หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก

หลี่เป่า น้องสาวคนเล็ก

บทที่ 56 อาการของสนมไป๋

หลังจากปู่กับย่าของจิ้นอันมา ทั้งสองก็เข้าร่วมการสืบข่าวเกี่ยวกับใต้เท้าเฉินด้วยเช่นนั้น จิ้นฝูแม้จะดูเป็นคนชอบทำตัวแปลกประหลาดและกลัวภรรยา แต่เมื่อเขาจริงจังขึ้นมาแล้วละก็...

ก่อนหน้านี้ใครๆ ก็รู้จักจิ้นฝูในฐานะตาเฒ่าฟั่นเฟือน ดังนั้นเวลาเขาไปที่ไหนหรือทำอะไร คนก็มักจะไม่สนใจเขาอย่างเช่นตอนนี้

"ใต้เท้า มีคนกู้รอบนี้มากกว่ารอบก่อนเกือบเท่าตัวเลยขอรับ"

"งั้นหรือ อยู่เฉยๆ ก็มีเงินลอยมาหา ช่างดีจริงๆ"

"เฮ้ แกเป็นใครกัน!!"

"ข้าแค่หลงทางเท่านั้น ไปล่ะ"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!"

ทหารคนหนึ่งกำลังจะไล่ตามจับตัวจิ้นฝูที่มาแอบฟังเรื่องของผู้เป็นนาย แต่ทหารอีกคนห้ามเอาไว้

"นั่นมันตาเฒ่าฟั่นเฟือนที่ชาวบ้านพูดถึงกัน พวกเราไม่ต้องสนใจคนบ้าแบบนั้นหรอก"

หลังจากนั้นจิ้นฝูจึงกลายเป็นหน่วยสืบข่าวมือฉมังของกลุ่มไปโดยปริยาย

เขายังคงตระเวนไปที่ต่างๆ ทั่วเมืองเฉิงตู ไม่เว้นแม้แต่หอโคมเขียว แต่ก่อนจะเข้าไปที่นั่นได้ จิ้นฝูต้องขออนุญาตฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นผู้เป็นภรรยาเสียก่อนถึงจะสามารถไปได้ เขาไม่ได้เข้าไปเพียงคนเดียวแต่มีจิ้นอันผู้เป็นหลานเข้าไปด้วย

เมื่อเข้ามาด้านในจิ้นฝูก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า แต่ไม่ลืมเป้าหมายที่เข้ามาที่นี่ อีกทั้งใบหน้าของภรรยาก็ลอยมาคอยเตือนใจเขา ทำให้จิ้นฝูที่น่าจะหลงระเริงไปกับบรรดาสาวงามกลับตั้งใจทำงานอย่างน่าประหลาด

"คนสวย ข้าชอบฟังเรื่องซุบซิบขุนนางเป็นที่สุด เจ้ามีเรื่องสนุกๆ อะไรเล่าให้ข้าฟังบ้างหรือไม่"

จิ้นอันที่ได้ยินเช่นนั้นก็มองไปที่ปู่ของเขาด้วยความประหลาดใจ เขากำลังคิดหาวิธีจะถามเรื่องขุนนางในเมือง เพราะขุนนางส่วนใหญ่ชอบแวะเวียนมาที่หอโคมเขียวแห่งนี้เป็นประจำ 

"แหม ถ้าท่านอยากฟังข้าก็มีเรื่องที่น่าสนใจจะเล่าให้ฟังเจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านอยากฟังเรื่องขุนนางท่านไหนล่ะเจ้าคะ"

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ จิ้นฝูก็นำเงินที่ภรรยาให้ไว้ใช้ในยามจำเป็นส่งให้หญิงคณิกาในหอโคมเขียวส่วนหนึ่งเพื่อให้เล่าเรื่องขุนนางหลายๆ คน เพื่อไม่ให้นางรู้จุดประสงค์ของพวกเขาว่าพุ่งเป้าไปที่ใคร

จิ้นอันเพิ่งเคยเห็นท่านปู่ของเขาในแง่มุมเช่นนี้ ทำให้อดรู้สึกนับถือขึ้นมาไม่ได้ ตั้งแต่เกิดมาท่านปู่ของเขาก็เกษียณตัวเองแล้ว และทำตัวประหลาดอยู่กับบ้านทั้งยังกลัวท่านย่าเป็นที่สุด จนเขาแทบคิดไม่ออกเลยว่าตอนเป็นราชครูท่านปู่จะมีลักษณะเป็นอย่างไร

จิ้นฝูไม่รู้ความคิดของหลานชายตัวเอง เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหาข้อมูลใต้เท้าเฉิน เพราะยิ่งหาข้อมูลได้เร็วเท่าไหร่ เขาก็จะมีเวลาเที่ยวเล่นได้มากขึ้นเท่านั้น จะมาหอโคมเขียวอีกกี่เที่ยวก็ได้ ดังนั้นจิ้นฝูจึงตั้งใจมากเป็นพิเศษ หึหึ

--------

ณ วังหลวง

"เจ้ารู้หรือไม่ หวงกุ้ยเฟยตั้งครรภ์มังกรแล้วนะ"

"จริงหรือ!! ยังดีนะที่เป็นหวงกุ้ยเฟย ถ้าเป็นคนอื่นพวกเรานี่แย่เลย"

"ข้าก็คิดเหมือนกัน ถ้าเป็นสนมไป๋ตั้งครรภ์ พวกเราคงต้องอยู่แต่ในตำหนักเงียบๆ แน่ ข้าไม่เคยเห็นคนไม่มีเหตุผลเท่านี้มาก่อนเลย"

"ใช่ๆ สนมไป๋วางท่าอวดดี เวลาเจอพวกเราทีไรเอะอะเอาแต่หาเรื่อง หากมีพระโอรสล่ะก็ เฮ้อ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ"

สนมสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ตำหนัก ในขณะที่ต้าหนี่กำลังเดินผ่านพวกนาง ทำให้ต้าหนี่กำมือแน่นในแขนเสื้อก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ

สนมสองนางที่เห็นต้าหนี่กำลังเดินมาทางพวกตนก็หน้าถอดสี ได้แต่ภาวนาว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ยินสิ่งที่ตนพูด แต่คำภาวนาของพวกนางล้วนไม่เป็นผล เพราะต้าหนี่เคยเป็นผู้ฝึกยุทธมาก่อน ทำให้ประสาทสัมผัสด้านการได้ยินค่อนข้างสูง แม้จะอยู่ไกลไปบ้างแต่ก็สามารถได้ยินคำนินทาถึงตัวเองชัดเจน

เนื่องจากต้าหนี่มียศสูงกว่าสนมสองคนนี้ นางเป็นผู้มีอำนาจมากกว่าและสามารถสั่งลงโทษได้ ทำให้ทั้งสองถูกสั่งให้ไปคัดคัมภีร์สงบใจที่หอหนังสือของฝ่ายใน คนทั้งคู่จึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับโทษแต่โดยดี

ใครๆ ก็รู้ว่าต้าหนี่มีวรยุทธ์ มีสนมที่เคยมีเรื่องกับต้าหนี่ แล้วเกิดอุบัติเหตุจนถึงขั้นพิการหรือเสียชีวิตอยู่หลายคน ทำให้คนอื่นๆ ค่อนข้างเกรงกลัวนาง

หลังสั่งลงโทษสนมคู่นั้นนางก็เลิกสนใจคนทั้งสอง เพราะนางมีสิ่งอื่นที่สำคัญต้องทำ เมื่อกลับถึงตำหนักนางก็เอ่ยกับนางกำนัลคนสนิทขึ้นว่า

"ช่วงนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยอยากอาหาร กินอะไรไม่ค่อยลง ไม่รู้เป็นอะไร"

"หรือพระสนมจะตั้งครรภ์มังกรเพคะ!!"

นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ หากนายของตัวเองตั้งครรภ์มังกรจริงๆ ละก็ ตัวนางที่เป็นนางกำนัลคนสนิทย่อมต้องสบายไปด้วย ต้าหนี่ที่ได้ยินคำพูดนั้นก็ยกมือทาบอกเอ่ยขึ้นว่า

"ตายจริง ข้าคงไม่มีวาสนาเช่นนั้นหรอก"

"ไม่แน่นะเจ้าคะ ข้าว่าเราควรไปเรียกท่านหมอหลวงมาตรวจดูหน่อย ดีหรือไม่เพคะ"

"ใครเป็นอะไรหรือ??"

"ถวายพระพรฝ่า เหตุใดมาเงียบๆ ไม่บอกล่วงหน้าเช่นนี้เล่าเพคะ"

"ข้าคิดถึงเจ้าเลยรีบมาหาไม่ได้หรืออย่างไร"

"มิใช่เช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันกลัวจะถวายการต้อนรับได้ไม่ดี"

"ไม่เป็นไรหรอก เราชอบธรรมชาติแบบนี้แหละ ว่าแต่เมื่อครู่เราได้ยินว่าเจ้าไม่สบายหรือ?"

ต้าหนี่หลุบตาลงทำเป็นไม่กล้าสบสายตากับอีกฝ่าย กระตุ้นความอยากรู้ของฮ่องเต้มากยิ่งขึ้น

"พวกเจ้า ไปตามหมอหลวงมา"

"หม่อมฉันไม่ได้เป็นอะไรมากเสียหน่อยเพคะ ไม่เห็นต้องรบกวนท่านหมอหลวงเลย"

"ได้อย่างไร ถึงจะแค่มดกัดหมอหลวงก็ต้องมา"

ต้าหนี่ไม่ได้เอ่ยทัดทานเรื่องตามหมอหลวงอีก ทั้งยังยกยิ้มมุมปากโดยไม่มีใครเห็น ดูเหมือนสถานการณ์จะเป็นไปตามที่นางคิด

ก่อนกลับมาที่ตำหนัก นางมองเห็นฮ่องเต้เหมือนจะเดินมาทางตำหนักของนาง ทำให้นางเลิกสนใจสนมสองคนนั้นแล้วรีบมุ่งหน้ากลับตำหนักทันที และแกล้งทำเป็นพูดคุยกับนางกำนัลของตัวเอง โดยกะจังหวะให้อีกฝ่ายมาทันได้ยินบทสนทนาของนางพอดี

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่หมอหลวงจะเดินทางมาถึง ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ หมอหลวงก็วิ่งกระหืดกระหอบพร้อมกับถือล่วมยามาด้วยกล่องหนึ่ง

ระหว่างทางเขาได้ฟังอาการคร่าวๆ ของสนมไป๋ อาการดูคล้ายกับหญิงตั้งครรภ์ ทำให้เขาต้องรีบวิ่งมาโดยเร็วที่สุด

เมื่อมาถึงแล้วเห็นฮ่องเต้ที่กำลังนั่งอยู่ด้วยก็รู้สึกตกใจ

"ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญ..."

"ไม่ต้องมากพิธี รีบมาตรวจอาการสนมไป๋เร็วเข้า"

"พ่ะย่ะค่ะ"

กล่าวจบหมอหลวงก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ สนมไป๋พร้อมผ้าผืนหนึ่งไว้รองก่อนโดนตัวนาง

"พระสนมช่วงนี้มีอาการผิดปกติอะไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ"

"ช่วงนี้ข้ารู้สึกเวียนศีรษะ ไม่ค่อยอยากอาหาร เวลากินอะไรก็อาเจียนออกมาหมด"

"เช่นนั้นพระสนม รบกวนยื่นแขนมาให้กระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

ต้าหนี่ยื่นแขนไปให้หมอหลวงตรวจอาการ ระหว่างที่หมอหลวงจับชีพจร หัวคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าด้วยกัน ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

"เป็นอย่างไรบ้าง ท่านหมอหลวง"

"เอ่อคือ..."

"มีอะไรเหตุใดไม่พูดออกมา!!"

"กระหม่อมยังไม่ค่อยแน่ใจ จึงมีข้อซักถามอาการของพระสนมเพิ่มเติมอีกสักเล็กน้อย ไม่ทราบว่าพระสนมมีอาการเหนื่อยหอบ ท้องผูกร่วมด้วยบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

ต้าหนี่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือนี่จะเป็นอาการของคนตั้งครรภ์ ดังนั้นนางจึงตอบไปว่า 

"ก็มีบ้างเป็นบางครั้ง"

"เช่นนั้นพระสนมน่าจะอาหารเป็นพิษร่วมกับอาการท้องผูก จึงมีอาการเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ"

"อะไรนะ ท่านหมอ ท่านตรวจดีแล้วหรือ?"

"กระหม่อมตรวจดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ หรือพระสนมมีอาการอย่างอื่นด้วยหรือ?"

"ไม่มีหรอก ข้าแค่ถามเพื่อความมั่นใจเท่านั้น"

"เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวกลับก่อน ส่วนเทียบยาจะส่งให้ห้องครัวต้มยามาถวายโดยตรงนะพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเห็นฮ่องเต้พยักหน้า หมอหลวงก็เดินจากไป ปล่อยให้ต้าหนี่ขยับตัวอย่างกระวนกระวายใจ เหตุใดยาที่ทำให้ชีพจรเหมือนคนตั้งครรภ์ถึงไม่ได้ผล หรือนางจะถูกหลอก

ยังไม่ทันที่ความคิดของต้าหนี่จะจบลง ฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า

"ในเมื่อเจ้าไม่สบายก็พักรักษาตัวมากๆ เถอะ ไว้เราจะแวะมาหาใหม่"

"..."

กล่าวจบฮ่องเต้ก็เดินจากไป ปล่อยให้ต้าหนี่ที่กำลังโมโหเขวี้ยงถ้วยชาระบายโทสะลงกับพื้น 

หลังจากนั้น นอกจากส่งผลไม้มาให้เพื่อแก้อาการท้องผูกชุดใหญ่ ฮ่องเต้ก็ไม่เสด็จมาที่ตำหนักแห่งนี้ตลอดหนึ่งเดือน

หากเป่าเปาได้เห็นเหตุการณ์นี้คงหัวเราะเยาะกาที่คิดอยากเป็นหงส์อย่างต้าหนี่ เพราะหลังจากรู้แผนการณ์ว่าต้าหนี่จะแกล้งตั้งครรภ์มังกร นางก็ศึกษาจนได้อาหารที่ทำให้ชีพจรกลายเป็นคนท้องผูกแทน

แม้วังหลวงจะเข้มงวด แต่แค่อาหารทั่วไปย่อมไม่เป็นปัญหา อีกทั้งเป่าเปามีผู้ช่วยชั้นดีอยู่ในวัง ดังนั้นจากคนอยากตั้งครรภ์จึงกลายเป็นคนท้องผูกแทน