บทที่ 03
วันเสาร์อลันขับรถพามารีออกจากกรุงเทพฯ เพื่อกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ของมารีที่บ้านจังหวัดราชบุรี เนื่องจากออกมาแต่เช้าตรู่ จึงใช้เวลาขับรถออกมาจากกรุงเทพฯ ถึงบ้านของมารี ใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมงเศษ
บ้านของมารีอยู่ไม่ไกลจากเขตชุมชนในตลาดมากนัก อีกทั้งมีโรงงานน้ำแข็งอยู่ในตลาด
บริเวณบ้านค่อนข้างกว้าง มีต้นไม้เยอะ ดูร่มรื่น ไม่ได้มาอยู่หลายเดือน อลันจำได้ว่า พุ่มดอกไม้หน้าบ้าน ก่อนนั้น ยังไม่บานสะพรั่งขนาดนี้เลย
ครอบครัวของมารีหากรวมตัวมารีเองด้วยแล้ว ก็รวมกันห้าคน ซึ่งประกอบด้วยคุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ และน้องชายวัยสิบหกของมารี
อลันเคยมาที่บ้านของมารีอยู่หลายครั้ง เนื่องจากพวกเขาครบกันเข้าสู่ปีที่สามแล้ว ชายหนุ่มค่อนข้างสนิทกับทุกคนในบ้าน เว้นเสียแต่สายชล คุณพ่อของมารี ที่ดูไม่ค่อยชอบหน้าว่าที่ลูกเขยสักเท่าไหร่นัก
ถึงกระนั้น อลันก็หิ้วของฝากมาให้ทุกคนด้วย ไม่ว่าจะเป็เทปเสียงธรรมะมาฝากคุณยาย หนังสือเคล็ดลับการทำอาหารมาฝากคุณแม่ นาฬิการุ่นใหม่ยี่ห้อหนึ่งสำหรับน้องชายคนเล็ก รวมถึง ต้นไม้แปลก ๆ อย่างที่คุณพ่อของมารีชอบด้วย
“อย่างนี้ค่อยน่าคบหน่อยนะ”
เมธีหรือมิว น้องชายของมารีเอ่ยกับอลันหลังจากที่ได้ของถูกใจ
“ผมยกพี่สาวให้พี่ก็ได้นะ”
เวลาถูกใจอะไรก็ดีไปหมดนั่นแหละ จริง ๆ แล้วเมธีก็ค่อนข้างชอบว่าที่พี่เขยของตัวเองอยู่เหมือนกัน ทั้งหล่อ ทั้งรวย แล้วก็ใจสปอร์ต
“พูดมากมิว ไปโรงงานกับพ่อ” พ่อของเมธีหันไปบอกกับลูกชายคนเล็ก แต่ฝ่ายนั้นก็เดินหนีขึ้นบ้านไปแล้ว
“พ่อ มิลค์กลับบ้านทั้งที ทำไมรีบไปจังล่ะ” ลูกสาวคนโตเดินไปเกาะแขนพ่ออย่างออดอ้อน
“เหอะ! ไม่ต้องมาจับเลย กี่เดือนแล้วไม่ได้กลับบ้านน่ะ นี่ถ้าแม่ไม่โทรไป เราก็คงไม่คิดจะกลับบ้านหรอกนะ”
สายชลอดที่จะน้อยใจไม่ได้ ั้แ่ไปเรียนกรุงเทพฯ แล้วเริ่มมีแฟน มารีก็ไม่ค่อยกลับบ้านบ่อยนัก และทุกครั้งที่กลับก็ยังพาแฟนหนุ่มที่เขารู้สึกไม่ถูกชะตามาด้วย
“พ่อจะไปดูโรงงานก็ไป เดี๋ยวสาย ๆ แม่ให้มิวเอากับข้าวไปให้”
มะลิ แม่ของมารีตัดบท ไม่อยากให้ทุ่มเถียงกันไปมากกว่านี้ อย่างไรลูกสาวก็กลับบ้านมาทั้งที ไม่อยากให้บรรยากาศต้องขุ่นมัว
สายชลขับรถออกไปทันที อลันถึงกับหน้าจ๋อยเมื่อเห็นต้นไม้ที่เขาซื้อมาฝากมันถูกวางทิ้งไว้ราวกับไม่ใส่ใจ หากเขาเป็ต้นไม้ต้นนี้ ก็คงรู้สึกน้อยใจแน่ ๆ
“อย่าคิดมากเลยแอล เดี๋ยวพ่อเค้าก็เอาไปปลูก เราเห็นดอกไม้หน้าบ้านมั้ยล่ะ นั่นแหละที่แอลซื้อมาฝากคราวก่อนโน้นแหนะ”
“จริงเหรอครับ?”
“จริงสิ...ไป ๆ ไปกินข้าวได้แล้ว พอรู้ว่าจะมา แม่ก็ทำกับข้าวไว้เยอะเลย” มะลิบอกแล้วเดินเข้าไปในครัว
เมื่ออยู่กันสองคน มารีก็เดินกลับมาหาอลัน ลูบแขนเขาเบา ๆ อย่างเข้าใจ เพราะแม่ของอลันเองก็ไม่ชอบหน้าเธอเหมือนกัน
“พี่แอลอย่าคิดมากนะ เอากระเป๋าไปเก็บข้างบนดีกว่า เดี๋ยวมิลค์จะไปช่วยแม่เตรียมของ”
อลันมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นไม่มีใครเขาก็ก้มลงไปหอมแก้มของเธอ
มารียิ้มหวาน แล้วเขย่งปลายเท้าหอมแก้มเขาคืน
“ไปได้แล้ว” เธอเอ่ยปากไล่
“ให้พี่นอนห้องไหน?” เขาถาม ยิ้มเ้าเล่ห์
“มิลค์ให้นอนห้องมิลค์ได้นะ แต่พ่อมิลค์ไล่พี่แอลออกจากบ้านแน่”
มารีพูดตามจริง หญิงสาวรู้จักนิสัยพ่อของตัวเองดี ซึ่งต้องไม่พอใจแน่ ๆ หากจะนอนห้องเดียวกัน
“งั้นคืนนี้จะนอนกอดใครล่ะ” อลันทำปากยื่น
“ก็กอดมิวไง ยังไงพี่แอลก็ต้องนอนห้องมิวอยู่แล้ว”
อลันส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ สุดท้ายเขาก็จำต้องแบกกระเป๋าขึ้นไป้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ก๊อก ๆๆ
อลันยกมือขึ้นเคาะประตูห้องนอนของเมธี ครู่เดียวคนที่อยู่ด้านในก็เปิดประตูออกมา เมธีรู้ได้ทันทีว่าคืนนี้อีกฝ่ายคงจะมานอนห้องเดียวกับเขา เพราะทุกครั้งที่มา ก็จะเป็แบบนี้
“พี่แอล ถามอะไรหน่อยดิพี่” จู่ ๆ เมธีก็เอ่ยขึ้น
“ว่าไง?”
“พี่เคยนอกใจพี่มิลค์ปะ?”
อลันชะงักไป ั์ตาของเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง กระทั่งอีกฝ่ายเอ่ยต่อ
“ผมแค่ถามเฉย ๆ แต่คิดว่าน่าจะไม่หรอก เพราะพี่มิลค์ไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลย เวลาคุยกับแม่นะ ก็จะว่าพี่ดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้”
อลันเลิกคิ้วนิด ๆ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย ด้วยบุคลิกท่าทีเหมือนคนเอาแต่ใจของมารี เขาคิดว่าเธอน่าจะเล่าทุกอย่างให้ที่บ้านฟัง ซึ่งนั่นอาจเป็เหตุผลที่ทำให้พ่อของมารีไม่ชอบเขา
แต่อลันกลับเพิ่งรู้ว่าเขาคิดผิด...
“พี่รู้มั้ยว่าทำไมพ่อชอบตึง ๆ ใส่พี่”
“ทำไมล่ะ”
“ก็พ่ออะ บอกว่าพ่อมองออกว่าพี่เ้าชู้ พ่อรักพี่มิลค์มาก พ่อกลัวพี่มิลค์จะเสียใจไง ผมว่ามันตลกมาก พ่อจะมองออกได้ไง ใช่มะ!”
อลันนิ่งเงียบไป เขาไม่รู้จะพูดอย่างไรเหมือนกัน รู้สึกเหมือนตัวเองมีชนักติดหลังอย่างไรอย่างนั้น
หากวันหนึ่งคนที่บ้านของมารีรู้ว่าเขาเคยทำอะไรมาบ้าง ทุกคนจะดีกับเขาอย่างเช่นตอนนี้หรือเปล่า
“พี่รักพี่สาวผมจริง ๆ ใช่มั้ย?”
“รักสิ”
“อืม...ผมก็ว่างั้นแหละ พ่อนะพ่อ มโนไปเรื่อย!”
ตกกลางคืน อลันรอจนเมธีหลับ เขาลองขยับตัวไปมาเพื่อทดสอบว่าอีกฝ่ายหลับลึกแค่ไหน
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมาแล้ว อลันก็ค่อย ๆ ย่องลงจากเตียง เปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบที่สุด แล้วเดินไปเคาะประตูห้องนอนของมารี
ด้านมารีได้ยินเสียงเคาะประตูห้องนอน เธอก็รีบเปิดประตูทันที เพราะก่อนหน้านี้ได้นัดแนะกันผ่านข้อความแล้วดึก ๆ อลันจะแวะมาหา
เมื่อเข้ามาให้ห้อง ปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย อลันก็เข้าไปกอดจูบมารีทันที เขาผิดกับอลันตอนอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่นัก
“เมนส์มาแล้วนะ” มารีเบี่ยงหน้าหนีเขาเล็กน้อย
อลันชะงัก หน้าหงอยขึ้นมาทันที คืนนี้เขาอยากจะทำอะไรแบบนั้นกับคนรัก เพราะพรุ่งนี้เธอจะไม่ได้กลับกรุงเทพฯ ด้วย เนื่องจากมารีเห็นว่าไม่ได้กลับบ้านมานาน จึงอยากอยู่ต่ออีกสักคืน แล้วเช้าวันจันทร์ พ่อจะขับรถไปส่งเอง
อลันไม่สามารถอยู่ต่อได้ อย่างไรเขาก็ต้องกลับไปช่วยเพื่อนดูแลคลับบ้าง
ร่างสูงของอลันทิ้งตัวนั่งบนเตียง แล้วรั้งร่างเล็กของหญิงสาวขึ้นมาบนตักโดยหันข้างให้ เขากอดเอวเล็กเธอไว้หลวม จูบเบา ๆ ที่ไหล่เปลือยข้าง ๆ สายเสื้อ
“ไม่กลับด้วยกันจริง ๆ เหรอ?”
“บอกกับพ่อไปแล้ว เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เดี๋ยวพ่องอนมิลค์อีก”
อลันพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะรั้งใบหน้าหวาน ประกบกลีบบาง ดูดดึงอยู่ครู่หนึ่งก็ผละออกมาสบตากัน
มือหนารูดสายเสื้อนอนของหญิงสาวลงมา เผยให้เห็นอกอวบอิ่มปราศจากบราห่อหุ้ม
ริมฝีปากหยักก้มลงไปงับยอดอกสีหวาน ขมเม้มเบา ๆ พร้อมกับใช้มือเคล้นคลึงทรวงอกอิ่มไปด้วย
อลันผละริมฝีปากออกมาเล็กน้อย เหลือบตาขึ้นไปมองเธอ
“อร่อยสมชื่อเลย” เขาว่า
มารีหน้าร้อนผ่าว รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร ร่างเล็กลงจากตักของอีกฝ่าย แล้วคุกเข่าลงด้านล่าง
อลันรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาขยับลุกขึ้นรูดกางเกงนอนและกางเกงชั้นในไปกองอยู่ที่ปลายทาง ตัวตนของเขาเด้งผึงออกมา
ริมฝีปากอวบอิ่มคายลิ้นออกมาแตะเบา ๆ ตรงส่วนปลาย มือเล็กประคองแก่นกายของอีกฝ่าย มารีชักรูดไปมา กระทั่งส่วนปลายนั้นมีน้ำใสปริ่มออกมา
“ซี๊ด!” อลันกัดปากด้วยความเสียว เขามองหญิงสาวที่กำลังใช้ริมฝีปากตัวตนของเขา
อลันยกมือจับที่ศีรษะเล็ก ช่วยให้มารีควบคุมจังหวะได้ดิยิ่งขึ้น ตัวตนแข็งขืนเข้าออกที่โพรงปากเล็กรัวเร็ว ใบหน้าหวานของหญิงสาวแดงก่ำ หากเธอก็ยังคงปรนเปรอชายหนุ่มต่อ
กระทั่ง...
“อาส์! แตกแล้ว” อลันเอ่ยเสียงพร่า
มารีผละออกมา แล้วกลืนกินน้ำรักสีขาวขุ่นลงไป ในส่วนที่เลอะริมฝีปากเธอก็ใช้หลังมือเช็ดเบา ๆ
อลันลุกดึงกางเกงขึ้นไปเหมือนเดิม แล้วรั้งร่างเล็กขึ้นมา ก่อนที่พวกเขาจะล้มตัวลงไปนอนกอดกัน
“ไปทำงาน ก็อย่าไปมองสาวที่ไหนนะ” มารีเอ่ย
อลันยิ้ม เข้าก้มลงไปจูบที่ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอ มือหนาก็ซนไปหยุด บีบเคล้นหน้าอกของเธออยู่อย่างนั้น
“ก็ติดใจมิลค์คนเดียว จะไปมองใครได้ล่ะครับ”
เขาปากหวานเสมอ และดูเหมือนจะเชื่อไม่ได้เลยสักครั้ง แต่มารีก็หลงคารมเขาเรื่อยมานั่นแหละ
“ดึกแล้ว...พี่แอลกลับไปนอนเถอะ”
“นอนนี่ไม่ได้เหรอ?” เขาทำเสียงออดอ้อน
“ไม่ได้! อยากให้พ่อว่าหรือไง”
อลันทำท่าฮึดฮัดหน่อย เขากดจูบร่างบางอีกครั้ง ก่อนจะยอมผละออกมา แล้วค่อย ๆ ย่องกลับไปห้องนอนของเมธีตามเดิม
6K
