บทที่ 17 แม่สาวน้อย
หลังจากที่ ชิว หลิงซี ได้ทำหน้าบูดบึ้งก็ได้มีเสียงของเด็กหนุ่มที่นางพึ่งจะไล่เขาออกไป กล่าวขึ้นมา “แม่สาวน้อยเ้านั้นเป็ใครกัน ถึงได้มาสั่งให้ข้าไม่สามารถเข้าไปข้างในตระกูลหน้าตาของเ้าก็ดูดีอยู่หลอกนะ แต่ว่า นิสัยของเ้านั้นกลับไม่เหมือนดั่งเช่นหน้าตาเลยสักนิ๊ด”
ชิว เหวินเจี้ยนเมื่อได้เห็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดู ผิวขาวใสเนียนผ่องน่าััก็ได้ลองหยอกล้อเล่นสักหน่อย
ชิว หลิงซี เมื่อโดนเด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาว่าเข้าก็เริ่มเกิดอาการโกรธขึ้นมา จึงคิดที่จะลงไม้ลงมือ “ถ้าข้าตบตีเ้าอย่าได้หาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน”
ชิว หลิงซี ก็ได้ยกกำปั้นที่มีพลังระดับเขตแดนมนุษย์ขั้นที่9ปลดปล่อยออกไปตรงเข้าใส่ชิว เหวินเจี้ยน ในทันที
แต่ทว่าก่อนที่หมัดของนางจะได้โดนตัวชิว เหวินเจี้ยน นั้น ก็ได้มีคนโผล่ขึ้นมาหยุดหมัดของนางไว้ได้ทันท่วงที นั่นก็คือหลิว เฟ่ยหงส์ นั่นเอง ที่เข้ามาหยุดหมัดของนางเอาไว้ก่อน
หลิว เฟ่ยหงส์ก็ได้กล่าวมาหนึ่งประโยค “แม่นางน้อยพวกเราเพียงแค่มาเยี่ยมเยียนตระกูลชิวเท่านั้น ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอเข้าไปข้างในหน่อยจะได้ไหม”
ชิว หลิงซี ก็ได้มองทุกคนที่อยู่ข้างๆกายของชิว เหวินเจี้ยน มีทั้งหมดด้วยกัน6คน นับรวม ชิว เหวินเจี้ยนด้วยก็ เป็7คนพอดี
ชิว หลิงซี จึงได้กล่าวว่า “พวกเ้านั้นจะเป็ใครมาจากไหนข้าไม่สนถ้าอยากจะเข้าไปนักหละก็ ต้องเอาชนะข้าให้ได้ซะก่อน” หน้าตาของนางจริงจังเป็อย่างมาก
เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งที่นางพูด ก็เป็ชิว เหวินเจี้ยน นั่นเอง ที่หัวเราะขึ้นมา “ฮ่าฮ่า ฮ่า แม่สาวน้อย เ้าคิดที่จะต่อสู้จริงๆอย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น ข้าจะให้เ้าเลือกต่อสู้ด้วยตนเองเป็ยังไง”
“เชิญเลือกได้เลย” ชิว เหวินเจี้ยน ยิ้มอย่างชอบใจที่ได้เห็นเด็กสาวน่ารักนางนี้กำลังโมโหเขาอยู่
ชิว หลิงซี ได้แต่กระทืบเท้าโกรธแค้นที่เด็กอายุ12มาต่อปากต่อคำด้วย นางจึงได้กล่าวออกไป “ข้านั้นเลือกเ้าเป็คนแรกนั่นแหละ ข้าจะเริ่มจากการฆ่าเ้าให้ตายไปก่อนเลยคนแรกคอยดูเถอะ”
ทุกคนที่ติดตาม ชิว เหวินเจี้ยนทั้ง6คน ไม่ค่อยจะกล้ากล่าวอะไรนัก เพราะว่าสถานะของ ชิว เหวินเจี้ยน ในตอนนี้ถ้าใครไปรบกวนเขาละก็คนผู้นั้นจะต้องตกตายอย่างแน่นอนทั้ง6คนจึงได้เงียบปากปิดสนิท
ชิว เหวินเจี้ยนก็ได้หยอกล้อกับสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าของเขาต่อไป “นี่แม่สาวน้อย ทำไมเ้าถึงเลือกข้ากัน ข้าก็รู้นะว่าข้าทั้งหล่อทั้งเท่แต่เ้าไม่ควรที่จะเปล่าประกาศให้คนอื่นได้ยินเช่นนี้”
เมื่อทุกคนที่ได้ยิน ชิว เหวินเจี้ยนหยอกล้อ ไม่เว้นแม้แต่ยามเฝ้าประตู ก็ยังอดขำไม่ได้พวกเขาพยายามที่จะกั้นขำกันไม่ให้หลุดออกมา เพราะว่ามันจะเสียมารยามต่อ บุตรสาวของผู้นำตระกูลชิวนั่นเอง
ชิว หลิงซีเริ่มที่จะทนไม่ไหวอีกต่อไป นางจึงะโออกมา “เ้ากำลังรนหาที่ตาย”
ชิว หลิงซี ก็ได้พุ่งเข้าไปหวังที่จะจู่โจมชิว เหวินเจี้ยน ทันที
ชิว เหวินเจี้ยนนั้นเพียงยืนรอเฉยๆเท่านั้นไม่ได้ขยับไปไหน รอให้สาวน้อยพุ่งเข้ามารับการลงโทษจากเขาอีกครั้งที่กล้าสั่งไล่เขาไม่ให้เข้าไปข้างในตระกูล
เมื่อ ชิว หลิงซี กำลังที่จะถึงตัวของชิว เหวินเจี้ยน นั่นเอง ชิว เหวินเจี้ยน ก็ได้หายไปจากสายตาของ นางโดยทันที
ชิว หลิงซี ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่เพราะไม่รู้ว่า ชิว เหวินเจี้ยน จะเข้ามาโจมตีจากทิศทางใด
แต่ทว่า ชิว เหวินเจี้ยนก็ได้โผล่ขึ้นมาทางด้านหลัง และนำนิ้วชี้ ทั้งสองข้างของตนเอง จิ้มเข้าไปที่แก้มของนางและกล่าวว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่สาวน้อยแก้มย้วย เ้าแพ้แล้วนะทีนี้จะให้พวกข้าเข้าไปได้หรือยัง”
ชิว หลิงซี ที่โกรธแค้นหนักกว่าเดิมก็ยังไม่ได้ลงมือต่อเพราะว่านางก็รู้ตัวดีเื่ความต่างของพลังที่ นาง ไม่สามารถเอาชนะ ชิวเหวินเจี้ยน ได้นั่นเอง
ชิว หลิงซีก็ได้กล่าวขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว “ถ้าพวกเ้าอยากจะเข้าไปข้างในนักหละก็บอกนามของพวกเ้ามา ละก็เข้าไปกันให้หมดซะ อย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าอีก”
ชิว เหวินเจี้ยน ได้แต่ยิ้มแห้งๆที่ไปทำให้ สาวน้อยนางนี้โกรธแค้นซะแล้ว เขาก็ได้กล่าวขึ้นมาว่า “ข้ามีนามว่า ชิว เหวินเจี้ยน ทีนี้ข้าเข้าไปได้แล้วไช่ไหม”
ชิว หลิงซีถึงกับเกิดอาการตกตะลึงขึ้นมาและนางก็ได้คิดในใจ “นี่จริงหรือที่ว่า ชิว เหวินเจี้ยน แข็งแกร่งขนาดนี้ข้าไม่แปลกใจเลยทำไมท่านพ่อถึงห้ามไม่ให้ไปดินแดนเมฆาหรือว่าข้าจะต้องแข็งแกร่งให้เท่ากับเขาคนนี้ก่อนอย่างนั้นหรือ”
แต่ทว่า ชิว เหวินเจี้ยนที่กำลังเดินเข้าประตูเมืองไป ก็ได้มีเสียงเรียกขึ้นมา “...ท ท่านได้โปรดหยุดก่อน” เป็เสียงของ ชิว หลิงซี นั้นเอง ที่เริ่มเคารพในตัวชิว เหวินเจี้ยน แล้วในตอนนี้
884
