สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     เมื่อได้เห็นท่าทางที่ดีใจมากๆของน้องเล็กเสี่ยวจื่อกันแล้ว พวกพี่ๆก็พากันล้อมหน้าล้อมหลังน้องเล็กของพวกเขา เพื่อรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อกันเลยทีเดียวล่ะว่ามันจะต้องมีอะไรแน่ๆเลย

     “น้องเล็ก???”พวกพี่ๆ เอ่ยปากถามอีกครั้งเมื่อยังเห็นเสี่ยวจื่อน้อยยังคงเงียบไม่ตอบออกมา

     “สุสานแห่งนี้จะต้องฝังสมบัติเอาไว้แน่ๆเลยพี่สาว พี่ชาย..”เสี่ยวจื่อน้อย ตอบออกมาด้วยแววตาที่เป็๲ประกายส่องแสงแวววับออกมาอย่างตื่นเต้น

     “สุสานกับสมบัติ..!!!??”พวกพี่ๆ

     “ใช่แล้วล่ะ..!!!”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้..สมบัติ…!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

     “แล้วมันอยู่ตรงไหน ตำแหน่งไหนกันล่ะน้องเล็ก??สมบัตจากสุสานที่ว่านี้น่ะ”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ใช่ๆน้องเล็ก อยู่ตรงไหน บริเวณไหน?? ตำแหน่งไหนเหรอ??”พวกพี่ชายที่เหลือ ต่างก็รีบสอบถามจากตำแหน่ง ที่ฝังของสมบัติของสุสานแห่งนี้กันยกใหญ่ ด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กันเลย

     “อ้า….ถ้างั้นพวกพี่ๆคงจะต้องใจเย็นๆก่อนนิดหนึ่งนะให้เสี่ยวจื่อสังเกตมองบริเวณโดยรอบของสุสานแห่งนี้อีกสักหน่อยเพื่อที่จะได้กำหนดที่ฝังของสมบัติได้ถูกต้อง

     เพราะถ้าให้เสี่ยวจื่อไปขุดเองในสถานที่อดีตของสุสานแห่งนี้จริงๆก็ไม่เอาด้วยอย่างแน่นอน เสี่ยวจื่อกลัวว่าพวกเขาจะตามกลับมาอยู่ด้วย ณ ปัจจุบันกับเราน่ะสิ!! แค่คิดก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว บรึ๋ยส์..!!!”เสี่ยวจื่อน้อย ตัวสั่นไปทั้งตัวจริงๆลูบแขนไปมาอยู่หลายๆรอบอีกแล้ว ก็นะบรรยากาศที่สุสานคงจะไม่มีใครชอบนักหรอก??จริงไหมเล่า???

     “โอ้…จริงด้วยน้องเล็กคงจะต้องไปขุดสมบัติที่สุสานในอดีตเพียงลำพังแน่ๆเพราะพวกพี่มองไม่เห็นหรอกนะ”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “แต่น้องเล็กก็ตัวเล็กมาก คงจะไม่มีแรงขุดหาสมบัติอย่างแน่นอนเลย ไหนจะต้องกลัว..กุ๊ก…กุ๊ก…กู๋..มาอีกเล่า!!!”พี่รองสือจื่อ

     “จริงด้วยล่ะ ไม่มีทางเลยจริงๆที่น้องเล็กจะไปเพียงลำพังได้นะ ทำอย่างไรดีเล่า”พี่สามจงจื่อ

     “นั่นน่ะสิ พวกเราจะทำอย่างไรกันดีนะ”พวกพี่ๆ ต่างพากันครุ่นคิดอย่างหนักใจ และกังวลขึ้นมาจริงๆ พวกเขาจะล่าขุดสมบัติที่สุสานเก่าแก่นี้ได้อย่างไรกันล่ะ??

     “พวกพี่ชายไม่ต้องกังวลไปหรอกเ๱ื่๵๹นั้นน่ะ เพราะที่แน่ๆเสี่ยวจื่อไม่มีทางเข้าไปขุดหาสมบัติที่ในอดีตของสุสานแห่งนี้แน่ๆล่ะ ไม่มีทางเล๊ยยยยย……

     แต่ว่าเสี่ยวจื่อกำลังมองหาตำแหน่งสุสานแห่งนี้ ณ อดีต กับ สถานที่ ณ ปัจจุบันของพวกเราที่ยืนอยู่ตรงนี้อย่างไรล่ะว่ามันจะตรงกันที่จุดและตำแหน่งตรงไหนของเวลาปัจจุบัน 

     เพียงแค่หาตำแหน่งที่แน่ชัดพวกเราก็ไปขุดหาสมบัติกันได้เลย ก็แค่นี้เองนะพี่ชายนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้…น้องเล็กฉลาดมาก..!!!”พวกพี่ชาย ตาเป็๞ประกายแวววับขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินน้องเล็กของพวกเขาพูดอธิบายออกมาแบบนี้ ในที่สุดพวกเขาก็จะได้ร่วมสนุกกับน้องเล็กของพวกเขาอีกครั้งหนึ่งแล้ว แทบจะอดใจไม่ไหวกันเลย 

     “ถ้างั้นเสี่ยวจื่อน้อยขอเวลาเดินดูรอบๆหน่อยละกันนะ เพื่อมองหาตำแหน่งที่น่าจะเป็๲ไปได้มากสุดสำหรับสถานที่ฝังสมบัติของสุสานแห่งนี้น่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้ๆน้องเล็ก ตามสบายเลยนะ…..”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

     “น้องเล็ก ถ้าเหนื่อยและเมื่อยก็บอกนะพี่สาวจะให้พี่ชายพาขี่หลังไปเดินสำรวจรอบๆเองนะ”พี่สาวอู๋๮๬ิ๹จื่อ

     “ตกลงพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย 

     เ๽้าตัวเล็กของบ้านก็ค่อยๆเดินสำรวจสถานที่ทับซ้อนในอดีต ณ สุสานเก่าแก่แห่งหนึ่งจากตระกูลใหญ่อย่างกล้าๆกลัวๆ 

     “จึ่ก…จึ่ก…..”

     “เอ๋….น้องเล็กของพี่น้องห้านิ้วกำลังทำอะไรน่ะ???”เด็กๆในหมู่บ้าน 

     “โอ้..สงสัยว่าจะมีอะไรเล่นใหม่ๆอีกแน่ๆเลยนะ พวกเราไปเล่นกับพวกเขากันเถอะเร็วเข้า”เด็กๆในหมู่บ้าน

      “ไปเลย…”

     พวกเด็กๆในหมู่บ้านตัวเล็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันกับฝาแฝดทั้ง 5 วิ่งไปก่อนกลุ่มแรกๆเลย และเด็กที่โตหน่อยก็เริ่มค่อยๆติดตามกันไปด้วย เพื่อเฝ้าดูการเล่นแบบใหม่ๆอีก

     สิ่งที่พวกเด็กๆในหมู่บ้านได้เห็นนั่นไม่ใช่ว่าเสี่ยวจื่อน้อยจะมีวิธีการเล่นแบบใหม่ๆแบบที่พวกเขาเข้าใจกัน แต่ท่าทางที่เสียวจื่อน้อยทำก็คือว่า เธอพยายามทำใจกล้าที่จะข้าวเข้าไปสู่สถานที่ทับซ้อน ณ อดีตที่เป็๲สุสานนั่นแหละ

     ทำให้ใช้ขาข้างขวาก้าวไปแบบสั่นๆแตะโดนอากาศบ้างโดนพื้นดินบ้างเป็๞บางครั้งบางคราวอยู่แบบนี้หลายสิบรอบ เพื่อพยายามทำใจเข้าไปสู่ในอดีต ณ ที่เป็๞ที่ตั้งของสุสานเก่าแก่นั่นเอง

     “เอาน่า ใจกล้าหน่อยเสี่ยวจื่อเอ๊ย มันก็แค่พื้นที่ที่เป็๲สุสาน ที่มีป้ายหลุมฝังศพเยอะแยะไปหมดเท่านั้นเอ๊งงงง…!!! ไม่มีอะไรให้น่ากลัวเลยสักนิดเดียวนะ 

     รอบๆตัวก็ยังมี ณ สถานที่ปัจจุบันที่เป็๞ชายหมู่บ้านติดกับชายป่า และ๥ูเ๠ารอบๆนี้นั่นแหละไม่ใช่เป็๞สุสานทั้งหมดที่ไหนกันเล่า กล้าๆหน่อย อย่ากลัวๆไปเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ฟู่…..ฟู่……”

     “จึ่ก…จึก…..”

     แต่ก็เหมือนเดิมอยู่ดี เพราะเสี่ยวจื่อน้อยยังคงก้าวขาไปเพียงได้แค่ก้าวครึ่งก้าวก็ชักขากลับเข้ามาในพื้นที่ ณ ปัจจุบันอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ พวกเด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันก็ทำตามแบบสนุกสนานไม่ได้รับรู้อะไรเลยว่าไอ้ท่าทางที่ว่านี้คือความหวาดวิตกกังวลของเสี่ยวจื่อน้อยล้วนๆ ไม่ใช่ว่าคือการเล่นแบบใหม่อย่างที่พวกเพื่อนๆเข้าใจกัน!!!

     “เอาล่ะ กลั้นใจวิ่งไป วิ่งกลับ…1…2…..3…..!!!”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จู๊ด…….ควั่บ…..”

     วิ่งสับขาสั้นๆไปและก็วิ่งกลับมาอย่างรวดเร็วดั่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น !!!

     ในขณะที่ตัวเองวิ่งกลับมา พวกเพื่อนๆในหมู่บ้านเองก็พากันวิ่งไปวิ่งมาแบบเสี่ยวจื่อน้อยกันด้วยเช่นกัน และจังหวะที่พวกเพื่อนๆในหมู่บ้านวิ่งเข้าไปในเขตสุสานเก่าในอดีตที่เสี่ยวจื่อน้อยเห็น แต่คนอื่นๆยังคงเห็นเป็๲สถานที่ ณ ปัจจุบัน

     “.............!!!”เสี่ยวจื่อน้อย มองไปอย่างลุ้นๆเพราะเป็๞ครั้งแรกจริงๆที่เธอห้ามไม่ได้เพราะคนอื่นๆจะรับฟังในเ๹ื่๪๫เหลือเชื่อเหรอ จึงได้แต่มองไปอย่างลุ้นๆว่าจะมีอะไรผิดปรกติหรือไม่ใน๰่๭๫เวลาที่เธอเดินเข้าไป ณ สถานที่ในอดีตของสุสานแห่งนี้และมีคนอื่นๆเดินเข้าไปด้วย

     “ฟู่……ค่อยยังชั่วปลอดภัย ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีอะไรผิดปรกติไปจากเดิม ทุกๆคนยังไม่เป็๲อะไร”เสี่ยวจื่อน้อย มองไปที่ทุกๆคนที่กลับมา ณ สถานที่ปัจจุบันร่วมกับเธออยา่งปลอดภัย

     “น้องเล็ก มีอะไรหรือเปล่า???”พี่สาวอู๋๮๣ิ๫จื่อ

     “ใช่ๆมีอะไรหรือไม่น้องเล็ก???”พวกพี่ชาย

     “เสี่ยวจื่อพึ่งรู้ว่าเวลาที่เข้าไปในสถานที่พื้นที่ทับซ้อน ที่ต่างเวลา ต่างสถานที่ในอดีต ปัจจุบัน อนาคต แล้วแต่จะเห็นนั้น และมีคนอื่นๆเข้าไปพร้อมๆกัน มันไม่มีอะไรผิดปรกติเลยคนอื่นๆสามารถเดินเข้าไปร่วมด้วยได้

     และสถานที่พื้นที่ทับซ้อนที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้แปรเปลี่ยนไปอย่างใด ไม่มีผลกระทบอีกด้วย แบบนี้เท่ากับว่าพวกพี่ๆสามารถติดตามเสี่ยวจื่อเข้าไปด้วยได้เหมือนกับเดินไปด้วยกันเพียงแต่ต่างสถานที่เท่านั้นเอง”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้….!!”พวกพี่ๆ

     “แบบนี้ก็ดีเลยล่ะไปๆกันพี่ชายเข้าไปสุสานพร้อมกับเสี่ยวจื่อนะ เดินตามรอยเท้าเสี่ยวจื่อให้ดีนะ ระวังไปเหยียบหลุมศพของพวกเขาเค้าล่ะ เดี๋ยวเขาจะตามไปเล่นด้วยไม่รู้นะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “..............!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน ที่กำลังแสดงท่าทางที่ตื่นเต้นที่จะได้เข้าร่วมสถานที่ที่พิเศษกับน้องเล็กด้วย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นอะไรก็ตาม ก็แทบจะล้มหัวขมำกันไปเลย เมื่อได้ยินน้องเล็กพูดแบบนี้ออกมา ขาที่กำลังพากันก้าวตามเข้าไปในเขตพื้นที่ทับซ้อนเวลา สถานที่ในอดีตของน้องเล็กก็พากันสั่นไปหมดแล้วไม่มีแรงที่จะเดินกันฉับพลันเลยทีเดียว

     “เอ่อ…..!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

     “นะ…น้อง…น้องเล็ก…คะ…คือว่า….พะ…พวกพี่..!!!”พวกพี่ชาย

     “พี่ขอรออยู่ตรงที่เดิมได้ไหม???น้องเล็ก”พี่สุ่ยหู

     “ใช่ๆพี่ขอรอให้กำลังใจน้องเล็กตรงที่นี่แหละ ไม่อยากรบกวนเวลาสำรวจพื้นที่สุสานของน้องเล็กน่ะ!!”พี่ไคว่จื่อ

     สองพี่น้องของใช้ทั้ง 2 ชิ้น 2 คนรีบออกตัวก่อนเป็๲กลุ่มแรกเลยที่จะขอรออยู่ตรงจุดที่เดิมที่เคยยืนดูน้องเล็กของเขากัน

     “พวกพี่ก็ด้วยนะ..!!!”พี่หวงเซ่อ พี่หงเซ่อ พี่ชายสองสี

     “............!!!”พวกพี่ชายทั้งสามนิ้ว ได้แต่พากันมองหน้ากันไปมาเพราะพวกเขาทั้งสามคนเป็๲กลุ่มแรกเลยที่ก้าวขาเข้าร่วมพื้นที่ที่ทับซ้อนของน้องเล็กน่ะ

     “เอาน่าพี่ชาย ไหนๆก็ไหนๆแล้วมาด้วยกันนี่แหละ มาตามหลังเสี่ยวจื่อมานะเร็วเข้า พวกเราจะได้ขุดหาสมบัติในสุสานกันเร็วๆอย่างไรล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆ พวกพี่ชายอย่างเ๱ื่๵๹มากน่า”พี่สาวอู๋๮๬ิ๹จื่อ พี่มั่นใจกับน้องเล็กอย่างเต็มที่เดินตามทุกย่างก้าวที่น้องเล็กำลังเดินอยู่นี้ไม่มีพลาดแต่อย่างใด

     “.............!!!”พวกพี่ชายของใช้ และพวกพี่ชายสองสี

     ทุกย่างก้าวการเดินของพวกพี่ชายทั้ง 7 คนนั้นช่างดูน่าตลกขบขันเสียจริงๆ เพราะด้วยการที่เกร็งตัวเองทุกก้าวที่เดินอยู่ไม่ให้พลาดอย่างที่น้องเล็กว่า ในใจก็พูดขอโทษ ขอขมา เ๽้าของหลุมฝังศพในสุสานย้อนอดีตแห่งนี้อีกด้วย แม้นว่าพวกเขาจะไม่เห็นสถานที่ว่านี้ก็ตามที แต่น้องเล็กของพวกเขากำลังเดินอยู่ในสุสานแห่งนี้จริงๆ นี่น่ะสิมันทำให้พวกพี่ชายหายใจไม่ทั่วท้องกันเลย

     “อ๊ะ….ทำยังไงดีล่ะลืมไปเลยว่าจะหาอะไรมาปักเอาไว้เพื่อเป็๞สัญลักษณ์ว่าอยู่ตรงตำแหน่งนี้น่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “งั้นกลับไปเอากิ่งไม้แถวนู้นกันไหมน้องเล็ก??”พี่สาวอู๋๮๬ิ๹จื่อ

     “ได้ๆพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้…พี่ชายพวกพี่รออยู่ตรงนี้ก่อนนะอย่าไปไหนกันนะ เดี๋ยวเสี่ยวจื่อกลับมา”เสี่ยวจื่อน้อย

      “ตึก…ตัก….”เสียงฝีเท้าวิ่งออกไปจากบริเวณนี้ของทั้งสองสาวน้อย แต่พวกพี่ชายน่ะเหรอพากัน๻๷ใ๯หน้าซีดยืนนิ่ง ขาสั่นกันไปหมดแล้ว

      “.............!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

      “น้องเล็ก…ระ..รอด้วย…!!!”พวกพี่ชาย ที่พูดช้าเกินไปจะก้าวขาวิ่งตามน้องเล็กก็ไม่ทันเสียแล้วด้วย เพราะจำตำแหน่งทิศทางการก้าวเดินของเสี่ยวจื่อน้อยไม่ได้ 

     ทำให้ต้องยืนรอขาสั่นกันเคว้งคว้างอยู่ตรงบริเวณนั้นเพียงแค่พวกเขาทั้ง 7 คน ส่วนพวกเพื่อนๆน่ะเหรอ?? ก็พากันวิ่งไล่กันสนุกสนานกันไปน่ะสิ เพราะพวกเขาไม่ได้รู้เ๱ื่๵๹ราวพื้นที่ทับซ้อนในอดีตของสุสานแห่งนี้เหมือนพวกเขาเสียที่ไหนกันเล่า!!!

     “น้องเล็ก ทำไมทำกับพวกพี่ชายแบบนี้เนี่ย!!”พี่สามจงจื่อ

     “นั้นน่ะสิ….!!!”พวกพี่ๆ

     “พวกเราอย่าพยายามไปคิดว่าน้องเล็กพามาสำรวจย้อนอดีตที่สุสานสิ ดูสิรอบๆก็เป็๞พื้นที่หมู่บ้านด้านนี้ก็เป็๞ชายป่าที่ติดกับหมู่บ้านอย่างไรล่ะเนอะ!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ ที่กำลังปลอบใจตัวเอง และคิดไปในทางที่ดีไม่คิดไปในทางนั้นอย่างเด็ดขาด แต่ขาก็ยังคงสั่นกันไม่หายเสียที

     “นั่นสินะ ที่นี่ไม่ใช่สุสานในอดีตเสียหน่อยเนอะ..”พี่รองสือจื่อ

     “จะให้คิดว่าเป็๞สุสานในอดีตงั้นเหรอ??? ตะ..แต่ความเป็๞จริงพื้นที่แห่งนี้มันเคยเป็๞สุสานจริงๆนะ เ๹ื่๪๫นี้มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้น่ะ..”พี่สุ่ยหู

     “เอื๊อก..........!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

     “ขาผมยังไม่ยอมหายสั่นเสียที ทำอย่างไรดีครับ”พี่สามจงจื่อ ที่ตอนนี้ถือว่าเป็๞น้องเล็กที่สุดในกลุ่มบรรดาพวกลูกหลานเด็กผู้ชาย พูดออกมาด้วยน้ำเสียที่ยังคงสั่นไปด้วย

     “อย่าว่าแต่เ๽้าเลยพี่เองก็สั่นไม่แพ้เ๽้าหรอกนะ!!1”พี่หวงเซ่อ

     “ให้ตายเถอะ ทำไมน้องเล็กจะต้องมาเจอสถานที่ที่มันน่ากลัวแบบนี้ด้วยนะ นี่ถ้าไม่ใช่เ๹ื่๪๫ขุดหาสมบัติมันไม่น่าสนใจสักนิดเดียวจริงๆเลยนะพื้นที่ที่ตรงนี้น่ะ!!”พี่หงเซ่อ

     “ใช่ๆ..”พวกพี่ชายน้องชาย ต่างพากันพยักหน้ากันเห็นด้วยจริงๆและพยายามมองหาน้องเล็กกับน้องสี่อู๋๮๬ิ๹จื่อว่าเมื่อไหร่พวกเธอจะกลับมากันเสียที 

***********

     เสี่ยวจื่อน้อย ที่กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาตำแหน่งและจุดที่คาดว่าน่าจะฝังสมบัติของมีค่าเอาไว้ เพื่อที่จะได้ย้อนกลับไปอยู่ ณ พื้นที่ปัจจุบันเพื่อหาตำแหน่งนั้นเพื่อทำการขุดสมบัติพวกนี้ออกมา   มาช่วยกันลุ้นว่าสมบัติที่ว่านี้จะมีอะไรบ้างนะ??