ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

เสียงคำรามของวิญญาณคนขับรถดังก้องไม่ขาดสายมันพุ่งเข้าหาผมอีกครั้งโดยไม่ลังเล

        ผมไม่เสียเวลาคิดคว้าผงพริกหยิบมือหนึ่งแล้วปาออกไปทันที

        เจ้าผีตนนี้เคยลิ้มรสความทรมานจากผงพริกมาก่อนจึงโบกสะบัดมือแรงๆ ลมเย็นยะเยือกพัดโหมเข้าใส่ ทำให้ผงพริกปลิวไปด้านข้างในพริบตา

        แต่ผมกลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก

        ผงพริกเป็นแค่ตัวล่อขณะที่มันยกมือขึ้น ผมก็สะบัดแส้กระดูกงูออกไปทันที

        เสียง“แซ่บ!” ดังขึ้น

        แส้พันรอบคอมันแน่นหนาจากนั้นผมกระชากลงอย่างแรง

        มันกรีดร้องโหยหวนถูกกระชากล้มลงบนพื้น

        ผมไม่รอให้มันได้ตั้งตัวควักยันต์สะกดวิญญาณออกมาแล้วฟาดใส่มันทันที

        ยันต์ปะทะเข้ากลางหน้าผากโดยตรง

        ทันทีที่ยันต์สัมผัสร่างของมันแสงสีเหลืองทองก็ปะทุขึ้น

        “ตูม!”

        เสียงระเบิดดังสนั่นเสียงกรีดร้องของมันดังขึ้นอีกครั้ง

        พลังของยันต์สะกดวิญญาณทำให้ใบหน้าของมันแตกร้าวเลือดและเนื้อฉีกขาดเผยให้เห็นรอยแผลเหวอะหวะทั่วใบหน้า น่าขนลุกจนสุดจะบรรยาย

        ไม่เพียงเท่านั้นควันสีดำยังเริ่มซึมออกจากรอยแยกบนศีรษะของมันไม่หยุด ดูแปลกประหลาดอย่างที่สุด

        ผมมองภาพตรงหน้ารู้สึกตกตะลึงอย่างไม่คาดคิด

        วิญญาณตนนี้ช่างน่าเหลือเชื่อฟันด้วยกระบี่กระดูกปลาไม่ตาย ใช้แส้กระดูกงูก็ไม่ตาย

        แม้กระทั่งยันต์สะกดวิญญาณที่มีพลังรุนแรงขนาดนี้ก็ยังไม่สามารถทำให้มันแตกสลายได้!

        ให้ตายเถอะ!มันฝึกวิชากายาเพชรอยู่ยงคงกระพันหรือไง

        ไม่มีทาง!ไม่มีทางเป็นไปได้!

        บนโลกนี้ไม่มีผีตนไหนที่ฆ่าไม่ตายแน่!

        ขณะนั้นเองวิญญาณคนขับรถเบิกตากว้างคำรามอย่างบ้าคลั่ง พยายามลุกขึ้นมากัดผม

        แน่นอนว่าผมไม่มีทางปล่อยให้มันทำสำเร็จ

        ผมคว้ากระบี่กระดูกปลาขึ้นมาแล้วกระหน่ำแทงลงไปที่ศีรษะของมัน

        เสียง“ฉึก!” ดังขึ้น

        กระบี่กระดูกปลาทะลุผ่านกะโหลกของมันอย่างจังปักลึกลงไปบนพื้นรถโดยสาร

        โดยปกติผีที่ถูกฟันหัวเช่นนี้ควรจะระเบิดกลายเป็นเปลวเพลิงวิญญาณและสลายหายไปทันที

        แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ผมต้องอ้าปากค้าง

        เจ้าผีคนขับยังไม่ตาย!

        มันยังคงนอนอยู่บนพื้นร่างกระตุกเป็นระยะ

        ดวงตาสีขาวโพลนของมันยังคงจับจ้องมาที่ผมอย่างไม่ลดละปากของมันขยับพึมพำ เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความแค้นดังขึ้น

        “ต้องถูกฝังไปพร้อมกัน...ต้องถูกฝังไปพร้อมกันกับฉัน...”

        ผมไม่รู้ว่าเจ้าผีคนขับรถนี่เจอเรื่องอะไรตอนยังมีชีวิตหรือทำไมมันถึงขับรถพาผู้โดยสารทั้งคันรถลงไปในอ่างเก็บน้ำ

        แต่ที่แน่ๆมันเต็มไปด้วยความอาฆาต และไม่สนใจใครเลย!

        เมื่อเห็นว่าฆ่ามันไม่ตายผมก็สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด

        “ไปกับแม่มึงเถอะ!”

        ทันทีที่พูดจบผมหยิบยันต์สะกดวิญญาณแผ่นที่สองออกมาแล้วกระแทกลงบนหน้าของมันอีกครั้ง

        เหมือนกับครั้งก่อนทันทีที่ยันต์สัมผัสร่างของมัน แสงสีเหลืองทองก็ระเบิดออกมา

        “ตูม!”

        คลื่นพลังร้อนระอุแผ่ซ่านออกไปแต่ถึงอย่างนั้น วิญญาณคนขับรถที่ถูกตรึงกับพื้นด้วยกระบี่กระดูกปลาก็ยังไม่ตาย

        เพียงแต่ใบหน้าของมันปรากฏรอยร้าวเพิ่มขึ้นเสียงคำราม “อือๆๆ” ของมันยังคงดังไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

        ผมเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าฆ่ามันไม่ตาย ผมจึงคว้าผงพริกที่เหลือทั้งหมดเทลงบนตัวมัน

        ผงพริกเหมือนน้ำกรดที่กัดกร่อนผิวของมันอย่างต่อเนื่อง

        มันดิ้นทุรนทุรายเสียงร้องโหยหวนดังระงม แต่ถึงอย่างนั้น...

        มันก็ยังไม่ตาย…

        นี่มันเรื่องบ้าอะไร!ผมไม่เคยเจอผีที่ฆ่าไม่ตายแบบนี้มาก่อน

        ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหมดหนทาง

        หรือว่าต้องตัดหัวมันออกไปเลย?

        คิดได้ดังนั้นผมจึงกระชากกระบี่กระดูกปลาขึ้นมา ก่อนที่มันจะได้ตั้งตัว

        ผมฟันลงไปที่คอของมันอย่างแรงหวังจะตัดหัวมันให้ขาดสะบั้น

        แต่ผมกลับพบว่าผมทำไม่ได้ คอมันแข็งราวกับเหล็กกล้า!

        ในขณะที่ผมกำลังหาวิธีจัดการมันบรรดาผู้โดยสารที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มแสดงอาการหวาดกลัวขึ้นมาทันที

        “อ่างเก็บน้ำ…อ่างเก็บน้ำ…!”

        “ฉัน…ฉันไม่อยากลงไป!ฉันไม่อยากลงไป!”

        “ห้ามลงน้ำ!ห้ามลงน้ำ! ถ้าลงไปพวกเราจะตายกันหมด!”

        “…”

        วิญญาณหนุ่มรอยสักกระโจนจากด้านข้างตรงไปยังที่นั่งคนขับ

        เขาจับพวงมาลัยแน่นเหยียบเบรกสุดแรง หวังให้รถบัสผีคันนี้หยุดลง

        ถึงแม้ความเร็วของมันจะลดลงแต่รถกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

        “ไม่ได้!ฉัน…ฉันควบคุมรถคันนี้ไม่ได้! จบแล้ว!พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปอ่างเก็บน้ำนั่นอีกครั้ง…ต้องกลับไปเผชิญกับฉากแห่งความตายอีกครั้ง…”

        เสียงของวิญญาณหนุ่มรอยสักเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

        ขณะเดียวกันภรรยาพี่เฉาเองก็ตะโกนเตือนผมอย่างร้อนรน

        “รีบหนีไป! ถ้ารถพุ่งลงไปในอ่างเก็บน้ำ นายก็ไม่รอดเหมือนกัน! รีบไปซะ! ฝากบอกเฉาเมิ่งด้วยว่าฉันก็คิดถึงเขา ขอให้เขามีชีวิตที่ดีต่อไป!”

        พูดจบเธออุ้มลูกไว้ข้างหนึ่ง มืออีกข้างกระชากกระจกหน้าต่างสุดแรง

        เธอพยายามเปิดกระจกเพื่อให้ผมหนีออกไป

        เธอร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

        และไม่ว่าเธอจะพยายามเปิดหน้าต่างแค่ไหนมันก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย รถบัสคันนี้ราวกับเป็นกล่องเหล็กที่ปิดสนิท

        วิญญาณที่เหลือบนรถก็พยายามทำเช่นเดียวกัน

        พวกเขาต่างพยายามเปิดหน้าต่างเพื่อหนีออกไป แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนหน้าต่างก็ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

        ผมมองเห็นแสงสะท้อนจากผิวน้ำอยู่ลิบๆ

        อีกไม่เกินหนึ่งนาทีรถคันนี้จะถึงจุดเกิดเหตุ

        นี่เป็นครั้งแรกที่ผมออกมาเผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้ายเพียงลำพังหลังจากฝากตัวเป็นศิษย์

        หากล้มเหลวผมคงไม่อาจเผชิญหน้ากับอาจารย์ซ่ง และคงเป็นการทำให้พี่เฉาผิดหวัง

        “ไม่มีใครรอดไปได้…ไม่มีใครรอดไปได้ทั้งนั้น…พวกแกต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉัน!”

        วิญญาณคนขับรถกำพวงมาลัยแน่นมือของมันยังกำกระบี่กระดูกปลาที่ผมปักเข้าที่คอแน่นราวกับจะดึงออกมา

        แม้มือของมันจะถูกความร้อนจากกระบี่กระดูกปลาลวกเสียง “ซี่ๆ” ดังขึ้นด้วยเนื้อถูกเผาไหม้ แต่มันก็ยังไม่ยอมปล่อย

        ตราบใดที่กระบี่กระดูกปลายังคงปักอยู่มันจะถูกตรึงไว้กับพื้นรถ ไม่อาจลุกขึ้นมาได้

        ผมคิดว่าการที่มันฆ่าไม่ตายน่าจะมีสาเหตุบางอย่าง

        ถ้าไม่หาสาเหตุนั้นให้เจอเราก็ไม่มีทางกำจัดมันได้

        แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาค้นหาสาเหตุ เพราะรถคันนี้กำลังจะพุ่งลงสู่อ่างเก็บน้ำ

        หากมันตกลงไปผมจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ซึ่งอาจถึงขั้นจมน้ำตาย

        ความรู้สึกหมดหนทางคืบคลานเข้ามา

        ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป

        หากต้องรักษาชีวิตไว้อย่างน้อยตอนนี้ผมต้องหาทางหนีออกจากรถบัสผีนี้ให้ได้ก่อน

        ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจีอย่าได้กลัวว่าจะไม่มีฟืน[1]

        เมื่อกลับไปแล้วค่อยหาวิธีใหม่วันหลังค่อยจัดการกับรถบัสผีคันนี้

        คิดได้เช่นนั้นผมจึงละทิ้งความคิดที่จะสังหารวิญญาณคนขับรถ แล้วหันไปมุ่งหน้าทำลายหน้าต่างแทน

        “พี่สะใภ้ ให้ผมช่วย!”

        พูดจบผมหยิบยันต์สะกดวิญญาณแผ่นสุดท้ายขึ้นมา ปฏิบัติตามที่อาจารย์เคยสอน

        ผมตบยันต์ลงบนกระจกหน้าต่าง

        ทันทีที่ยันต์สัมผัสกับกระจกหน้าต่างทั้งคันรถก็เปล่งแสงวาบออกมา

        “ตูม!”

        เสียงระเบิดดังสนั่นกระจกทุกบานในรถแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น

        บรรดาวิญญาณผู้โดยสารเห็นดังนั้นก็รีบพากันพุ่งตรงไปยังหน้าต่างหวังจะกระโจนออกไปจากรถบัสผีคันนี้

        แต่แล้วเหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น

        แม้กระจกจะไม่มีอีกต่อไปแต่พวกเขากลับออกไปไม่ได้!

        รถบัสคันนี้ราวกับกรงขังที่จองจำวิญญาณเหล่านี้ไว้ตลอดกาล

        “ออกไปไม่ได้! ทำไมออกไปไม่ได้!”

        “ทำไม…ทำไมถึงยังออกไปไม่ได้!”

        “...”

        เสียงของวิญญาณผู้โดยสารเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกพวกเขาพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่ว่าจะทำเช่นไรก็ไม่เป็นผล

        มีเพียงภรรยาพี่เฉาเท่านั้นที่หันมามองผมด้วยสีหน้าสิ้นหวังน้ำเสียงสั่นเครือ

        “น้องชายรีบไปเถอะ! รีบไปซะ! ถ้ายังอยู่ต่อนายก็จะจบชีวิตเหมือนพวกเราที่เคยขึ้นรถคันนี้มาก่อน จมน้ำตายในอ่างเก็บน้ำ!”

        เธออุ้มลูกไว้แน่นก่อนจะเบี่ยงตัวออก เปิดทางให้ผมหนีไป

        ผมเองก็อยากช่วยเธอรวมถึงวิญญาณผู้โดยสารทุกคนบนรถคันนี้

        แต่ตอนนี้…ผมทำอะไรไม่ได้เลย

        ผมละทิ้งความคิดที่จะดึงกระบี่กระดูกปลาที่ปักอยู่บนคอวิญญาณคนขับรถออกมา รีบเก็บแส้กระดูกงู แล้วตั้งใจจะกระโจนออกไปจากรถบัสผีให้เร็วที่สุด

        รถคันนี้อาจจะกักขังวิญญาณทั้งหมดไว้ได้แต่ไม่สามารถกักขังผมได้

        ผมโผล่ศีรษะออกไปนอกหน้าต่างอย่างง่ายดาย

        แม้จะรู้สึกไม่เต็มใจแต่ตอนนี้ทางเดียวที่ทำได้คือกระโดดหนีไปจากรถคันนี้…

[1]ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจีอย่าได้กลัวว่าจะไม่มีฟืน หมายถึง ตราบใดที่ยังมีชีวิตย่อมต้องมีความหวัง