ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

        หลังจากที่หลงหยุนและหลานหยูได้เข้าปะทะกับหนอนใต้ดินทั้งสองคนต่อสู้อย่างเต็มความสามารถ แต่เพียงการโจมตีแค่ไม่กี่ครั้งของหนอนใต้ดินก็ทำให้พวกเขาทั้งคู่บาดเจ็บสาหัสในทันที หลานหยูถึงกับกระดูกซี่โครงหักส่วนหลงหยุนกำลังหาทางเอาตัวรอดจากหนอนใต้ดิน จนในที่สุดเขาก็คิดแผนหนีได้สำเร็จ

        “คงมีแต่วิธีเสี่ยงแล้วสินะ”ทันใดนั้นหลงหยุนก็ค่อย ๆ ยืนขึ้น เพราะตอนนี้เขาบาดเจ็บสาหัสมากการลุกขึ้นยืนของเขาจึงลำบากอย่างยิ่ง คงมีวิธีเดียวที่เขาสามารถทำได้แล้วในตอนนี้หลานหยู เมื่อเห็นหลงหยุนลุกขึ้นมาเพื่อทำอะไรบางอย่าง นางก็ดูอย่างใจจดใจจ่อหวังว่าหลงหยุนจะมีวิธีการเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ได้ ทันใดนั้นหลงหยุนก็พุ่งเข้าใส่หนอนใต้ดินตัวนั้นทันที

        หนอนใต้ดินคิดว่ามนุษย์คนนี้ช่างโง่เขลานักแต่มันไม่รู้เลยว่านั่นเป็นแผนของหลงหยุน ที่พุ่งขึ้นไปกระโดดใส่กำแพงหินด้านบน
"คงมีแต่วิธีเสี่ยงแล้วสินะรับนี่ไปซะ!" หนอนใต้ดินไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าหลงหยุนกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่มันพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงเพื่อขย้ำหลงหยุนให้สิ้นซาก

        แต่ทันใดที่มันพุ่งเข้าใส่หลงหยุนก็กระโดดหลบในทันทีไม่รอช้าจากนั้นก็กระโดดขึ้นไปเตรียมตัวโจมตี เขาใช้ กรงเล็บมังกรสังหารพุ่งเข้าใส่เพดานทันที การโจมตีของหลงหยุนทำให้เพดานด้านบนแตกออกหินจำนวนมหาศาลร่วงหล่นลงมาใส่ร่างของหนอนใต้ดิน หลงหยุนจึงใช้วิธีเสี่ยงโดยพุ่งเข้าหาและโจมตีไปที่เหนือหัวของหนอนใต้ดินตัวนี้

        ส่วนหนอนใต้ดินนั้น หลังจากพุ่งเข้าใส่หลงหยุนมันก็ไม่สามารถหลบหินจำนวนมหาศาลได้ เพราะมันไม่ทันแล้วและโดนหินจำนวนมากถล่มทับลงไป หลังจากนั้น หลงหยุนก็รีบวิ่งเข้าไปหาหลานหยูทันทีโดยไม่สนใจหนอนใต้ดินอีกแล้ว เพราะเขาเชื่อว่าไม่สามารถจัดการมันได้ และคิดจะหนีในตอนนี้หลงหยุนพยุงหลานหยูและคิดจะวิ่งหนีในทันทีเพื่อไปยังแสงที่พวกเขาเห็นว่ามันส่องสว่าง และสงสัยว่ามันคืออะไรกันแน่ ไม่รอช้าหลงหยุนก็อุ้มหลานหยูที่บาดเจ็บอยู่ และรีบวิ่งไปดูว่าแสงนั้นคืออะไรเขาวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดที่เขามีในตอนนี้ เพื่อไปให้ถึงแสงตรงนั้น

        และเพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็วิ่งมาถึงแสงตรงหน้าสิ่งที่ทั้งสองเห็นคือ ดอกไม้สีทองอร่ามที่ส่องแสงตลอดเวลา หลงหยุนถึงกับตกใจมากเช่นเดียวกับหลานหยู เพราะพวกเขาไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้จะมาอยู่ในที่แห่งนี้ได้มันคือดอกไม้ที่หายากมาก เป็นสมุนไพรที่ทุกคนใฝ่หาแต่แทบไม่เคยมีใครพบเห็น นั่นคือดอกตะวันสีทอง หรืออีกชื่อหนึ่งว่า...

        “ นี่มันดอกตะวันทองคำนี่นาทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้! ”

        หลังจากที่หลงหยุนเห็นว่าเป็นดอกตะวันทองคำเขาก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา เพราะดอกตะวันทองคำนั้นเป็นสิ่งที่หายากมาก โดย 20-30ปีมานี้แทบไม่เคยพบเห็นมันเลย แต่กลับมาโผล่ในสถานที่แบบนี้มันเป็นสิ่งที่เหลือเชื่อมาก เพราะดอกตะวันสีทองนี้มักจะต้องอยู่ในที่ที่มีแร่บริสุทธิ์จำนวนมากเพื่อหล่อเลี้ยงมันแต่ไม่น่าเชื่อว่ามันสามารถเติบโตในที่แห่งนี้ได้ หลานหยูก็แปลกใจมากเช่นกันเพราะดอกตะวันทองคำนี้ต้องเติบโตในสถานที่ที่มีแร่บริสุทธิ์มากมายเท่านั้นหรือว่า... สถานที่แห่งนี้มีแร่มากมายมหาศาลกันแน่ นางสงสัยขึ้นมาแล้วในตอนนี้

        ส่วนหลงหยุนก็ไม่รอช้ารีบเก็บดอกตะวันทองคำเพื่อหนีจากหนอนใต้ดินที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่เขายื่นมือเข้าไปดึงดอกตะวันทองคำออกมาและรีบเก็บทันที หลังจากนั้นหลงหยุนก็หันไปมองหนอนใต้ดินที่กำลังโดนหินทับอยู่
"มันยังไม่ออกมาสินะพวกเราต้องรีบหนีแล้ว หลานหยู"

        หลานหยูก็พยักหน้าทันที หลังจากนั้นหลงหยุนก็รีบเผ่นไม่รอช้า แต่แล้ว ขณะที่พวกเขากำลังจะหนีหนอนใต้ดินก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินอย่างไม่รู้ตัว และพุ่งเข้าใส่พวกเขาในทันที

        "อะไรกัน! มันโผล่มาจากใต้ดินงั้นหรือ?ไม่จริงน่า!" หลงหยุนเห็นหนอนใต้ดินพุ่งขึ้นมาจากพื้นเพื่อโจมตีพวกเขาทั้งสองจึงต้องรีบปล่อยหลานหยูทันที เพราะไม่เช่นนั้น พวกเขาทั้งคู่อาจโดนโจมตีพร้อมกันได้ ทำให้หนอนใต้ดินโจมตีพลาดไป พุ่งชนผนังกำแพงแทน แต่มันก็ไม่หยุดแค่นั้นมันหันหน้าไปหาหลงหยุน ศัตรูที่บังอาจทำร้ายมันด้วยแผนตรง ๆ แบบนั้นมันรู้สึกเสียหน้าให้กับมนุษย์ที่มีระดับกำเนิดลมปราณผู้นี้มาก ทำให้มันโมโหสุดขีด

        “ ช่วยไม่ได้แล้ว!คงต้องสู้สินะ แต่ข้าใช้ความสามารถทั้งหมดแล้ว ยังไม่อาจโจมตีผิวหนังของมันได้เลยแล้วข้าจะทำอย่างไรดีล่ะ! ”หลงหยุนรู้ดีเพราะเขาใช้กระบวนท่าทั้งหมดในการโจมตีใส่หนอนใต้ดินตัวนี้แล้วแต่มันไม่ระคายเคืองเลยสักนิด 

        ในขณะนั้นหลงหยุนก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็เขายังไม่ได้ใช้อาวุธอีกอย่างหนึ่งของเขา!เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอาวุธที่เขายังไม่ได้ใช้นั้นคืออะไรมันคือความสามารถใหม่ที่เขาเพิ่งได้รับมา... หางมังกรที่เขายังไม่ได้ใช้ในการโจมตีเลยสักนิดเดียว หลงหยุน เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ไม่รอช้าใช้หางมังกรของตัวเองโจมตีใส่หนอนใต้ดินทันที เขาเรียกหางมังกรออกมา ทันใดนั้นหางมังกรของหลงหยุนก็ปรากฏตัวออกมา หลงหยุนจ้องมองไปที่หนอนใต้ดินทันทีและเตรียมตัวโจมตี

        “ แน่จริงก็เข้ามาเลย! ”หนอนใต้ดิน เมื่อเห็นการยั่วยุของหลงหยุน ก็พุ่งเข้าโจมตีหลงหยุนทันทีไม่รอช้าหลงหยุนก็ใช้หางมังกรของตัวเองโจมตีสวนกลับไปทันทีทำให้เกิดการปะทะกันระหว่างคนกับสัตว์อสูร ในจังหวะนั้นหลงหยุนก็กระโดดและใช้หางมังกรของตัวเองฟาดไปที่หนอนใต้ดินทันที การโจมตีของหลงหยุนปะทะเข้ากับหนอนใต้ดินทำให้เกิดเสียงดังลั่นจากการปะทะของพลังทั้งสอง 

        ทันใดนั้นหลงหยุนก็กระเด็นออกมาจากการโจมตีครั้งนี้และกลิ้งไปหลายตลบเช่นกัน แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ หนอนใต้ดินก็ถอยหลังออกไปเช่นกันพร้อมกับมีอาการบาดเจ็บเกิดขึ้น มันตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นว่าผิวหนังของมันแตกออกไม่น่าเชื่อว่าหลงหยุนจะสามารถทำให้มันได้รับบาดเจ็บได้หลงหยุนดีใจเป็นอย่างมากที่ตัวเองสามารถทำให้หนอนใต้ดินได้รับบาดเจ็บได้ดูเหมือนว่าหางมังกรของเขาจะแข็งแกร่งมากจนสามารถทำให้ผิวหนังที่หนาของหนอนใต้ดินบาดเจ็บได้หลงหยุนหลังจากได้เห็นว่าการโจมตีของตัวเองนั้นได้ผลแล้วเขาก็คิดจะใช้หางมังกรโจมตีต่อไป คงถึงเวลา...

        “ ได้เวลาสาดหางมังกรโจมตีแล้วสินะ! ”

        หลังจากนั้น หลงหยุนก็ยิ้มออกมาพร้อมกับจ้องมองไปที่หนอนใต้ดินทันที หนอนใต้ดินเมื่อเห็นการจ้องมองของหลงหยุนก็รู้สึกโมโหเป็นอย่างมากที่เห็นมนุษย์กระจ้อยร่อยอย่างหลงหยุนมองมันด้วยสีหน้าไม่เกรงกลัวเลยสักนิดทั้งที่หลงหยุนอ่อนแอกว่ามันมากมายมหาศาล แล้วทำไมถึงยิ้มออกมาได้?ทั้งที่ทำได้แค่ทำให้มันบาดเจ็บได้นิดหน่อยเท่านั้นเองหลงหยุนพอมีวิธีในการโจมตีแล้ว ทำให้เขามั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่มากนักเพราะอย่างไรระดับพลังของทั้งสองคนก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้เกรงกลัว ถึงแม้ตอนนี้จะต้องตายก็ตาม

        “ ข้าขอสู้จนตาย! ”