[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ วาว ”

นักศึกษาปี  1 พูดขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ตั้งใจ ด้านหน้าของพวกเขาคือประตูบานใหญ่สร้างมาจากวัสดุที่ไม่รู้จัก มันถูกแกะสลักเป็นรูปแรดหุ้มเกราะเหล็กสีเหลืองทั่วทั้งร่าง ออร่าที่ปลดปล่อยออกมารอบๆตัวของมันทำให้ดูราวกับแรดของนางฟ้าธาตุแสง

เมื่อทุกคนมองขึ้นไปบนตึกสูงพบว่ามันเป็นหอพักที่ดูทันสมัยไม่น้อย

“ ก่อนอื่นฉันขอบอกกฎการพักร่วมกันของเราก่อน นักศึกษาปี 1 จะได้พักห้องรวม ห้องหนึ่งจะต้องอยู่ด้วยกัน 4 คน จับคู่แล้วเลือกห้องได้เลย  ”

“ รุ่นพี่ครับ แล้วถ้าเราอยู่ปี 2 จะต้องอยู่ยังไง ”

คอปเปอร์เป็นฝ่ายสอบถาม

“ ไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงปี 2 หากพวกนายต้องการห้องพักเดี่ยวสามารถยื่นเรื่องไปยังนิติของหอพักได้ เขาจะอยู่ที่ชั้น 1 คอยดูแลเรื่องหอพักให้กับเรา สิ่งที่จะทำให้พวกเธอมีห้องเดี่ยวได้คือแต้ม ยิ่งจ่ายด้วยแต้มเยอะก็มีห้องดีๆรองรับ ”

“ แต้มคืออะไรอย่างนั้นเหรอครับ ” เจฟเป็นคนถามบ้าง

“ แต้มคือคะแนนที่ทางสถาบันจะมอบให้กับนักศึกษาที่ทำกิจกรรมของทางสถาบัน ยกตัวอย่างเช่น กวาดพื้น ตัดหญ้า ทำความสะอาด ส่วนใหญ่เขาจะได้จากภารกิจที่ต้องเข้าไปเสี่ยงในรอยแยก ”

“ ภารกิจเหมือนกับกิลด์งั้นเหรอครับ ล่ามอนสเตอร์ ล่าวัตถุดิบ ผมเข้าใจถูกไหม ”

“ ทำนองนั้น และถ้านายทำตัวดีในสถาบันและคาบเรียน นายก็จะได้แต้มเหมือนกัน ”

นักเรียนหลายคนรู้สึกตื่นเต้น การเข้าเรียนที่สถาบันไพร์มได้สร้างระบบที่ทำให้พวกเขาต้องดิ้นรนตลอดเวลา 

“ เพียงแต่ว่าแต้มไม่ได้มีเพียงแค่ชนิดเดียว มันมีแต้มติดตัวนักศึกษา และแต้มของหอพักเช่นเดียวกัน ”

นักศึกษาหลายคนทำหน้าสงสัย เพราะไม่รู้ว่าทำไมหอพักถึงต้องมีแต้ม มันมีไว้ใช้ทำอะไร

“ แต้มหอพักเอาไว้ทำอะไรเหรอครับ ” คอปเปอร์ถามอีกครั้ง

“ แต้มหอพักใช้ซื้อของมีค่าไม่ได้หรอก แต่มันใช้ซื้อความสะดวกสบายให้กับเราชาวหอ ”

“ รุ่นพี่ อะไรคือความสะดวกสะบายงั้นเหรอ ”

“ ทุกอย่างภายในตึกควบคุมด้วยพลังงานทั้งหมด ระบบไฟ ระบบน้ำ เราจะนำแต้มมาจ่ายในส่วนนี้ แล้วยังมีค่าบำรุงรักษาเช่น ค่าทำความสะอาด ค่าซ่อมอุปกรณ์ต่างๆที่พังเสียหาย ”

“ ถ้าโต๊ะพังต้องชดใช้ เราไปซื้อข้างนอกมาไม่ได้เหรอครับ ”

“ ไม่ ทางสถาบันเน้นย้ำว่าของทุกอย่างจะต้องซื้อจากสถาบันเท่านั้น พวกนายจะซื้ออาวุธชุดเกราะจากที่ไหนก็ได้ เว้นแต่สิ่งของภายในหอพักมันจะต้องเป็นของสถาบัน ”

“ มันคงไม่แพงเกินไปหรอกนะครับ ”

“ ไม่แพงเลยสักนิด ราคาของแต่ละชิ้น X 10 ตามราคาท้องตลาด เอาล่ะ เราคุยกันมานานมากแล้วเข้าไปเลือกห้องพักกันเถอะ ”

ยอร์ชสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง ประตูบานใหญ่ควรจะเปิดต้อนรับพวกเขาเข้าไปด้านใน อย่างน้อยวันนี้ควรจะเปิดสักครั้งเพื่อต้อนรับพวกเขา รุ่นพี่กลับพาเดินเข้าประตูบานเล็กๆด้านข้างตึก ก้าวแรกที่ผ่านประตูเข้าไปยอร์ชเห็นเพียงแค่ความมืด รุ่นพี่ทุกคนที่เดินนำมาก่อนล้วนแล้วนำไฟฉายออกมาส่องจนทำให้เห็นบันไดเดินขึ้นตึกแห่งนี้

“ ตามมาเลยรุ่นน้อง ที่นี่ไม่มีอันตรายเพราะกฎของสถาบันเข้มงวดมาก ห้ามต่อสู้ภายในหอพัก ไม่มีใครลอบทำร้ายพวกนายแน่ ”

คอปเปอร์เริ่มกังวล หลังจากผ่านประตูชั้นหนึ่งเขาพบว่าภายในชั้นยังไม่มีไฟส่องสว่าง เมื่อมาถึงชั้นสองก็มืดไม่ต่างกัน เขาไม่รู้ว่ารุ่นพี่ปิดไฟหรือว่ากำลังจัดเตรียมพิธีบางอย่างต้อนรับพวกเขาหรือไม่ จนกระทั่งมาถึงชั้น 5 รุ่นพี่ได้พาเดินเข้าไปในชั้นเผยให้เห็นห้องพักมากมาย แต่ก็ยังไม่มีไฟสักห้อง

“ รุ่นพี่ ทำไมที่นี่มืดจัง ”

“ ฮ่าๆ ฉันลืมบอกไปสินะ เราไม่มีแต้มมากพอจะจ่ายค่าไฟ ”

ใบหน้ายิ้มแย้มของนักศึกษาปี 1 เต็มไปด้วยความตกใจ เมื่อรู้ว่าพวกเขาไม่มีแต้มพอจะจ่ายค่าไฟให้กับหอพัก

“ อย่าตกใจขนาดนั้น อย่างน้อยเราก็มีแต้มมากพอจะซื้อน้ำประปา เพราะงั้นเรามีน้ำอาบแน่นอน ”

“ รุ่นพี่ แล้วใครเป็นคนทำความสะอาด ”

หอพักรวมมีปัญหาเรื่องห้องน้ำและความสะอาด คอปเปอร์จึงอยากรู้ว่ารุ่นพี่แก้ปัญหานี้ยังไง

“ พวกนายจัดการกันเอาเองเลย หากเป็นไปได้ ช่วยกันแบ่งแต้มที่ได้จากภารกิจให้หอพักด้วย เพื่อให้เรามีแต้มพอจะทำหลายๆอย่าง ” 

“ รุ่นพี่ครับ ผมขอถามหน่อยได้ไหมว่าที่นี่ไม่เปิดไฟมานานแค่ไหนแล้ว ” ยอร์ชเป็นฝ่ายถาม

“ ฉันอาศัยอยู่ที่นี่ครบปีแล้ว ปีนี้ฉันก็ขึ้นปี 2 ขอบอกเลยว่าฉันไม่เคยเห็นแสงไฟจากหอนี้เลย ”

ขนมในมือคอปเปอร์ร่วงกระแทกพื้น เขานึกว่ารุ่นพี่ไม่มีแต้มจ่ายให้ตึกราว 1 - 2 อาทิตย์ หรือมากสุดก็อาจจะ 1 เดือน ทว่าหอพักแห่งนี่กลับไม่เคยมีแสงไฟเลย

“ เอาน่า อย่าไปคิดมาก สถาบันเราเป็นสถาบันสร้างฮันเตอร์อันดับ 1 ของประเทศเลยนะ การอยู่ในที่มืดๆเป็นการฝึกเราอีกหนทาง เดี๋ยวพวกนายก็ชิน ดีไม่ดีหากได้กลับเข้าไปในรอยแยกเพื่อล่า นายจะขอบคุณหอพักแห่งนี้ที่ทำให้คุ้นชินกับป่ามืดๆ ”

“ แกว่ารุ่นพี่ปกติไหมวะ ” คอปเปอร์กระซิบถามเพื่อนเบาๆ

“ มันไม่ปกติตั้งแต่ฉันเดินผ่านประตูข้างตึกเข้ามาแล้วไอ้คอปเปอร์ ”

ยอร์ชถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เขาไม่เคยลำบากเพราะที่บ้านมีทุกอย่างครบ 

“ เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เลือกห้องพักได้ตามใจชอบ จับกลุ่มกันแล้วเข้าพักได้เลย ถูกใจห้องไหนก็เข้าไปห้องนั้นเลย ขอเตือนบางอย่าง สิ่งของภายในห้องอาจจะพังเล็กน้อย ถ้าเป็นไปได้ให้หาห้องดีๆสักหน่อย ”

คอปเปอร์ยื่นมือไปเปิดประตูห้องที่อยู่ใกล้ๆ เพียงผลักประตูเข้าไปด้านในเบาๆเขากลับตกใจเมื่อพบเข้ากับเตียงนอน 4 เตียงอยู่ในสภาพหักเป็นสองท่อน ฟูกนอนเต็มไปด้วยเห็ดผุดออกมา เขาจึงรีบปิดประตูแล้วมองหน้ารุ่นพี่  ทั้งๆที่ทางเดินดูสะอาดและทันสมัย ภายในห้องราวกับว่าผ่านพ้นช่วงสงครามมา

“ รุ่นพี่ แน่ใจนะว่าจะให้เราอยู่ที่นี่ ”

“ แน่นอน พวกฉันก็ผ่านมันมาแล้ว แค่ปัดฝุ่นนิดๆหน่อยๆก็นอนได้แล้ว ”

“ เราเอาฟูกนอนของตัวเองออกมาติดตั้งได้ไหมครับรุ่นพี่ ”

“ ไม่ได้  นิติเขาไม่ยอมให้ทำแบบนั้น หากอยากจะได้เตียงใหม่จะต้องซื้อจากสถาบัน เพราะงั้นเลือกห้องดีๆนะ อย่าให้รู้ว่ามีใครแอบนำเตียงและตู้จากภายนอกเข้ามาล่ะ พวกนายได้ถูกหักแต้มแน่ๆ ”

“ แค่ไม่ให้เห็นก็แอบเอาเข้ามาได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ”

“ อย่าเชียว นิติมีสกิลตรวจสอบ ถ้าเขาพบว่ามีเตียงนอนใหม่และตู้ใหม่เขาจะรู้ทันที อย่าทำให้หอพักของเราแต้มลดไปมากกว่านี้เลยนะ ไม่งั้นคงได้หาบน้ำขึ้นมาอาบเอง อายสาวหอพักข้างๆ ”

ภายในชั้นมีการแบ่งโซนชายหญิง ห้องน้ำก็เช่นเดียวกัน ยอร์ชจึงคิดว่าเขาไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องแย่งห้องน้ำกับผู้หญิง

“ เอาล่ะ หาห้องแล้วก็ทำความสะอาดมันซะ จากนั้นเย็นนี้ค่อยไปเจอกันที่ห้องรับประทานอาหารเพื่อเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ ส่วนห้อง ใครเจอก่อนเป็นเจ้าของก่อน ห้องดีๆมีน้อย รีบๆกันด้วยล่ะ ”

นักศึกษาปี 1 รู้ว่าพวกเขาจำเป็นต้องแย่งห้องสภาพดีจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูห้องต่างๆ ถึงแม้มันจะเพียงพอต่อพวกเขาทุกคน ภายในห้องกลับเละมากจนต้องรีบหาห้องดีๆ

ยอร์ชเห็นว่าทุกคนกำลังเร่งรีบเขาจึงให้ไอรีนสแกนแล้วรีบวิ่งไปยังห้องที่มีสภาพดีที่สุด ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะเตียงนอนและตู้ภายในห้องอยู่ในสภาพดีราวกับว่ารุ่นพี่ที่เคยใช้ห้องนี้พึ่งซื้อทุกอย่างมาเปลี่ยนใหม่ก่อนจะย้ายชั้นไปยังที่สูงขึ้น

“ ยอร์ช แกทำได้ดีมาก ฉันไม่คิดเลยว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันแกจะมีประโยชน์แบบนี้ ”

“ นั่นแกชมฉันเหรอคอปเปอร์ ”

“ ก็ชมน่ะสิ เข้าห้องกันเถอะ เราจะได้ทำความสะอาดกัน ”

คอปเปอร์เดินเข้าไปในห้องด้วยท่าทางพอใจ เตียงนอนยังคงใหม่ เขาไม่จำเป็นต้องซื้อเปลี่ยน ดังนั้นจึงทำเพียงยกพวกมันขึ้นแล้วเคาะปัดฝุ่น ตามด้วยการช่วยกันกวาดพื้นทำความสะอาด เพียง 1 ชั่วโมงพวกเขาก็ได้ห้องพักพร้อมอยู่สำหรับ 4 คน

“ ยอร์ช นั่นแกจะไปไหน ”

“ ไปหาแต้ม ”

“ ยังไง ”

“ รับจ้างทำความสะอาดไง ”

“ แล้วพวกเขาจะเอาแต้มมาจากที่ไหน ตอนนี้ยังไม่มีใครได้แต้มเลยนะ ”

“ ติดไว้ก่อนไง ”

คอปเปอร์ไม่อยากทำความสะอาดเขาจึงปล่อยให้ยอร์ชเดินคนเดียว

“ เฮ่นาย ฉันมีของจะนำเสนอ นายกำลังขี้เกียจทำความสะอาดห้องใช่ไหม เห็ดราพวกนี้ยากจะกำจัดทิ้ง ฉันพูดถูกหรือเปล่า นายไม่ต้องเป็นห่วงเลยถ้าใช้บริการทำความสะอาดจากฉัน มั่นใจเลยว่าห้องนี้จะกลับมาเหมือนใหม่ ”

“ นายรับจ้างทำความสะอาดเหรอ ”

“ ใช่ เพียง  1,000   แต้มเท่านั้น ถูกๆเลยใช่ไหม ใช้เวลาไม่นานพวกนายจะได้ห้องใหม่ หลังจากได้แต้มแล้วค่อยนำมาให้ฉัน ว่าไง ”

“  เอางั้นก็ได้ ลองดู ”

ยอร์ชบอกให้เพื่อนทั้ง 4 คนออกไปจากห้องแล้วนำกล้องออกมาถ่ายตามมุมต่างๆ จากนั้นจึงเลือกเก็บสิ่งที่ทำให้ห้องสกปรกเอาไว้ในรูปภาพด้วยสกิลแคปเชอร์ เพียงพริบตาเดียวห้องที่เต็มไปด้วยคราบและสิ่งสกปรกก็กลับมาใหม่ราวกับจ้างแม่บ้านผู้เชี่ยวชาญมาทำความสะอาด

“ ขอชื่อพวกนายด้วย ไว้มีแต้มค่อยมาจ่าย ”

“ ได้ๆ ”