ย้อนเวลาไปเป็นคุณแม่ลูกสามผู้แสนดีของคุณทหารคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 11 ฝีมือดีกว่าพ่อครัวในภัตตาคารซะอีก

“สหายเจียง”

“พี่สะใภ้นั่งเถอะค่ะ”

“ภรรยา คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

ลู่อวี้ยื่นมือออกไป ดึงเจียงเยว่ให้นั่งลง เมื่อได้ยินพี่สะใภ้คนอื่น ๆ พูดว่าอาหารทั้งหมดวันนี้ภรรยาของเขาเป็๲คนทำ หัวใจของเขาก็พองโตด้วยความภาคภูมิใจ 

‘ภรรยาของฉันเก่งจริง ๆ ภรรยาของฉันยอดเยี่ยม ภรรยาของฉันดีไปหมดทุกอย่าง’

มองดูอาหารพวกนี้แล้ว ลู่อวี้ก็รู้สึกสงสารเจียงเยว่อยู่บ้าง

ลู่อวี้หยิบตะเกียบขึ้นมา คีบอาหารให้เจียงเยว่

ภรรยาชอบกินเนื้อมากที่สุด

เมื่อเห็นเนื้อในชาม และเห็นลู่อวี้กำลังจะคีบเนื้อให้เธออีก เจียงเยว่จึงดึงมือของลู่อวี้เบา ๆ เพื่อเตือนเขา

“พอแล้ว”

ลู่อวี้จึงคีบอาหารอย่างอื่นให้เธอ

“ขอบคุณผู้พันลู่ ขอบคุณพี่สะใภ้ครับ วันนี้พี่สะใภ้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

เหอลี่ลุกขึ้นยืน ยกแก้วเหล้าขึ้น

วันนี้เป็๞วันหยุด พวกเขาสามารถดื่มเหล้าได้ เจียงเยว่ซื้อเหล้ามาสองขวด เป็๞เหล้าธรรมดาทั่วไป

ทุกคนยืนขึ้น

เด็ก ๆ ที่นั่งโต๊ะเดียวกันก็ลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณผู้พันลู่ ขอบคุณพี่สะใภ้ วันนี้พี่สะใภ้เหนื่อยมากเลย”

เจียงเยว่ฟังคำพูดของพวกเขา มองลู่อวี้แวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ วันนี้ทุกคนต้องทานให้อิ่ม ดื่มให้สนุกนะคะ”

ลู่อวี้ชิมอาหาร รสชาติอร่อยเหลือเกิน

เขาไม่คิดเลยว่าฝีมือการทำอาหารของภรรยาจะดีขนาดนี้

มันอร่อยกว่าหม้อไฟที่เขาเคยกินที่เสฉวนซะอีก

จางอวี้นั่งอยู่ตรงข้ามเจียงเยว่ ตอนนี้คอของเธอเจ็บมาก ทั้งใบหน้าและตัวก็คัน เธอมองเจียงเยว่อย่างเคียดแค้น อาหารอร่อยมากมายขนาดนี้ ถ้าเป็๞ปกติ เธอคงกินข้าวได้ถึงสามชามใหญ่

แต่คอของเธอเจ็บอยู่ การกินอาหารเผ็ดจะยิ่งทำให้เจ็บมากขึ้น

เจียงเยว่ต้องจงใจทำให้เธอเป็๞แบบนี้แน่ ๆ

เธอใช้ตะเกียบคีบเนื้อ ถึงจะเจ็บแค่ไหน เธอก็ต้องกินเนื้อให้เยอะ ๆ กินเนื้อพวกนี้ให้มากที่สุด เพื่อจะได้ระบายความแค้นในใจ

สวีเจียเห็นท่าทางของจางอวี้ จึงเตะขาเธอทีหนึ่ง เพื่อเตือนให้เธอสุภาพหน่อย อย่าทำให้ตัวเองขายหน้า

เจียงเยว่ไม่ได้ทานมากนัก กินไปได้สักพักก็อิ่มแล้ว

เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ ลู่อวี้ ฟังพวกเขาคุยกัน

ลู่อวี้ส่งซาลาเปาไส้น้ำตาลให้เจียงเยว่หนึ่งลูก เขาจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เธอชอบกินซาลาเปาไส้น้ำตาลมากที่สุด และเจียงเยว่ชอบกินเฉพาะส่วนที่มีน้ำตาลเท่านั้น ส่วนอื่น ๆ เธอไม่กิน

เจียงเยว่มองส่วนเล็ก ๆ ที่ลู่อวี้ส่งให้ เธอรู้สึกประหลาดใจมาก เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอชอบกินแบบนี้?

เจียงเยว่รับมาแล้วยิ้มให้ลู่อวี้

เมื่อเห็นท่าทางหวานซึ้งของลู่อวี้กับเจียงเยว่ เหอลี่ก็ใช้มือสะกิดจางวั่งที่อยู่ข้าง ๆ ให้ดู

จางวั่งเห็นแล้วก็ส่งสัญญาณให้เว่ยเวยและคนอื่น ๆ ดู พวกเขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มออกมา

ลู่อวี้เงยหน้าขึ้นเห็นสายตาล้อเลียนของพวกเขา จึงพูดขึ้นว่า

“พวกนายรีบกินเถอะ ภรรยาฉันอุตส่าห์ตั้งใจทำให้พวกนายเลยนะ”

“ภรรยาผู้พันลู่เหนื่อยหน่อยนะครับ”

ทุกคนยกแก้วเหล้าขึ้นเพื่อเป็๞การให้เกียรติเจียงเยว่

เจียงเยว่ดื่มน้ำแกงฟักอีกครึ่งถ้วยเล็ก

หลังจากทานข้าวเสร็จ เจียงเยว่ตั้งใจจะล้างจานและทำความสะอาด แต่เธอกับลู่อวี้ถูกผลักออกมาจากห้องครัว จางวั่งกับคนอื่น ๆ กำลังทำความสะอาดอยู่ในครัว

ในห้องนั่งเล่น ถังจาวตี้และหลินหลิงกับคนอื่น ๆ ก็กำลังทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว

เจียงเยว่มองดูทุกคนที่กำลังยุ่ง สายตาของเธอมองไปที่ลู่อวี้ ซึ่งตอนนี้ลู่อวี้ก็กำลังมองเจียงเยว่อยู่เช่นกัน

เขาทั้งประหลาดใจและดีใจที่ภรรยาของเขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่เขาก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?

“ผู้พันลู่ มีโทรศัพท์มาถึงคุณครับ”

เสียงดังขึ้นที่ประตู

“คงเป็๞โทรศัพท์จากที่บ้านน่ะ” ลู่อวี้พูดอย่างอ่อนโยน “หลังจากที่คุณมาที่นี่ ผมได้โทรหาที่บ้านและพ่อแม่ของคุณแล้ว”

เมื่อนึกถึงคุณย่าลู่และพ่อแม่สามี เจียงเยว่ก็รู้สึกผิด คุณย่าลู่ดีกับเธอมาก แต่ก่อนหน้านี้เธอทำให้คุณย่าลู่ป่วยเพราะความ๻้๪๫๷า๹หย่าของเธอ

พ่อสามีก็เป็๞คนใจดีมาก

เจียงเยว่นึกถึงครอบครัวของเธอด้วย ดวงตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอเอาแต่ใจตัวเอง ไม่กตัญญู ทำให้พวกเขาเสียใจ

เมื่อสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเจียงเยว่ไม่ปกติ ลู่อวี้จึงจับมือเธอและพูดด้วยรอยยิ้ม

“เราไปรับโทรศัพท์กันเถอะ” ลู่อวี้มองไปทางจางวั่งและคนอื่น ๆ แล้วพูดว่า “ขอบคุณทุกคนมากเลยนะ”

“ผู้พันลู่และพี่สะใภ้ไปเถอะครับ ที่นี่ให้พวกเราจัดการเอง”

“ใช่ ๆ”

ไม่นานก็มาถึงห้องส่งสัญญาณ ทหารยามเห็นลู่อวี้และเจียงเยว่ก็ทำความเคารพทันที 

ลู่อวี้ทำความเคารพกลับ

“สวัสดีครับ ผู้พันลู่ พี่สะใภ้” ทหารยามพูดด้วยรอยยิ้ม “รอโทรศัพท์อีกประมาณห้านาทีครับ เชิญรอสักครู่นะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

เจียงเยว่กล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม

ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ลู่อวี้รับสายแล้วพูด

“สวัสดีครับ”

ปลายสายคือคุณย่าลู่ เมื่อวานหลังจากที่ลู่อวี้โทรไปบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี คุณย่าลู่ก็อยากจะคุยกับเจียงเยว่ แต่ลู่อวี้บอกว่าเจียงเยว่เหนื่อย บอกว่าจะโทรไปใหม่วันหลัง

คุณย่าลู่เป็๞ห่วง กลัวว่าหลานสะใภ้จะมาหาหลานชายเพื่อขอหย่าอีก วันนี้จึงโทรมาใหม่

“ไอ้เด็กบ้า แกไม่ได้รังแกเยว่เยว่ใช่ไหม?”

แม้ตอนนี้คุณย่าลู่จะอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว แต่ร่างกายยังแข็งแรงดีมาก เสียงในตอนนี้จึงดังกังวานมาก

เจียงเยว่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ เม้มริมฝีปากยิ้ม

“ผมไม่ได้รังแกเธอหรอกคุณย่า ภรรยาของผมอยู่ข้าง ๆ นี่แหละ ให้เธอคุยกับคุณย่าเองนะครับ” ลู่อวี้ยื่นหูโทรศัพท์ให้เจียงเยว่

เจียงเยว่รับหูโทรศัพท์มา เสียงของคุณย่าลู่ดังมาจากข้างใน

“เยว่เยว่ ถ้าไอ้เด็กบ้านั่นรังแกหนู บอกย่านะ ย่าจะจัดการให้เอง”

“คุณย่าคะ เขาไม่ได้รังแกหนูหรอกค่ะ” เจียงเยว่ได้ยินคำพูดของคุณย่าลู่ ก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ตระกูลลู่กับตระกูลเจียงเป็๞สหายกันมาหลายชั่วอายุคน ความสัมพันธ์ของคุณย่าลู่กับคุณย่าของเธอก็ดีมาก คุณย่าลู่รักและเอ็นดูเธอเหมือนหลานสาวแท้ ๆ

เมื่อได้ยินเจียงเยว่เรียกเธอว่าคุณย่า คุณย่าลู่ที่อยู่ปลายสายก็ยิ้มจนแก้มปริ

“ดี ๆ ที่นั่นไม่เหมือนปักกิ่ง อาหารการกินคงไม่ดีเท่าปักกิ่ง ถ้าหนูอยากได้อะไร ให้ไอ้เด็กบ้านั่นซื้อให้ อย่าได้ลำบากตัวเอง ย่าจะให้แม่ของเขาส่งของไปให้”

คุณย่าลู่รู้ดีว่าเจียงเยว่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี เมืองเซียงเฉิงนั้นลำบาก เจียงเยว่อาจจะอยู่ได้ไม่นาน เธอหวังว่าลู่อวี้จะทำให้เจียงเยว่อยู่ได้นาน ๆ เพื่อที่เหลนที่เธอรอคอยจะได้มาเร็ว ๆ

ส่วนเ๹ื่๪๫การหย่า คุณย่าลู่คิดว่าเจียงเยว่ยังเด็ก ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไร พูดง่าย ๆ ก็คือหลานชายของเธอไม่ได้เอาใจภรรยาให้ดี ทุกอย่างเป็๞ความผิดของหลานชายของเธอ