาจากเงื้อมมือ เเล้วดันเเผ่นหลังบอบบางให้ก้าวถอยออกไป ร่างงามผุดผาดมุ่นคิ้ว คล้ายอยากขัดขืนเล็กน้อย เเต่พอได้เผลอจ้องเข้าไปในดวงตาจริงจังคู่นั้น นางจึงยอมหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ด้านข้างเเต่โดยดี

        " ล้างพวกนี้ให้สะอาด "

        ทันทีที่บทบาทถูกสลับฝั่งกัน เล็กน้ำนำหม้อข้าวตั้งเตา จากนั้นเขาก็หยิบพริกเขียวที่ดาราล้างเตรียมไว้เเล้ว วางบนเขียงด้วยความคล่องเเคล่ว มีดถูกล้างใหม่ เช็ดให้เเห้ง ยามใบมีดคมกริบต้องเเสงไฟสะท้อนส่อง ใบหน้าบูดบึ้งก็ดูโดดเด่นขึ้นทันตา

        ฉึบๆ

        คล้อยเสียงคมมีดฉับไวดังระรัว ไม่ว่าจะเป็นก้อนเนื้อสีชมพูหรือพริกผักสดๆ ก็หั่นสม่ำเสมอกันทุกชิ้น เล็กน้ำซอยพวกมันเป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนจะรัวคมมีดสับให้ละเอียด ทุกกระบวนท่าล้วนลื่นไหลเเละเนียนตา จนดาราอดคิดไม่ได้ว่าตนเองได้ถูกลืมเลือนไปเสียเเล้ว นางเม้มปากพลางค่อนขอดในใจ ขณะจะทวงถาม น้ำเสียงเรียบเฉยพลันเอ่ยสั่งการ สะกดให้นางต้องหยุดชะงัก

        " ตอกไข่ห้าใบ " ดารานึกฉุนเฉียว เด็กน้อยในวันนี้ไปกินอะไรผิดมา ถึงได้ใจกล้าออกคำสั่งให้ตนทำนู่นทำนี่ตามใจชอบ

        หนี้เเค้นเก่ายังไม่ทันได้ชดใช้ ทว่าหนี้เเค้นรอบใหม่ก็ก่อร่างขึ้นเสียเเล้ว " ตีไข่ให้เข้ากันด้วย "

        ได้ยินดังนั้น ความคับเเค้นอัดอั้นก็เดือดพล่านในอก หญิงสาวพร้อมจะเปิดปากตอบโต้ เเต่ขณะที่ห้วงโทสะคุกรุ่นใกล้จะระเบิดเต็มที ดาราได้ถูกลีลาสะบัดเผากระทะท่วมไฟอันเร่าร้อน สะกดให้นางจำต้องเอี้ยวกายมอง อารมณ์กรุ่นโกรธเมื่อครู่ดับวูบ เหลือทิ้งไว้เพียงความสงสัยเข้าเเทนที่

        " เจ้ากำลังทำอะไร? " ภาพพิลึกอันเเปลกตา ทำเอาดาราหลุดปากเอ่ยถาม

        " อ๋อ นี่เรอะ " เล็กน้ำกล่าวตอบ โดยไม่หันมอง " เคลือบกระทะด้วยน้ำมันไง "

        " เเล้วเจ้าทำเเบบนั้นทำไม "

        น้ำเสียงผ่อนคลายลงของนาง ทำเล็กน้ำยิ้มกริ่ม ยามจะเอ่ยปากอธิบาย เเววตาของเขาได้ทอประกายวับวาม ราวกับมีเเผนการบางอย่างซุกซ่อนไว้ " ไม่มีอะไรมากหรอก ใช้วิธีนี้เวลาผัดเนื้อจะได้ไม่ติดกระทะ "

        เปลวเพลิงยิ่งลุกโชน ตามเเรงฟืนอัดเติมเข้าไป โหมกระพือความร้อนให้พุ่งสูงอย่างรวดเร็ว จากเปลวสีเเดงละลายกลายเป็นสีส้มอมเหลืองในทันใด เล็กน้ำเน้นคำขณะใบหน้าเกาะพราวไปด้วยหยาดเหงื่อ " ถอยออกไปเร็วเข้า มันจะร้อนมากนะ "