จักรพรรดิผีดิบ

ตอนที่ 66 หนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งแดนมฤตยู นัยน์ตาคู่งามกระจ่างใสบริสุทธิ์สั่นไหวอย่างรุนแรง ห้วงจิตสั่นกระเพื่อมด้วยความหวาดกลัว กลิ่นอายนี้เป็นกลิ่นอายโบราณมิมีผิด ลาซิเฟียกระทั่งรู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างยิ่งยวด หญิงสาวจึงไล่ตามกลิ่นอายนี้มาด้วยความเร็วสูงสุดหากแต่สิ่งที่รออยู่กลับให้ผลลัพธ์ที่น่าผิดหวัง ลาซิเฟียเริ่มเอื้อนเอ่ย “อะไรกัน---ข้าคิดว่าใช่จริงแท้เชียว…” น้ำเสียงกระอักกระอ่วนราวกับถ้อยคำติดอยู่ที่ลำคอ เพียงสามลมหายใจ หญิงสาวพลันส่ายศีรษะเบาๆ แววตาสิ้นหวังเริ่มปรากฏความหวังเล็กน้อยราวกับแสงเทียนใกล้มอด “ถ้ำแห่งนี้ดูธรรมดาแต่แท้จริงแล้วกลับไม่ธรรมดา ข้างนอกรู้สึกหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกแต่ข้างในนี้กลับหาได้รู้สึกถึงมันไม่ มีเพียงความอบอุ่นบางเบาที่ทำให้จิตใจสงบ" คำกล่าวประหนึ่งคำให้ขวัญกำลังใจแก่ตนถึงกระนั้นความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย ลึกล้ำลงไปในจิตใจ ลาซิเฟียรู้สึกผิดหวังเกินจะพรรณนา หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้งก่อนก้าวเดินออกไปทางปากถ้ำอย่างเชื่องช้า ความผิดหวังยังมิลบเลือนหายไปแม้เพียงเสี้ยว บรรยากาศหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก่อนปรากฏเพียงความเย็นชาแต่แววตานั้นทรงพลังยิ่ง ยามนี้กระทั่งแววตาของนางยังให้ความรู้สึกเบื่อหน่ายต่อโลกราวกับไร้ซึ่งแหล่งยึดเหนี่ยวแห่งจิตใจ ลาซิเฟียเงียบงันเป็นเวลานานโข ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ใบหน้าใสซื่อของหญิงสาวแปรเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ใบหน้านั้นเย็นชาดุจขุมนรกน้ำแข็ง ให้ความรู้สึกเย็นเยียบและหนาวเหน็บในเวลาเดียวกัน ความทรงจำครั้นอดีตผุดขึ้นมาราวกับค้อนหนักทุบตีหัวใจอันบอบบางให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในความโศกาหญิงสาวกล่าวคำอย่างเลื่อนลอย “เขาเป็นใครกันนะ…” ในขณะนี้ หญิงสาวได้ย่างก้าวมาถึงหน้าปากถ้ำอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าเพิกเฉยต่อโลกหล้ากวาดมองบริเวณโดยรอบอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นเอง นัยน์ตาประหนึ่งปลาตายสั่นไหวเล็กน้อยก่อนกระพริบตาคราหนึ่ง ท่ามกลางต้นไม้ยักษ์ที่มีใบขาวราวหิมะ ภาพเบื้องหน้าปรากฏเป็นต้นไม้สูงใหญ่ราวสามสิบเมตร สูงใหญ่กว่าต้นไม้โดยรอบอย่างชัดเจน สีเขียวขจีตั้งแต่โคนจรดปลายต้น มันแผ่กิ่งก้านสาขานับสิบทอดเงาโอบคลุมผืนปฐพีเบื้องล่าง ทว่า กลับไร้ซึ่งใบไม้ใดๆราวกับต้นไม้ใกล้ตาย เหนือยอดสุดปรากฏผลไม้สีแดงฉานลุกวาวดุจเปลวเพลิง มันมีจำนวนสองลูกด้วยกัน ในช่วงเวลานั้นเองหัวใจของหญิงสาวพลันสั่นกระเพื่อมราวกับคลื่นสมุทรระลอกใหญ่ ถ้อยคำอันคุ้นเคยผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของวิญญาณ “ผลอัคคีผลาญฟ้า” หนึ่งในสี่ผลไม้แห่งธาตุ กอปรด้วย ปฐพี วารี วายุและอัคคี ผลอัคคีผลาญฟ้าอัดแน่นไปด้วยธาตุไฟถึงขีดสุด อันด้วยกายาของหญิงสาวโดยรากฐานเป็นดวงธาตุอัคคี หากได้ดูดซับผลอัคคีผลาญฟ้าเข้าไประดับเลเวลจะพุ่งทะยานอีกช่วงใหญ่ ด้วยความผิดหวังที่ยากจะพรรณนา สีหน้าที่ควรปรีดากลับราบเรียบสิ้นอารมณ์ใดๆ ลาซิเฟียยังคงมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางที่ตั้งของต้นไม้ผลอัคคีผลาญฟ้า ในขณะนี้ลาซิเฟียที่เดินมาถึงเบื้องหน้าต้นไม้ยักษ์ก็เงยศีรษะขึ้นอย่างแช่มช้าพลางกล่าวพึมพำ “เมื่อข้าแข็งแกร่งขึ้น---จะทำให้ข้าได้เจอเขาอีกครั้งไหมนะ…" ทันใดนั้นเองที่วัตถุบางอย่างก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ทิศที่มันตกลงมาเป็นจุดที่ลาซิเฟียยืนอยู่ หญิงสาวจ้องมองวัตถุชิ้นนั้นอย่างโง่งม วัตถุทรงกลมเปลวเพลิงโอบรอบลุกโชนเป็นระลอก “ผลไม้อัคคีผลาญฟ้า!!” ลาซิเฟียยื่นมือรับผลไม้อัคคีผลาญฟ้าอย่างตื่นตระหนก ทันทีที่ฝ่ามือเรียวงามรับผลไม้สีแดงฉานได้ทันกาล หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่ทราบว่าวันนี้ต้องถอนหายใจไปแล้วกี่ครั้งถึงกระนั้นใบหน้าเย็นชาล้วนไม่เปลี่ยนสี ศีรษะเงยขึ้นอีกครากวาดมองตำแหน่งเบื้องบน ภายใต้ความผิดหวังดั่งชีวิตทลาย มันแปรเปลี่ยนให้ผู้คนกลับกลายเป็นเผิกเฉยต่อโลกได้โดยง่าย แต่ทว่า ช่วงเวลานี้เองที่ลาซิเฟียรูม่านตาหดวูบอย่างรุนแรง ภาพเบื้องหน้าปรากฏเป็นบุคคลผู้หนึ่ง บุคคลผู้นั้นยืนอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ยักษ์ที่อยู่เหนือผืนดินห้าเมตร มือข้างขวาถือผลไม้สีแดงฉานที่ลุกวาวเป็นช่วงๆ เรือนร่างนั้นบอบบางดุจดุรณีน้อย อาภรณ์สีดำสนิทและเส้นผมสีดำขลับตัดกับผิวพรรณละเอียดละออที่ขาวดั่งหยก ลาซิเฟียมองอย่างโง่งมอยู่นาน ในที่สุดหญิงสาวก็ได้เข้าใจว่าอะไรคือความงดงามที่แท้จริง หากตัวเธองดงามดั่งนางฟ้านางสวรรค์ เช่นนั้น ดุรณีน้อยเบื้องหน้าสมควรงดงามเยี่ยงมารเสน่ห์ที่ฉุดพรากวิญญาณ หากให้เทียบ ความงามของลาซิเฟียนั้น เป็นความงามที่น่าทะนุถนอมและสูงศักดิ์ดั่งนางฟ้านางสวรรค์ แต่ทว่า ความงดงามของเด็กสาวชุดดำนั้น เป็นความงามดั่งมารเสน่ห์ที่คอยกระตุ้นตัณหาในกามของบุรุษทั้งปวง ยากจะทำใจเชื่อว่ารูปลักษณ์เบื้องหน้ายังเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง “พี่สาว” น้ำเสียงนุ่มละมุนชวนเคลิบเคลิ้ม ยิ่งย้ำเตือนว่าความงามที่สมบูรณ์แบบนั้นเป็นเช่นไร ลาซิเฟียที่แสดงท่าทีตื่นตะลึงกลับมานิ่งสงบในพริบตา “โฉมงามสะคราญ” น้ำเสียงเบาบางราวกับถูกกลืนหายไปกับลม หากแต่เด็กสาวชุดดำล้วนได้ยินชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าไร้เดียงสาปรากฏคิ้วขมวดมุ่น ยังนับว่าอ่อนต่อโลกมากเกินไป เด็กสาวในชุดสีดำมิอาจทำความเข้าใจคำเหล่านั้นได้ แววตากระจ่างใสบริสุทธิ์มองจากเบื้องบนก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พี่สาว…?” ลาซิเฟียไม่กล่าวตอบ เธอได้แต่รู้สึกสงสารที่เด็กสาวใสซื่อบริสุทธิ์คนหนึ่งกลับครอบครองร่างกายดั่งมารเสน่ห์ แม้หน้าอกราบเรียบแต่เป็นเหตุอันสมควรเนื่องจากเด็กสาวชุดดำดูอายุราวสิบเอ็ดสิบสองปีเท่านั้น หากเด็กสาวผู้นี้เติบโตขึ้นย่อมคู่ควรกับคำว่า “สาวงามล่มเมือง” เด็กสาวชุดดำอดสงสัยไม่ได้ แท้จริงแล้วพี่สาวนั้นพูดได้หรือไม่? ครุ่นคิดดังนั้นเรือนร่างบอบบางก็กระโจนลงมาจากด้านบน เรือนร่างนั้นไม่ได้ตกลงมาอย่างรวดเร็ว กลับกัน มันค่อยๆลอยลงมาอย่างช้าๆเสียมากกว่า ทันใดนั้นเอง เด็กสาวชุดดำก็ได้ลอยลงมาอยู่ข้างหน้าลาซิเฟีย ในขณะที่เด็กสาวกำลังจะเอ่ยคำ ลาซิเฟียพลันเอ่ยขึ้น “เจ้าให้สิ่งนี้กับข้าเพราะอะไร” ใบหน้าขาวนวลดั่งน้ำนมยิ้มแย้มอย่างสดใส “พี่สาวกำลังบาดเจ็บภายใน ข้ารู้สึกได้” ลาซิเฟียยังคงใบหน้าเย็นยะเยือกหากแต่จิตใจเกิดคลื่นกระเพื่อมอยู่หลายครา อาการบาดเจ็บภายในนอกจากกาติรัสและตัวเธอแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้เพียงการเปรยมองอย่างแน่นอนกระทั่งยอดฝีมือยังมิอาจมองออก ทว่า เด็กสาวเบื้องหน้าราวกับมองผ่านได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ใบหน้าเฉยชาเปรยมองเด็กสาวชุดดำตั้งแต่ต้นจรดปลาย “เจ้าช่วยข้าทำไม” “ข้ารู้สึกมีวาสนากับพี่สาว ชะตาฟ้าลิขิตให้เรามาพบกัน” เด็กสาวชุดดำเอ่ยกล่าว ทันใดนั้นเองรูม่านตาของลาซิเฟียต้องหดวูบลงอีกครา เด็กสาวชุดดำเริ่มกัดกินผลไม้สีแดงฉานด้วยสีหน้าเอร็ดอร่อย เพียงชั่วอึดใจ ผลไม้ในฝ่ามือขวาก็หมดลง ลาซิเฟียที่เกือบคุมสติไม่อยู่พลันพุ่งหาก่อนจับร่างที่เล็กกว่าตนและเขย่าอย่างรุนแรง “คายออกมา! คายออกมานะ!" น้ำเสียงไร้ซึ่งความริษยาหรือปองร้ายแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างสุดแสนเกรงว่าสาวน้อยเบื้องหน้าจะตกตายเพราะการตีกลับของธาตุไฟที่อัดแน่นอยู่ในผลอัคคีผลาญฟ้า เด็กสาวเผยยิ้มลึกลับ “พี่สาวไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นอะไรหรอก” กล่าวจบเด็กสาวก็แสดงท่าทางว่าตนนั้นแข็งแรงดี หนำซ้ำ ยังดูแข็งแรงเสียยิ่งกว่าเก่าก่อนอย่างมาก ลาซิเฟียที่เห็นเด็กสาวชุดดำไม่เป็นอะไรก็พลันโล่งอกครึ่งตื่นตะลึงครึ่ง การกินผลอัคคีผลาญฟ้าไม่ใช่วิธีการที่ถูกต้อง กล่าวว่าเป็นวิธีการที่โง่เขลาเสียมากกว่าเนื่องจากธาตุไฟที่อัดแน่น หากคนผู้นั้นมิอาจทนรับพลังของมันได้ ร่างกายย่อมระเบิดและตกตายลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ ลาซิเฟียที่เห็นเด็กสาวปลอดภัยดี สายตาพลันเคลื่อนมองผลอัคคีผลาญฟ้าในฝ่ามือตน เธอรู้ว่าการกินนั้นเป็นวิธีการที่โง่เขลาและบ้าบิ่น ทว่า หญิงสาวมั่นใจในรากฐานของตนเอง เธอเกิดมาพร้อมกับรากฐานธาตุแห่งไฟ ไม่ว่าจะเป็นการดูดซับธาตุไฟหรือภูมิต้านทานไฟประสิทธิภาพของมันล้วนอยู่เหนือคนปกติอยู่มาก ลาซิเฟียที่ตัดสินใจได้ดังนั้นก็เริ่มกินผลอัคคีผลาญฟ้าด้วยใจกึ่งกลัวกึ่งกล้า คำแรก คำสอง คำสาม คำสี่กระทั่งหมดเกลี้ยง แม้เวลาจะผ่านไปสิบลมหายใจก็ยังไม่มีผลกระทบใดๆ สีหน้าเย็นชาเริ่มเผยอยิ้มบางเธออยากจะกล่าวขอบคุณสาวน้อยเบื้องหน้าที่มีน้ำใจแบ่งปันของล้ำค่าชิ้นนี้ให้ ทันใดนั้นเอง ภาพเบื้องหน้ากลับกลายเป็นลางเลือน สายตาเริ่มพร่ามัวและร่างกายที่โอนเอนไร้ความมั่นคง รอยยิ้มบางสลายหายถูกแทนที่ด้วยใบหน้าแข็งทื่อ เพียงพริบตาราวกับเกิดการระเบิดข้างในร่าง ทั่วท้องร้อนรุ่มดั่งถูกไฟโลกันต์แผดเผา สติยิ่งมายิ่งเลือนลางขึ้นทุกขณะ “จะ---เจ้า…” น้ำเสียงเปี่ยมล้นด้วยความฉงนถึงอย่างนั้นลาซิเฟียก็ไม่คิดโทษสาวน้อยเบื้องหน้า เธอเป็นคนตัดสินใจกินผลอัคคีผลาญฟ้าด้วยตัวเอง เด็กสาวชุดดำย่อมไม่ผิด ในสติอันเลือนลางภาพสุดท้ายที่ได้เห็นกลับกลายเป็นใบหน้าซื่อใสบริสุทธิ์ของสาวน้อยคนหนึ่ง ลาซิเฟียล้มพับนอนราบไปกับพื้นสิ้นสติลง ภายในร่างนั้นเกิดการปะทุของธาตุไฟอย่างรุนแรง หญิงสาวประเมินผลอัคคีผลาญฟ้าต่ำเกินไป แท้จริงแล้ว ธาตุไฟที่อัดแน่นอยู่ข้างใน มันเข้มข้นและบริสุทธิ์ยิ่งกว่ารากฐานธาตุแห่งไฟของเธอนับสิบเท่า!! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายจะต้องระเบิดเพราะแบกรับธาตุไฟไว้ไม่ไหวเป็นแน่ ภายในความมืดมิดนิจสนิท ถ้อยคำกลับดังก้องสะท้อนไปมา “อย่ากลัวเลยนะพี่สาว” ราวกับความฝัน เสียงนุ่มละมุนชวนเคลิบเคลิ้มช่วยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ทันใดนั้นเองราวกับมีพลังสายหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามา เป็นคลื่นพลังที่อบอุ่นดั่งแสงตะวันส่องนำทางยามรัตติกาล เพียงไม่นาน คลื่นพลังที่ปะทุอย่างบ้าคลั่งภายในร่างพลันสงบลง “พี่สาวต้องกลับไปที่ถ้ำนะ ของที่สำคัญกับพี่สาวอย่างที่สุด อาศัยเพียงแค่เวลาเท่านั้น” ใบหน้าไร้เดียงสาปรากฏความห่วงใยจากส่วนลึก ……. กาลเวลาไหลผ่านในที่สุดดวงตะวันก็โผล่พ้นเหนือศีรษะ ลาซิเฟียที่นอนราบกับพื้นพลันขยับกายเล็กน้อย หญิงสาวค่อยๆพยุงร่างกายขึ้นก่อนกวาดตามองบริเวณโดยรอบอย่างงุนงง ขณะนี้เองที่หญิงสาวค้นพบว่าพลังของเธอกลับสามารถใช้ออกได้อย่างเต็มประสิทธิภาพนอกเหนือจากนั้นราวกับตัวเธอได้ทะลวงเลเวลระดับใหญ่ “นี่มัน…” ชื่อ:ลาซิเฟีย จ้าวเวลาปรมันต์(เพศหญิง) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์(โบราณกาล) อายุขัยโดยธรรมชาติ:หนึ่งล้านปี เลเวล:10,221 พลังกาย:10,031,234 พลังเวทย์:10,103,432 อาชีพ:ราชันผู้พิชิต ความทรงจำเกี่ยวกับดุรณีน้อยชุดดำไหลวาบเข้ามาในหัว “เจ้าอยู่ที่ไหน? สาวน้อย!?” แม้ลาซิเฟียจะพยายามตามหาหรือกู่ตะโกนอยู่นานก็ไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ มีแต่เสียงสะท้อนก้องของเธอเท่านั้น หญิงสาวได้แต่ทบทวนเหตุการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยอำนาจพลังของผลอัคคีผลาญฟ้าในตำนาน นอกจากมันจะช่วยรักษาบ่อกักเก็บพลังเวทย์ที่เสียหายให้กลับมาได้อย่างสมบูรณ์ มันยังช่วยทะลวงคอขวดของเลเวลหนึ่งหมื่นอีกด้วย!! ทันใดนั้นเองถ้อยคำที่ราวกับความฝันก็ผุดขึ้นอีกครา “พี่สาวต้องกลับไปที่ถ้ำนะ ของที่สำคัญกับพี่สาวอย่างที่สุด อาศัยเพียงแค่เวลาเท่านั้น” ลาซิเฟียหันขวับมองปากถ้ำที่ตนเดินจากมานับสามร้อยกว่าเมตร แม้สวรรค์จะประทานพรให้กับเธอ ถึงกระนั้นสีหน้าเย็นยะเยือกและแววตาประหนึ่งปลาตายก็ไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย มันบรรเทาความผิดหวังได้เพียงเสี้ยวเท่านั้น ลาซิเฟียเลือกจะเดินเข้าหาตัวถ้ำตามถ้อยคำปริศนา หญิงสาวไม่ทราบว่าใครทิ้งถ้อยคำเหล่านี้ไว้หากแต่เธอกลับมั่นใจกว่าแปดส่วนว่าเป็นสาวน้อยชุดดำคนนั้น หญิงสาวหันมองต้นไม้ยักษ์จุดกำเนิดของผลอัคคีผลาญฟ้าอีกครา ทันใดนั้นเองที่ต้นไม้สูงราวสามสิบเมตรได้สลายกลายเป็นฝุ่นผงลอยปลิวไปตามอากาศ คำถามผุดขึ้นดั่งดอกเห็ด เหตุใดผลอัคคีผลาญฟ้าที่แสดงออกทางธาตุไฟสุดขั้วกลับมาปรากฏ ณ ดินแดนที่เย็นยะเยือกสุดขั้ว? เหตุใดข้าถึงยังไม่ตายหลังจากกินผลอัคคีผลาญฟ้าและมิอาจทานรับพลังมันไหว? ตามตำนาน ต้นที่ให้กำเนิดผลอัคคีผลาญฟ้าสมควรกอปรไปด้วยใบสีเขียวขจีหากแต่โอบคลุมไปด้วยเปลวเพลิงร้อนระอุดุจไฟโลกันต์ ผู้ใดย่างกรายเข้าใกล้ล้วนต้องถูกเผาวอดวาย แท้จริงแล้ว ต้นที่ให้กำเนิดผลอัคคีผลาญฟ้าสมควรจะตั้งอยู่ ณ ดินแดนที่ร้อนระอุสุดขั้ว!! ฉไนมันกลับมาปรากฏกายอยู่ที่แห่งนี้… ลาซิเฟียครุ่นคิดขณะที่สองเท้าก้าวเดินเข้าหาตัวถ้ำที่ตนจากมา ในก้นบึ้งของจิตใจ ถ้อยคำราวกับฝันนั้นได้ปลุกเร้าประโลมจิตอยู่ไม่น้อย "อาศัยเพียงแค่เวลา" หญิงสาวเริ่มปรากฏความหวังขึ้นมา ทว่า ก็ได้แต่ปัดความหวังนั้นทิ้งไป ยอมแยกทางจากสหายคนแรกมุ่งตรงมายังทิศใต้ด้วยความเร็วสูงสุด เธอแบกความหวังเอาไว้มากมายหากเมื่อเผชิญเข้ากับความผิดหวังนั้น จิตใจบอบบางของหญิงสาวราวกับถูกค้อนหนักทุบตี แปรเปลี่ยนเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง ลาซิเฟียจึงตัดสินใจที่จะไม่คาดหวังกับมันอีก ….. ณ มิติภูเขาศตวรรษ ณ ทิศเหนือ ด้วยความสงสัยอย่างยิ่งยวด กาติรัสจึงตัดสินใจเดินเข้าถ้ำน้ำแข็งอีกครั้ง ในขณะนี้ชายหนุ่มก็ได้มายืนอยู่ ณ แท่นศิลาที่ผนึกชิ้นส่วนดาบของตนไว้อีกครั้ง แท่นศิลานั้นแตกออกกระจายออกกว่าสิบส่วน เบื้องหน้าแท่นศิลาปรากฏเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์สูงติดเพดานถ้ำ ภาพเหล่านี้ควรคงเดิมไม่มีเปลี่ยน ไร้ซึ่งความผิดปกติใดๆ หากแต่จิตวิญญาณของเขากำลังรบเร้าถึงภัยอันตรายที่ใกล้เข้ามา เป็นหายนะครั้งใหญ่ “เหตุใดข้าถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีนัก” “นายท่านเจ้าคะ!! มีบางอย่างกำลังมุ่งตรงมาทางนี้เจ้าค่ะ เยอะ! เยอะมาก!!” ..สเตตัสปัจจุบัน... ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์เลเวล:6,344 พลังกาย:720,112 พลังเวทย์:1,513,871 อาชีพ:จักรพรรดิผีดิบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 66 หนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งแดนมฤตยู

คล้ายกับเรื่องจักรพรรดิผีดิบ ที่คุณอ่าน

จักรพรรดิผีดิบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 66 หนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งแดนมฤตยู

คล้ายกับเรื่องจักรพรรดิผีดิบ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้