ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันดวงน้อยที่จวนจะดับลง เปลวไฟดวงเล็กสะบัดไหวไปตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาทอดเงาของคนสองคนให้ทาบทับลงบนผนังผ้าใบอย่างลึกลับหญิงสาวขยับตัวภายใต้ผ้าห่มขนสัตว์ผืนหนาที่อัมรันจัดเตรียมไว้ให้ความเย็นที่ปะทะผิวเนื้อนวลเนียนผ่านรอยต่อของผ้าห่มทำให้เธอเบียดกายเข้าหาแหล่งกำเนิดความอบอุ่นข้างกายโดยสัญชาตญาณ
เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พลิกกายกลับไปเผชิญหน้ากับเขาในพื้นที่จำกัดบนเตียงกว้างที่มวลอากาศธาตุแทบจะแทรกผ่านไม่ได้สายตาของอัมรันที่มองตรงมาในความมืดสลัวนั้นลึกล้ำและดุดันประดุจราชสีห์แห่งทะเลทรายทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นกลับแฝงไปด้วยกระแสความอ่อนโยนที่พร้อมจะหลอมละลายทุกสิ่งทุกอย่างรวมถึงทิฐิและหัวใจของเธอด้วย
อัมรันโน้มกายหนาลงมาประคองใบหน้าหวานของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะประกบริมฝีปากหนาเข้ากับริมฝีปากบางอย่างแ่เบาในทีแรก แล้วค่อย ๆทวีความลึกซึ้งขึ้น
มันเป็รสจูบที่ลึกซึ้งและเนิ่นนาน...จูบที่เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาและการปกป้องท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความโหยหาที่สะสมมาตลอด
“ราม...” เสียงเรียกชื่อเขาในลำคอสั่นพร่าเป็ครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเล่นของเขาด้วยความรู้สึกรักใคร่อย่างเต็มเปี่ยมจากหัวใจ
“ผมพยายามห้ามตัวเองมาตลอด แคล” อัมรันพูดช้าๆแววตาของเขาดูเ็ปและจริงจังในเวลาเดียวกันมือหนาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมยาวสลวยที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างแ่เบา
“ผมบอกตัวเองเสมอว่าผมควรจะรักษาเกียรติของคุณให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้คุณเป็แขกของประเทศ เป็ผู้หญิงที่บริสุทธิ์และผมไม่ควรใช้ตำแหน่งหน้าที่หรืออารมณ์ดิบมาผูกมัดคุณไว้”
หัวใจของมนัสวีกระตุกวูบความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในตอนแรกเลือนหายไปจนหมดสิ้นเมื่อได้เห็นความอ่อนโยนและความอัดอั้นที่ซ่อนอยู่ในแววตาของผู้ชายคนนี้เธอยื่นมือบางไปแตะที่แผงอกแกร่งเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม
“แล้วตอนนี้ล่ะคะ” เธอช้อนตาขึ้นมองเขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและคำเชื้อเชิญ
อัมรันยิ้มบางๆมันเป็ยิ้มที่เศร้าทว่าเต็มไปด้วยความจริงใจและซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกเขาลูบไรผมของเธอซ้ำๆ ราวกับอยากจะจดจำทุกรายละเอียดของใบหน้าหวานนี้ไว้
“ตอนนี้ ผมไม่อยากห้ามแล้ว ผมพ่ายแพ้ต่อคุณอย่างราบคาบ แคลพ่ายแพ้ต่อความดื้อรั้น พ่ายแพ้ต่อดวงตากวางน้อยคู่นี้และพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองที่โหยหาคุณทุกลมหายใจเข้าออก”
“ถ้าผมเดินหน้าต่อ ผมคงหยุดตัวเองไม่ได้อีกแล้วและผืนทรายแห่งนี้จะเป็พยานว่าคุณจะไม่มีวันหนีไปจากผมได้อีก คุณไว้ใจผมไหม?”
เปลวไฟที่โหมกระหน่ำ
มนัสวีไม่ตอบด้วยคำพูด เธอใช้การกระทำเป็คำตอบที่เด็ดขาดที่สุดหญิงสาวหลับตาลงและขยับริมฝีปากเข้าไปแตะริมฝีปากหนาของเขาเบาๆมันเป็การเชื้อเชิญที่ไร้เดียงสาทว่าเร่าร้อนในความรู้สึกของคนรับราวกับหยดน้ำมันที่หยดลงบนกองไฟที่พร้อมจะปะทุ
ชีคอัมรันครางในลำคออย่างพึงใจก่อนจะโน้มตัวลงริมฝีปากบางนั้นทันทีจูบครั้งนี้ไม่ใช่จูบที่ลองเชิงหรือแกล้งเย้าแหย่เหมือนที่โอเอซิสอีกต่อไปแต่มันคือการแสดงความเป็เ้าของที่ลึกซึ้งและหนักหน่วงความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดะเิออกมาตามแรงอารมณ์
“อื้อ...”
หญิงสาวจิกไหล่กว้างของเขาไว้แน่นร่างกายสั่นสะท้อนไปกับััที่ได้รับรสชาติของความสิเน่หาที่ผสมผสานกันทำให้เธอแทบสิ้นสติ อัมรันค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าดวงตาของเขากลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงราคะ
“แคล มองหน้าผม” เสียงเขากระซิบพร่าชิดผิวปาก
เมื่อเธอลืมตาขึ้นสบตาเขามนัสวีเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมกริบคู่นั้นดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนาอันแรงกล้ามือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนวลเนียน สลัดผ้าห่มขนสัตว์และชุดนอนเนื้อนุ่มลื่นที่เธอสวมใส่ออกจากร่างบางอย่างชำนาญััของฝ่ามือร้อนจัดทำให้ร่างกายเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา
อัมรันค่อยๆหลอมละลายความหนาวเหน็บในใจเธอด้วยความอบอุ่นจากเรือนกายกำยำริมฝีปากหนาพรมจูบไปทั่วดวงหน้าหวาน ั้แ่หน้าผากมน เปลือกตา แก้มเนียนจนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางที่สั่นระริกลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดพัวพันอีกครั้งจนเกิดเสียงชวนสยิวที่ดังก้องในความเงียบระงับของกระโจมกลางทะเลทราย
มนัสวีเผลอแอ่นกายรับััจากมือและริมฝีปากที่สำรวจไปทั่วทุกตารางนิ้วบนร่างเธอเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เม็ดทรายที่ถูกพายุพัดพาไปในทิศทางที่เขา้าและเธอก็เต็มใจที่จะหลงทางไปในพายุนันอย่างไม่มีข้อแม้
บรรเลงเพลงสิเน่หา
ชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าต่ำ ลงมาสูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นประดุจดอกไม้หายากในทะเลทราย เขายอดอกสีหวานที่ชูชันรับััลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดดึงอย่างหนักสลับเบาจนเธอแอ่นกายขึ้นด้วยความวาบหวามมือหนาอีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่างเว้นนวดเฟ้นปรนเปรอเต้าอวบทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียมและทะนุถนอมสร้างความรัญจวนใจจนหญิงสาวต้องบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่าน
“อ๊ะ... ราม... อื้อ...”เสียงครางหวานหูของเธอทำให้อารมณ์ของชีคหนุ่มพุ่งสูงจนยากจะควบคุม
เขาเลื่อนกายลงสู่จุดยุทธศาสตร์กึ่งกลางกายสาว ลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดหน้าท้องเนียนราบทำให้มนัสวีเกร็งตัวด้วยความสยิวอัมรันแยกเรียวขาเสลาของเธอออกอย่างทะนุถนอมเผยให้เห็นดอกไม้งามที่ยังหุบสนิทและไม่เคยมีใครล่วงล้ำมาก่อนความงดงามและบริสุทธิ์ตรงหน้าทำให้เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก
“อื้อ... อ๊ะ... ”
ปลายลิ้นร้อนละเลียดไล้ไปตามโคนขาด้านในช้าๆสรรค์สร้างความทรมานอันแสนหวานก่อนจะแตะแต้มลงบนใจกลางความสาวที่ฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำหวานแห่งความปรารถนามนัสวีสะดุ้งสุดตัว มือบางขยุ้มที่นอนจนยับย่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
“โอ๊ะ ราม ไม่ อ๊า” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างสิ้นท่าเมื่อััรุกเร้าที่ได้รับจากปลายลิ้นช่ำชองนั้นรุนแรงจนเธอไม่อาจกักเก็บเสียงครางประหลาดที่ไม่เคยแ่ผ่านลำคอมาก่อนร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปตามจังหวะการปรนเปรอที่เขาหยิบยื่นให้
“โอ๊ว มันเสียว ตรงนั้น ราม... ได้โปรด...”
เขาเร่งจังหวะลิ้น ตวัดรัวบนจุดอ่อนไหวอย่างช่ำชองและรู้จุดเธอบิดส่ายสะโพกรับััอย่างลืมอาย ความรัญจวนใจทวีคูณจนร่างกายเกร็งกระตุกกระทั่งความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดดั่งะเิเวลามนัสวีหวีดร้องแ่เบาก่อนที่ร่างทั้งร่างจะอ่อนระทวยลง ปลดปล่อยน้ำหวานล้ำค่าออกมาจนชุ่มชื่น
“อ๊า! อูย... กรี๊ดดด!”
ความวูบโหวงหลังพายุอารมณ์รอบแรกสงบลงถูกเติมเต็มด้วยร่างกายกำยำที่ทาบทับลงมาทันทีรามไม่ได้ปล่อยให้เธอพักนานนักเขาจูบซับเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมของหญิงสาวอย่างอ่อนโยนแต่แววตาที่จ้องมองมากลับวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ยังไม่ถูกปลดปล่อย
“คุณเป็ของผม และผมก็เป็ของคุณ แคล”เขากระซิบย้ำคำมั่นสัญญา
“เหนื่อยแล้วเหรอแต่นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมดที่ผมจะให้คุณนะ มนัสวี”เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่นสูดดมกลิ่นกายสาวที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พลุ่งพล่านประดุจสัตว์ป่าที่หิวกระหายมือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกายเธออย่างสำรวจทุกที่ที่ฝ่ามือร้อนจัดััทิ้งรอยความซ่านสยิวเอาไว้จนเธอต้องเผลอแอ่นอกรับอย่างลืมตัว
มนัสวีพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงแต่เพียงแค่เขาสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือของเธอที่ยังขยุ้มผ้าปูที่นอนอยู่แล้วตรึงมันลงกับที่นอนอย่างแ่เบาแต่หนักแน่นหัวใจเธอก็เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกความอบอุ่นและทรงพลังจากร่างกายของเขาครอบงำเธอไว้โดยสมบูรณ์
“ราม... ได้โปรด...”เธอร้องขอโดยไม่รู้ตัวว่า้าให้เขาหยุดหรือ้าให้เขาทำมากกว่านี้กันแน่
“ได้โปรดอะไรครับคนดี?” เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มมุมปากพลางกดจูบลงบนหน้าท้องเนียนราบที่ยังคงกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ
“อยากให้ผมหยุด หรืออยากให้ผมเริ่มบทต่อไปกันแน่?”
คำถามนั้นไร้ซึ่งคำตอบที่เป็วาจามีเพียงร่างกายที่ตอบสนองด้วยการเบียดกระแซะเข้าหาความอบอุ่นจากร่างสูงและสายตาที่เชื่อมปรอยไปด้วยความรัก รามไม่รอช้าเขาค่อยๆขยับตัวขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้ง ชายหนุ่มขยับกายทาบทับแทรกตัวเข้าอยู่ระหว่างเรียวขาคู่สวย เขากุมจับแก่นกายแกร่งที่ขยายใหญ่และร้อนผ่าวจ่อเข้าที่ปากทางรักที่แสนบริสุทธิ์
เธอััได้ถึงความยิ่งใหญ่และร้อนระอุที่วนเวียนอยู่ตรงจุดบอบบางจนเริ่มหวาดหวั่นร่างกายเผลอเกร็งขึ้นมาด้วยความกลัวตามธรรมชาติ
“อ๊ะ ราม แคลเจ็บ”
“อย่าเกร็งนะแคล ยิ่งเกร็งจะยิ่งเจ็บ ผ่อนคลายนะคนดีเชื่อใจผม”เขากระซิบปลอบโยนชิดริมฝีปากพลางมอบจูบอันอ่อนหวานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจแม้ลำกายของเขาเองจะปวดร้าวและอึดอัดจนแทบจะทนไม่ไหว
เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มผ่อนคลายลง ชีคหนุ่มจึงตัดสินใจในครั้งเดียว กระแทกสะโพกเข้าหาความคับแน่นรวดเดียวจนสุดทาง!เพื่อให้ความเ็ปจบลงในคราวเดียว
“อ๊าาา”เสียงเขาครางกระเส่าจากการบีบรัดอย่างรุนแรงของช่องทางสาวที่ต้อนรับเขาอย่างแน่นหนึบ
“กรี๊ดดด! เจ็บ ฮือออ”น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มด้วยความเ็ปที่เหมือนร่างกายจะแยกออกจากกันความรู้สึกเหมือนถูกฉีกขาดทำให้เธอเผลอจิกเล็บลงบนหลังแกร่งของเขาจนขึ้นรอยแดง
“ไม่เป็ไร แคล ไม่เป็ไรนะ ผมอยู่นี่ คุณเป็ของผมแล้ว”เขาแช่ค้างกายไว้เพื่อให้เธอปรับตัวเข้ากับความใหญ่โตก้มลงจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความรักและความทะนุถนอมขบเม้มใบหูและนวดเฟ้นทรวงอกอวบเพื่อเบี่ยงเบนความเ็ปจนกระทั่งความเ็ปในตอนแรกค่อยๆ มลายหายไป แปรเปลี่ยนเป็ความอุ่นซ่านและรัญจวนใจเข้ามาแทนที่
เมื่อความเ็ปจางหาย บรรณาการแห่งความเสียวซ่านก็เริ่มทำหน้าที่เธอเริ่มขยับกายอย่างลืมตัวจากความอึดอัดที่ถูกเติมเต็มนั่นเป็การปลุกเร้าอารมณ์ของชีคหนุ่มให้พุ่งทะยานจนเกินจะกักเก็บ
“แคล ผมขยับนะ” เขากระซิบขออนุญาตด้วยเสียงพร่ามัว
เขาเริ่มสาวแก่นกายเข้าออกช้า ๆ เน้นย้ำความลึกซึ้งในทุกจังหวะเสียงลมหายใจของทั้งสองประสานกันในความเงียบอันมืดสลัวเขาถอนตัวตนออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่เน้นๆบดเบียดจุดกระสันภายในจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
“อ๊า ราม อื้อ”ช่องทางรักบีบรัดตัวตนเขาแน่นหนึบในทุกครั้งที่ตอกย้ำเข้าไปจนเขาต้องซี้ดปากด้วยความเสียวซ่านใจ
เมื่อความรัญจวนใจเข้าครอบงำคนทั้งคู่จนหมดสิ้นชีคหนุ่มก็เริ่มเร่งจังหวะ สะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้งจังหวะรักจากเนิบนาบเชื่องช้าแปรเปลี่ยนเป็รุนแรงและดุดันตามแรงอารมณ์ดิบที่โหมกระหน่ำประดุจพายุทรายที่บ้าคลั่ง
“ซีดดดด!!!” เสียงครางต่ำอย่างพึงใจของอัมรันดังก้อง
เสียงหายใจและเสียงครางของทั้งสองประสานกันในความเงียบของห้องพักชั่วคราวเนื้อกระทบเนื้อดังก้องเป็จังหวะที่น่าหลงใหล
“แคลรักคุณ”เธอพึมพำเสียงสั่นพร่าขณะที่ตัวโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์และการโหมกระหน่ำของเขามนัสวีหลับตาพริ้มรับััที่เติมเต็มความว่างเปล่าในใจมาตลอดชีวิต
“อ๊า ราม อื้อ”ช่องทางรักยังคงทำหน้าที่บีบรัดตัวตนเขาแน่นหนึบจนเขาต้องซี้ดปากรอบแล้วรอบเล่าเขาเริ่มเร่งจังหวะสุดท้ายกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้งและดุดันตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำถึงขีดสุด
“ปึก! สวบ! ปึก!”
“ซีดดดด!!! อ๊าา ผมรักคุณ ” เขาบอกรักเธอเสียงสั่นพร่า สอดประสานแรงกายเข้าใส่ร่างบางอย่างระรัว
“จุก ราม อ๊าาา!” มนัสวีหวีดร้อง เสียงครางขาดเป็ห้วงๆยามที่เขาบดกระแทกเข้าสู่จุดลึกสุดของร่างกาย
“ผมก็รักคุณ”เขาตอบกลับพร้อมเร่งความเร็วเป็ครั้งสุดท้าย ร่างกายกำยำเกร็งกระตุกความรู้สึกปวดหนึบพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทั้งคู่เกร็งกระตุกไปพร้อมๆ กันเขากระแทกเน้นย้ำเข้าไปจนส่วนหัวบดเบียดกับจุดลึกสุดปลดปล่อยหยาดธารแห่งชีวิตสีขาวขุ่นเข้าสู่กายสาวทุกหยาดหยดเพื่อฝังรากความรักไว้ในตัวเธอ
“โอวววว กรีด!”เสียงเขาและเธอดังประสานกันเป็ทำนองแห่งความสุขสมที่สมบูรณ์แบบ
เธอยังคงบิดกายไปมาแ่เบาด้วยความซ่านสยิวที่ยังหลงเหลือขณะที่เขายังคงซบหน้าอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมความหวานเป็ครั้งสุดท้ายอัมรันดึงร่างบางที่อ่อนระทวยเข้ามาซุกในอกกว้างจัดแจงดึงผ้าห่มขนสัตว์ขึ้นมาคลุมกายให้เธอเพื่อกันลมหนาว จูบที่ขมับของเธอเบาๆราวกับจะปลอบประโลมจากบทเรียนรักอันหนักหน่วง
ทว่า ค่ำคืนอันยาวนานในทะเลทรายไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้นความโหยหาที่ถูกกักขังมานานทำให้ชีคหนุ่มไม่อาจหยุดยั้งตัวเองไว้ได้เพียงรอบเดียวเขาปรนเปรอเธอด้วยความอ่อนหวานและเร่าร้อนครั้งแล้วครั้งเล่าปลุกไฟสิเน่หาให้ลุกโชนขึ้นมาซ้ำๆ จนกระทั่งทั้งคู่กอดรัดกันแน่นและเดินทางไปถึงจุดสูงสุดของอารมณ์พร้อมๆกันอีกครั้งในยามดึกสงัด
“คุณขังผมไว้ในใจของคุณแล้ว แคลและผมก็เต็มใจที่จะอยู่ในคุกแห่งรักนี้ตลอดไป”เขากระซิบประโยคที่เต็มไปด้วยความมั่นคง
“ฉันรักคุณ” เธอพึมพำตอบน้ำเสียงแ่เบาขณะที่สติเริ่มพร่าเลือนด้วยความเหนื่อยอ่อนที่แสนหวานจากการรองรับอารมณ์รักของราชสีห์แห่งผืนทราย
“ผมก็รักคุณ”เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและหนักแน่นดุจขุนเขา
คืนนั้นภายใต้แผ่นฟ้าที่ประดับด้วยหมู่ดาวนับล้านดวงดั่งเพชรระยิบระยับสองหัวใจที่เคยอยู่คนละฟากฟ้า ที่เคยต่อต้านและเปี่ยมไปด้วยทิฐิต่อกันได้เลือกที่จะวางทุกสิ่งลงและเป็ของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบทั้งร่างกายและจิติญญา ทะเลทรายที่เคยดูโหดร้ายและแห้งแล้งบัดนี้กลับกลายเป็พยานรักที่เงียบเชียบและมั่นคงที่สุดชีคอัมรันหลับตาลงพร้อมกับโอบกอดผู้หญิงที่เป็ทั้งหัวใจและลมหายใจของเขาไว้ในอ้อมแขนตลอดกาล
1K
![ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286087_19211915.webp)
