เจ้าหญิงเทย่า กับ เทพธิดาแห่งโชค

        หลังจากที่ทั้งห้าคนคุยกันจนดึก ทุกคนจึงได้แยกย้ายกันไปอาบน้ำและเข้านอน โดยองครักษ์ทั้งสองพักด้วยกันในห้องนอนที่อารียาและบุญได้เตรียมไว้เผื่อสำหรับต้อนรับแขกที่มาเยือน ส่วนเจ้าหญิงเทย่าขอพักห้องเดียวกับบุญ

        เมื่อบุญอาบน้ำและเปลี่ยนชุดในห้องน้ำภายในห้องนอนของเธอแล้ว องค์หญิงจึงได้เข้าไปอาบน้ำต่อโดยยืมชุดนอนของบุญมาเปลี่ยน ระหว่างนั้นบุญเดินมายืนที่ขอบหน้าต่างห้องนอนเธอ ภายนอกยามค่ำคืนอันมืดมิดฝนได้หยุดตกแล้ว และปรากฏให้เห็นดวงดาวอยู่เต็มท้องฟ้า เมื่อบุญมองดูดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับบนฟ้าจึงได้นึกถึงความฝันเมื่อคืนก่อน ที่เธอฝันเห็นเทพธิดาแห่งโชคและราชาแห่งเทพ อีกทั้งยังนึกถึงคำพูดของเจ้าหญิงเทย่าที่มั่นใจว่าบุญคือเทพธิดาแห่งโชคและขอให้เธอช่วยเหลือ ในหัวของเธอได้เกิดมีคำถามขึ้นมามากมาย

        “ท่านราชาแห่งเทพเพคะ หม่อมฉันคือเทพธิดาแห่งโชคจริงหรือเพคะ?”

        บุญแหงนหน้าถามดวงดาวที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า

        “ท่านให้หม่อมฉันมาจุติบนโลกด้วยวัตถุประสงค์อะไรเพคะ? เหตุใดหม่อมฉันจึงไม่ทราบอะไรเลยเพคะ? มีคนบริสุทธิ์ต้องตายไปมากมายเพราะใครบางคนต้องการกำจัดหม่อมฉันหรือเพคะ? เมื่อหม่อมฉันไม่มีอิทธิฤทธิ์อะไรแล้วจะช่วยเหลือเจ้าหญิงอย่างไรดีเพคะ? หม่อมฉันควรจะทำอย่างไรดีเพคะ? โปรดตอบหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ หรือว่าความจริงแล้วหม่อมฉันไม่ใช่เทพธิดาแห่งโชคเพคะ?”

        บุญถามกับดวงดาวด้วยความรู้สึกสับสน ทันใดนั้นบุญก็สะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือมาจับไหล่เธอ

        “อ๊ะ!”

        เธอจึงรีบหันไปดูก็ปรากฏว่าเป็นเจ้าหญิงเทย่านั่นเอง

        “น้องหญิง? ตกใจหมดเลยเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ามองบุญอย่างแปลกใจ

        “นึกว่าหม่อมฉันเป็นราชาแห่งเทพหรือไงเพคะพี่บุญ?”

        “นี่น้องหญิงได้ยินด้วยหรือ? ได้ยินตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะ?”

        บุญถามอย่างเขินๆ องค์หญิงจึงยิ้มและตอบเธอ

        “ได้ยินตั้งแต่ต้นเลยเพคะ ก็ไหนท่านแม่บอกว่าพี่บุญมีความสามารถในการรู้สึกถึงเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้นได้ล่วงหน้าไม่ใช่หรือเพคะ แล้วพี่บุญไม่รู้หรือเพคะว่าหม่อมฉันยืนฟังอยู่ข้างหลัง?”

        “ก็น้องหญิงไม่ได้คิดร้ายกับหม่อมฉันนี่เพคะ”

        บุญบอกองค์หญิง

        “ผิดแล้วเพคะ ใครว่าหม่อมฉันไม่ได้คิดร้ายกับพี่บุญกันล่ะเพคะ”

        องค์หญิงกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วจึงพูดต่อ

        “หม่อมฉันจะมาจับพี่บุญโยนขึ้นเตียงเพคะ!”

        พูดจบเธอก็จับบุญดึงมาที่เตียง แล้วโยนเธอขึ้นไปบนเตียง

        “อย่าแกล้งหม่อมฉันสิเพคะ!”

        บุญคว้าหมอนบนเตียงมาได้ก็เหวี่ยงไปที่องค์หญิง

        “ทำไมจะแกล้งไม่ได้เพคะ! หม่อมฉันเป็นเจ้าหญิงนะเพคะ!”

        องค์หญิงพูดจบก็ขึ้นเตียงคว้าหมอนข้างมาตีบุญบ้าง จนบุญต้องยกหมอนขึ้นมาป้องกันตัว

        “แต่ตอนนี้หม่อมฉันก็เป็นเจ้าหญิงเหมือนกันนะเพคะ!”

        บุญพูดจบก็ใช้หมอนฟาดกลับบ้างจนองค์หญิงต้องเป็นฝ่ายป้องกัน

        ทั้งคู่หัวเราะกันเสียงดังลั่นในขณะที่เล่นกัน อารียาซึ่งเดินผ่านมา เมื่อได้ยินเสียงจึงเข้าไปฟังที่ประตูและได้ยินสองสาวใช้หมอนตีกันไปหัวเราะกันไปอยู่ในห้อง

        “เฮ้อ…สองเจ้าหญิงเล่นกันเป็นเด็กไปได้”

        เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าหญิงเทย่ากลับไปที่โรงแรมพร้อมกับองครักษ์ ขณะที่บุญออกไปรับลูกทัวร์เพื่อพาเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อองครักษ์ทั้งสองไปส่งเจ้าหญิงเทย่าที่สนามบินแล้วจึงกลับมาพักอยู่ที่บ้านของบุญเพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของเจ้าหญิงเทย่า ส่วนสามหนุ่มจอมโชคร้ายได้เดินทางกลับไปประเทศซานเตียเรสตั้งแต่เช้ามืดแล้ว