กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่ยี่สิบห้า เจรจา

วิลโล่พยายามจะติดต่อผมในคาบบ่ายนั้น

ผมไม่พยายามเงียบใส่เธอเพราะนั่นคือการกระทำของเด็ก

วิธีการของคนที่งอนแฟนของตนเองและไม่ยอมเปิดเผยความรู้สึกและสื่อสารอย่างตรงไปตรงมา

“ผมเกลียดพวกคุณและไม่อยากคุยด้วย”

ผมกล่าวกับวิลโล่อย่างตรงไปตรงมาไม่ปิดบัง

เราไม่ใช่เด็ก ไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำสงครามประสาทใส่กัน

โดยการเงียบและคอยให้ต่างฝ่ายต่างขอโทษก่อน

มันเสียเวลาและไม่ช่วยแก้ปัญหา

ผมชอบการพูดตรงๆมากกว่าจะอ้อมไปมา

น่าเสียดายที่การพูดตรงไปตรงมา ไม่สามารถช่วยแก้ปัญหาได้ในกรณีนี้

“อย่าเข้าใจผิด ถ้าเกี่ยวกับการให้ความร่วมมืออะไรในการสู้กับแวมไพร์ บอกมาผมจะไม่อิดออดสักคำ

แต่หากให้พบปะพวกคุณเป็นการส่วนตัว อย่าดีกว่าเพื่อพวกเราทั้งสองฝ่ายเองด้วย”

ผมคุยกับวิลโล่ที่แยกตัวผมออกมาหลังจากที่เธอพยายามส่งโน้ตเพื่อมาคุยกับผมในคาบเรียน

ผมเห็นแอนนาจับตาดูห่างๆ

ฟื้นตัวเร็วจริงๆแฮะ สมกับเป็นสเลเยอร์ นักล่าแวมไพร์

“ยิ่งห่างกัน ก็ยิ่งทะเลาะกันน้อยลง”

ผมกล่าวกับวิลโล่ที่สีหน้าตื่นตระหนกไม่หาย

“เราเกลียดกันก็ไม่ได้หมายความว่าต้องเป็นศัตรูกันหรอก ผมเชื่ออย่างเดียวกับคุณโธมัส คนเราไม่ควรทำผิดพลาดอย่างเดิมซ้ำสอง

เราไม่ชอบและเกลียดกัน แต่ไม่ต้องเป็นศัตรูกันก็ได้ แค่ต่างคนต่างไปก็พอแต่แน่นอนอย่างที่ผมว่านั่นล่ะ

หากต้องการความช่วยเหลืออะไรก็เรียกผมได้เสมอ แต่ทางที่ดีอย่ามาใกล้ผม”

“ไงเลโอนาร์ด พลอดรักกับวิลโล่สาวเนิร์ดด้วยกันหรือไง วี้ดวิ้ว”

บิฟเข้ามาได้จังหวะดีมาก

ผมกอดบิฟไว้แน่น

“รักนายจริงๆหว่ะบิฟ”

บิฟรู้สึกแปลกๆในวันนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรจึงได้แต่เดินหนีไป

“พูดอะไรบ้าๆขยะแขยง ไปดีกว่า”

บิฟทำตัวแบบสาวซึนและเดินหนีไป

อ้าวแทนที่จะมากันท่าหาเรื่องเรา เราจะได้แยกจากวิลโล่ที่ตามอยู่นี้

ไอ้บิฟเวร ที่เรื่องที่อยากขอให้มาป่วนดันไม่มาช่วยกันป่วนหน่อย

ไม่รู้เป็นอย่างไร ตอนที่มีพลังมากขึ้นถึงเกลียดเจ้าบิฟน้อยลง

หรือนี่คือความรู้สึกที่แฮร์รี่เกลียดดัดลี่ย์น้อยลงเมื่อพบมัลฟอยที่ฮอกวอร์ต?

..

“ไปบอกแอนนาที่แอบอยู่ด้านข้างด้วยว่าผมไม่อยากจะข้องเกี่ยวกับเธออีก..ยกเว้นว่าผมจะถูกแวมไพร์หรือปีศาจดักทำร้ายนะ ถ้าตอนนั้นมาช่วยผมก็จะขอบคุณมาก”ผมนึกขึ้นได้เลยกล่าวเสริม

แอนนาเธอจริงจังกับการปราบแวมไพร์และมักจะไม่เอางานมาปนกับชีวิตส่วนตัว..เออ ไม่เอามาปนมากเกินไปนักจนปล่อยให้คนทั่วไปโดนฆ่าหรือทำร้ายล่ะนะ

อย่างที่บอกผมไม่มีอะไรขัดแย้งกับพวกเขาที่ล่าแวมไพร์ ผมแค่ไม่ชอบพวกเขาเป็นการส่วนตัว

“ผมไม่มีปัญหาอะไรกับพวกคุณในการปราบแวมไพร์ ผมแค่เกลียดพวกคุณเป็นส่วนตัว”

อ๊ะเผลอพูดออกไปอีกแล้วแฮะ

แต่วิธีการพูดให้คนอย่างพวกเธอเข้าใจต้องย้ำบ่อยๆนี่ล่ะ

ผมเรียนรู้มาจากประสบการณ์ว่า เมื่อหลักตรรกะไม่ได้ผล ที่ใช้ได้ผลที่ดีกับคนบางประเภทคือการกล่าวถึงความรู้สึก

“นี่เธอก็ฟังกันบ้างสิ เรามาคุยกันดีดีก็ได้”

วิลโล่พยายามจะประสานความสัมพันธ์อีกครั้ง?

“มีอะไรต้องคุยกัน ผมมีเหตุผลของผม คุณโธมัสและแอนนามีเหตุผลของเขา เราเห็นในบางเรื่องไม่ตรงกันก็แก้โดยการแยกกันเดินเท่านั้นเอง?”

ผมยักไหล่

บางครั้งโลกเราก็อย่างนี้ล่ะ

เราไม่สามารถทำให้ทุกคนชอบเราหรือจะเข้าไปในองค์กรใดองค์กรหนึ่งและคาดหวังว่าจะเปลี่ยนวัฒนธรรมองค์กรให้เข้ากับเรา

การเปลี่ยนวัฒนธรรมองค์กรเป็นเรื่องต้องห้าม

ผมไม่ใช่พระเอกมังงะขององค์กรว็อทเชอร์ที่จะเข้าไปในองค์กรและใช้ความใจสู้ รักคุณธรรมค่อยๆเปลี่ยนแปลงองค์กรและความคิดของผู้คนในองค์กรไปทีละนิด

นี่คืออเมริกา

ว็อทเชอร์คือองค์กรที่ตั้งมาเพื่อคอยเฝ้าดูสเลเยอร์คือแอนนา

ผมเป็นเพียงแค่คนธรรมดาของประดับฉาก

ไม่แปลกที่คุณโธมัสจะเข้าข้างแอนนาและเชื่อใจเธอเต็มร้อยเปอร์เซ็นนั่นคือสิ่งที่ผู้ดูแลควรจะทำ

รักษาความมั่นใจและเชื่อใจกับสเลเยอร์ของตนเองมาเป็นอันดับหนึ่ง

ดีต่อผู้ดูแล ดีต่อสเลเยอร์ ดีต่อการล่าแวมไพร์

ไม่ดีต่อผม

ทำไมผมต้องเอาตนเองเข้าไปข้องเกี่ยวกับระบบที่ทำให้ผมเสียประโยชน์ด้วย?

ทำไมเรื่องผลประโยชน์ง่ายๆแค่นี้วิลโล่ถึงไม่เข้าใจนะ?

ผมไม่ได้อยากเป็นศัตรูกับพวกเขา ตรงกันข้ามอยากช่วยด้วยซ้ำ ถึงยอมเจ็บตัวเองไม่ยอมก่อความขัดแย้ง

แต่จะให้ผมไปอยู่ใกล้ๆพวกเขาเกินกว่าความจำเป็นล่ะก็

แย่กว่าการต้องไปอยู่ใกล้เจ้าบิฟอีก

“ผมเกลียดพวกคุณ ไม่อยากข้องเกี่ยวด้วย แต่ไม่ได้อยากเป็นศัตรูหรือขัดขวางอะไรพวกคุณในการล่าแวมไพร์ คิดเสียว่าความขัดแย้งของเราไม่เคยเกิดขึ้นและทำหน้าที่ของพวกคุณไปตามปรกติก็พอแล้ว คิดดูสิ ตอนที่มายุ่งกับผมอย่างนี้อาจมีวายร้ายคนอื่นที่อาละวาดอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้”

อย่างน้อยผมคิดว่าลดจำนวนคนที่อาละวาดลงได้เพราะผมกว้านซื้อนหนังสือมาหมดจากเคาน์เตอร์ลับร้านเมจิคบ็อค

ผมตัดสินใจแล้ว

ผมจะไปเหมาหนังสือเวทมนตร์เพิ่มทุกสัปดาห์เพื่อสร้างความมั่นใจว่าหนังสือจะหลุดไปสู่สาธารณชนให้น้อยที่สุด

ไม่ถึงพันดอลล่าร์สามารถขัดขวางไม่ให้มีพ่อมดศาสตร์มืดเพิ่มมาอีกคนได้ มองในภาพรวมก็นับว่าถูกเอามากๆ

เอาหนังสือสาสตร์มืดจำนวนมากเก็บไว้ คนภายนอกคงมองว่าเราเป็นพ่อมดศาสตร์มิดแน่ๆ ฮา

“นี่อย่ามาทำไม่สนใจฉันสิ “วิลโล่โวยวายขึ้นมา

เอ๋ผมคิดว่าผมพูดเรื่องที่ต้องพูดไปหมดแล้วนะ

ไม่มีอะไรที่ผมปิดบังความคิดตนเองและจุดยืนของผมเลย

“เธออยากให้ผมสุ้กับแอนนาและให้แอนนาส่งผมเข้าโรงพยาบาลอย่างง่ายดายสินะ? จะได้ตัดปัญหาไป?ผมก็บอกแล้วว่าผมไม่อยากยุ่งกับพวกคุณ”

“คุณโธมัสต้องการคุยกับเธอนะ อย่าทำตัวเป็นเด็กเลยน่า เลโอนาร์ด”

ทำตัวเป็นเด็ก?

อย่าบอกนะว่านี่พวกคุณเธอมองผมเป็นเด็กมีปัญหาประจำตอนน่ะ

ประมาณตัวร้ายหรือเพื่อนที่สร้างปัญหาที่ไม่ยอมเล่นเป็นทีม ที่ต้องอาศัยการเกลี้ยกล่อมและเหตุการณ์ที่จะเป็นบทเรียนสอนใจให้กลับตัวได้

เฮ้อ

“แล้วคุณโธมัสมีอะไรจะพูดเพิ่มเติมจากของเดิมที่ได้พูดกันไปแล้วหรือวิลโล่? ตราบใดที่แอนนา..”

ผมชี้นิ้วโป้งไปด้านหลังทิศที่แอนนาแอบซ่อนอยู่

“..ยังได้รับการเชื่อถือมากกว่าคำพูดของผม เราคงหาจุดที่แม้แต่ประนีประนอมกันก็ยังยาก

ที่ผมปฏิเสธไม่อยากพบพวกคุณไม่ใช่เพราะปัญหาทางผมอย่างเดียว แต่เพื่อพวกคุณเองด้วยนะ

ผมไม่ชอบแอนนาก็จริง แต่ไม่ถึงขั้นเกลียดในกรณีของเธอวิโลโล่หรือคุณโธมัสหรอกนะ

อยู่ห่างๆกันไว้จะได้ไม่มีเรื่องทะเลาะกันเป็นการดีต่อพวกเราทั้งสองฝ่ายด้วย

“

วิลโล่ทำท่าจะพูดแต่ผมส่งสายตาให้หยุด

“เมื่อเงื่อนไขคือเขาระแวงว่าผมจะล้างสมองเธอ แค่เธอมาอยู่ใกล้ผมตอนนี้ก็สร้างปัญหาให้ผมเพิ่มได้แล้วและยิ่งมีแอนนาอยู่ใกล้ๆนี่ความขัดแย้งแทนที่จะจบอาจจะขยายมากขึ้นก็ได้

“

ผมถอนหายใจ

“เพื่อพวกเราทั้งสองฝ่ายเองฟังที่ผมพูดเถอะ ..แต่จะว่าไป ผมก็ไปที่ห้องสมุดประจำอยู่แล้วหรือยืมหนังสือจากห้องสมุดผ่านคุณโธมัสด้วย หากเขาอยากจะพูดอะไรก็มาพูดกับผมเองได้นั่นล่ะ”

ผมไม่มีความคิดเป็นศัตรูกับพวกเธอ เพราะตระหนักความจริงว่า ยิ่งพวกเธอมาสนใจผม เท่ากับว่าพวกเธอไม่ได้ใช้เวลาไปสนใจวิกฤติอื่นๆที่อาจจะเกิดขึ้นในโรงเรียนนี้

ปัญหาของตอนนี้คือผมพบว่าการสอบ GEDเพื่อไม่ต้องเรียนมัธยมปลายนั้นยากกว่าที่คิด