อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ปราถะนาคราชจะปรากฏร่างจริงให้แม่หญิงแพงอรเห็นก็ต่อเมื่อตอนที่เขาว่ายน้ำเล่นเท่านั้นซึ่งเพื่อนคนนี้จะคอยให้กำลังใจเธอเสมอเวลาที่เธอโดนรังแกหรือว่าเศร้าใจในเรื่องต่างๆส่วนเจ้าภูแสนก็คร่ำเคร่งอยู่กับการทรงงานจนบางวันก็ไม่ได้มาหาแพงอร แพงอรไม่ค่อยได้รับฟังเรื่องของปราถะสักเท่าไหร่เพราะเธอเอาแต่เล่าเรื่องทุกข์ใจของเธอก็แน่ละ ที่ผ่านมาเธอระบายความในใจอันแสนระทมนี้ให้ใครฟังได้บ้างหรือ

                เจ้าภูแสนรักเธอแต่ไม่ได้ใส่ใจเธอเฉกเช่นสามีทั่วไปเท่าไหร่นักเอาจริงๆ ผู้หญิงถ้าได้มีแฟนหรือว่ามีสามีก็ต้องการความรักความเอาใจใส่จากแฟนหรือสามีกันทั้งนั้นแต่กับเจ้าภูแสนแม้จะรักแพงอรอย่างจริงใจแต่ด้วยความที่ตนอยู่ในตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ในภายภาคหน้าจะต้องได้รับการสืบทอดเป็นเจ้าหลวงอย่างแน่นอนนั่นทำให้เจ้าภูแสนทรงตระหนักว่าภาระหน้าที่อันสำคัญรออยู่ เจ้าภูแสนทรงรักบ้านเมืองจึงทรงคร่ำเคร่งทรงงานและให้น้ำหนักในงานบ้านเมืองเป็นสำคัญกว่าสิ่งใดทำให้ละเลยหน้าที่ของหัวใจไปไม่น้อย

                แต่แพงอรก็ไม่เคยมีปากมีเสียงไม่ว่าจะถูกละเลยเพียงใด ทว่าแพงอรก็ยังมั่นคงรักเดียวใจเดียวต่อเจ้าภูแสนองค์รัชทายาทแห่งเมืองเชียงภูแสนเพียงผู้เดียวและถึงแม้เธอจะอยู่ในสถานะคนรักที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานและสถาปนายศเป็นพระชายาหรือมีตำแหน่งใดๆที่เหมาะสมกับฐานะองค์รัชทายาท และดูท่าว่าจะไม่มีวันนั้นเสียด้วยแต่นั่นก็ไม่ทำให้แพงอรหวั่นไหวหมดใจกับเจ้าภูแสนเลยแม้แต่นิด ปราถะนาคราชที่ว่ายน้ำเล่นอยู่ก็กระโดดขึ้นจากน้ำมานั่งเคียงข้างแม่หญิงแพงอร

                “ผู้ชายแบบนั้นแม่หญิงรักและมั่นคงเข้าไปได้อย่างไรกันดูไปก็ออกจะเห็นแก่ตัวด้วยซ้ำ” ปราถะเข้ามาพูดคุยกับแพงอรในวันหนึ่งแพงอรยิ้มพร้อมกระชับผ้าคลุมไหล่ไม่เผยให้เห็นเนื้ออ่อนนวลของตนแก่ชายใดและปราถะนาคราชก็ไม่กลัวที่ใครจะมาเห็นตน เพราะตนปรากฏกายให้เห็นได้เฉพาะแม่หญิงแพงอรคนเดียวเท่านั้น

                “เจ้าภูแสนเป็นคนแบบนั้นข้าถึงได้รัก หายากยิ่งนักที่จะมีคนรักบ้านเกิดเมืองนอนของตนเช่นนี้” ปราถะนาคราชนิ่งไปนิดแพงอรยิ้มๆ ก่อนจะถามขึ้นบ้าง

                “แล้วท่านเล่า ท่านไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าภูแสนเลยสักนิดและดูเหมือนท่าน จะองอาจกว่า ดูทรงภูมิกว่า และดูมีอำนาจกว่า แม้แต่รูปร่างอันอาจหาญของท่านถ้าข้าเจ้าเป็นสตรีธรรมดาที่ยังไม่มีเจ้าของหัวใจข้าเจ้าจะต้องหลงใหลได้ปลื้มท่านเป็นแน่แท้เชียวแต่ทำไมจนบัดนี้ท่านยังไม่มีคนรักข้างกายอีกเล่า” แพงอรถามดวงตาเป็นประกายปราถะนาคราชตั้งใจฟังนิ่งไปไม่นานเขาก็ตอบขึ้นเรียบๆ

                “แม่หญิงแพงอรที่ข้าสนใจแม่หญิงถึงปานนี้เพราะใบหน้าแม่หญิงคล้ายคนที่ข้ารัก”แพงอรได้ฟังก็ชะงัก ปราถะไม่สนใจแพงอร เขาพูดต่อ

                “แต่จากการที่เรารู้จักพูดคุยกันมาได้ระยะหนึ่งข้าก็พบว่าแม่หญิงไม่ใช่....” แพงอรกระชับมือที่จับผ้าคลุมไหล่แน่นอาการนั้นหาได้พ้นสายตาของปราถะไม่แต่ชายหนุ่มเฉยเสียไม่แสดงอาการใดๆแพงอรนิ่งไปนิดก่อนเอ่ยเสียงหม่นเศร้า

                “ข้ารู้ว่าข้าโง่นักแต่ข้าไม่เหมาะสมกับใคร ไม่ว่าท่านหรือแม้แต่เจ้าภูแสน” แพงอรพูดแฝงด้วยความน้อยใจนิดๆแต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังอุตส่าห์เงยหน้าหันมายิ้มให้กับปราถะแล้วพูดน้ำเสียงร่าเริง

                “แต่ท่านจะต้องได้เจอสตรีที่งดงามและคุณสมบัติเพียบพร้อมเสมอท่านไม่ใช่ผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วและไม่มีคุณสมบัติอะไรเลยเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาเช่นข้า..” ปราถะนาคราชฟังนิ่งก่อนจะเงยหน้าทอดสายตามองไปที่ผิวน้ำที่ยังคงกระเพื่อมไปตามแรงลม

                “ข้าไม่ได้หวังจะพบสตรีอื่นใดข้าหวังจะพบนางเพียงคนเดียว..” น้ำเสียงของปราถะนาคราช จริงจังหนักแน่นยิ่งนัก แพงอรหันมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

                “แต่ถ้าท่านไม่รังเกียจข้า ได้โปรดรับข้าเป็นเพื่อนสนิทของท่านได้หรือไม่?” ปราถะนาคราชได้ยินก็หันมองหน้าแพงอรพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน

                “ทำไมจะไม่ได้ล่ะข้าจะเป็นเพื่อนกับแม่หญิงแม้จนวันตายข้าจะไม่มีวันคิดกับแม่หญิงเป็นอย่างอื่น”คราวนี้แพงอรฉีกยิ้มกว้างบ่งบอกว่าพึงพอใจที่สุดอย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนแล้วหนึ่งคน ปราถะหันไปมองด้านหลังตรงประตูทางเข้าออกที่อยู่ติดกับเรือนของแพงอร

                “ข้าไปก่อนล่ะบ่าวไพร่ของเจ้าคงจะสงสัยแล้วว่าเจ้าอาบน้ำนานเกินไป” พูดแล้วไม่รอฟังคำตอบปราถะนาคราชก็กระโจนลงน้ำแล้วมุดหายลงไปใต้น้ำไม่ผุดขึ้นมาจากน้ำอีกเลยแต่หลังจากนั้นปราถะก็ยังคงแอบว่ายน้ำมาคอยดูแลแพงอรบ่อยครั้งซ้ำยังแปลงกายมาเป็นคนนั้นคนนี้เพื่อคอยปกป้องแพงอรจากการถูกรังแกอีกด้วยซึ่งสิ่งเหล่านี้แพงอรรับรู้และซาบซึ้งใจมาโดยตลอดปราถะดึงสติกลับมา แพงอรตอนนี้ได้จากทุกคนไปแล้ว!

                “ข้าเป็นสหายคนเดียวที่แพงอรไว้ใจไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ เจ้าไม่ควรระแวงข้า อีกอย่าง ถ้าข้าได้รักใครสักคนข้าจะไม่มีวันคิดมีคนอื่นไม่ว่าจะด้วยหน้าที่การงานหรือการถูกบังคับก็ตามไม่ใช่เจ้าที่จิตใจช่างโลเลนัก...” ปราถะพูดเพื่อย้ำให้เจ้าภูแสนรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำกับแพงอรเพราะที่จริงนั้นเจ้าภูแสนมีความคิดจะแต่งตั้งเจ้านางละอองทองขึ้นเป็นพระชายาและยังคิดจะแต่งตั้งเจ้านางดาราสายด้วยอีกคน เจ้าภูแสนแววตาไหวระริกและคิดไม่ถึงว่าผู้ชายในร่างของเจ้าภูแสนจะรู้ความคิดที่แท้จริงของตัวเอง

                ความคิดของเจ้าภูแสนนั้นคิดเพียงว่าให้เจ้านางทั้งสองพระองค์อยู่ในตำแหน่งแต่เมียรักของเจ้าภูแสนมีคนเดียวนั่นคือแพงอร ซึ่งไม่มีตำแหน่งใดๆเพราะเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์ผู้เป็นเจ้าพ่อและเจ้าน้ามุกประดับไม่ยอมรับในตัวแพงอรนั่นเองวิญญาณของเจ้าภูแสนไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด เพราะปราถะที่อยู่ในร่างของตนเองตอนนี้ฉลาดใช่ย่อยดังนั้นวิญญาณของเจ้าภูแสนจึงหันไปถามกับโหรหลวงหนานเมืองอินทร์

                “มันเกิดอะไรขึ้นข้าตายแล้วรึท่านอาจารย์?ท่านเป็นโหรหลวงท่านต้องตอบข้า แล้วคนที่อยู่ในร่างข้าเป็นใครกัน”โหรหลวงหนานเมืองอินทร์ยืนนิ่งแล้วพูดขึ้น

                “เจ้าภูแสนท่านยังพอมีหวังที่จะเข้าร่างตัวเองแต่ตอนนี้พวกท่านจงฟังข้าและปฏิบัติตามที่ข้าพูดทุกประการก่อน อย่างแรก เจ้าภูแสนท่านต้องเข้าไปอยู่ในหัวแหวนที่นิ้วของร่างท่านก่อนส่วนปราถะนาคราชท่านคงรู้นะว่าต่อจากนี้ท่านจะต้องทำตัวเช่นไร...” โหรหลวงหนานเมืองอินทร์พูดจบก็เดินเข้ามาใช้นิ้วชี้แตะไปที่หน้าผากของปราถะนาคราชในร่างของเจ้าภูแสนก่อนจะพึมพำคาถาสักพักแล้วเดินถอยออกมาค้อมหัวเป็นการคำนับขอขมาก่อนจะเอ่ยขึ้น

                "ข้าได้ทำการลบร่องรอยโลกหลังวิญญาณไม่ว่าจะเป็นกระแสวิญญาณของเจ้าภูแสนหรือแม้แต่กระแสวิญญาณของท่านที่อดีตชาติเป็นพญานาค! ทุกคนจะได้ไม่ระแคะระคายว่าเจ้าภูแสนองค์จริงสิ้นพระชนม์แล้ว!!พวกเราต้องช่วยกันสังเกตว่าใคร..? มีพิรุธที่สุด!” โหรหลวงหนานเมืองอินทร์พูดไม่ทันจะจบเสียงฝีเท้าหลายฝีเท้าก็มุ่งตรงมายังเรือนของแพงอรโหรหลวงหนานเมืองอินทร์รับรู้ได้ว่าไม่มีเวลาจะอธิบายอะไรมากนอกจากหันมามองหน้าปราถะนาคราชในร่างของเจ้าภูแสน แล้วพูดสั้นๆ

                “เตรียมตัวพวกเขามากันแล้ว!!”