เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

    ตอนที่ห้าสิบสอง โทคิโอมิคิดถูก

    ตอนที่ห้าสิบสอง โทคิโอมิคิดถูก

    ตอนแรกนั้นผมคิดว่าอาจารย์คงจะสร้างความประทับใจให้กับผมโดยการใช้โทรศัพท์มือถือโทรหาหมองูบาบูกับหมอช้างบาบอนและสร้างความประทับใจให้กับผมด้วยคำว่า

    “เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาแล้ว”

    แต่อนิจจา ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนที่มีโทรศัพท์มือถือ

    ที่นี่คือดินแดนที่คนเอาควายเหล็กเข้ามาทำนาแทนการทำการเกษตรแบบเก่าก็โดนคนมองแบบผีป่าซาตาน

    ที่ผมอนาถที่สุดคือชนชั้นนำประเทศมีคนจบจากMIT ที่เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้หลายสิบปีแล้ว

    ก็ยังทำให้ประเทศของเราอยู่ราวกับยุคหินกันอยู่นั่นล่ะ

    ในสถานการณ์ที่ชาวบ้านใช้ตะเกียงจ้าวพายุแบบในหนังคือของฟุ่มเฟือยเพราะราคาแพงเกินไปไม่มีใช้

    พวกชนชั้นสูงที่จบ MIT เชื่อว่าการที่คนชั้นต่ำขุดดินโป่งข้างลำคลองมาปิ้งกินอย่างมีความสุขนั้นคือความโรแมนติกขั้นสูงสุด

    จากที่ผมเคยหัวเราะเยาะโทวซากะโทคิโอมิ พ่อของรินว่าเป็นพ่อมดล้าหลังใช้มือถือไม่เป็นหรือรินที่ใช้มือถือไม่เป็นเช่นกัน

    ผมกลายเป็นอิจฉาอุปกรณ์เวทย์ของโทคิโอมิทันที

    เมื่อผมเห็นท่านอาจารย์คงสูบบุหรี่ทีเดียวทั้งซองกว่ายี่สิบมวน

    ตาเหลือกขึ้นไปข้างบนเป็นสีขาว

    “บาบู บาบอนมาหาข้า”

    “บาบู บาบอนมาหาข้า”

    “บาบูบาบอนมาหาข้า”

    อาจารย์คงใช้วิธีส่งกระแสจิตติดต่อหมองูบาบูและหมอช้างบาบอน

    ด้วยเสียงที่กระจายไปทั้งห้องและม้วนบุหรี่ยากาแรตจากต่างประเทศที่ผมหยิบมาจากคอลเลคชั่นของพ่อกำนันไปสูบอีกทีจนหมด

    อาจารย์คงสามารถแข่งกับยูจิโร่หรือตัวละครจากบากิได้เลยในเรื่องการดูดบุหรี่จนหมดมวนในทีเดียวนี่

    ตกลงแค่จะส่งข้อความกันทีเดียวมันต้องเสี่ยงตายกันขนาดนี้เลยหรือนี่?

    “แค่กแค่กแค่ก”

    อาจารย์คงไอไม่หยุด ไม่เพราะใช้พลังไปเยอะก็เพราะโรคถุงลมโป่งพองนี่ล่ะอย่างใดอย่างหนึ่ง

    ทางเทคนิคผมมีโอกาสตายเพราะมะเร็งมากกว่าอาจารย์คงเพราะบุหรี่มือสองนะนี่ที่ได้รับผลมากกว่าคนสูบโดยตรงแต่ผมไม่อยากจะโดนหาว่าอกตัญูอาจารย์

    เลยพยายามรินไวน์องุ่นให้อาจารย์คงทานบ้าง

    อาจารย์คงรับไปจิบและแทบพ่นออกมาใส่หน้าผม

    “อะไรนี่จืดสิ้นดีเลย เหล้าประเภทไหนกันไม่มีรสชาติ”

    ผมเช็ดหน้าจากไวน์ที่โดนพ่นรดหน้าผม

    “หากอาจารย์ไม่ชอบชั้นพอมีสูตรที่ชั้นสามารถต้มเหล้าเองได้อาจารย์สามารถพ่นไฟได้เลยล่ะจ๊ะ”

    “ฮา ฮา ฮา ดีมากต้องอย่างนี้สิวะศิษย์ของข้า สมกับที่ข้าเสียตบะไปเพื่อเจ้าหน่อย ฮา ฮา  จะเอาของถูกๆมาให้ข้ากินเสียได้”

    ผมถอนหายใจ

    ไวน์ขวดนั้นน่ะสามารถซื้อที่นารอบอาศรมได้เลยด้วยซ้ำ

    ได้มาจากท่านรัฐมนตรีเป็นของฝากจากพวกฝรั่งมัน

     

    คล้ายกับเรื่องเกิดใหม่เป็นไอ้เจิด ที่คุณอ่าน