ตอนที่ห้าสิบสอง โทคิโอมิคิดถูก
ตอนแรกนั้นผมคิดว่าอาจารย์คงจะสร้างความประทับใจให้กับผมโดยการใช้โทรศัพท์มือถือโทรหาหมองูบาบูกับหมอช้างบาบอนและสร้างความประทับใจให้กับผมด้วยคำว่า
“เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาแล้ว”
แต่อนิจจา ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนที่มีโทรศัพท์มือถือ
ที่นี่คือดินแดนที่คนเอาควายเหล็กเข้ามาทำนาแทนการทำการเกษตรแบบเก่าก็โดนคนมองแบบผีป่าซาตาน
ที่ผมอนาถที่สุดคือชนชั้นนำประเทศมีคนจบจากMIT ที่เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้หลายสิบปีแล้ว
ก็ยังทำให้ประเทศของเราอยู่ราวกับยุคหินกันอยู่นั่นล่ะ
ในสถานการณ์ที่ชาวบ้านใช้ตะเกียงจ้าวพายุแบบในหนังคือของฟุ่มเฟือยเพราะราคาแพงเกินไปไม่มีใช้
พวกชนชั้นสูงที่จบ MIT เชื่อว่าการที่คนชั้นต่ำขุดดินโป่งข้างลำคลองมาปิ้งกินอย่างมีความสุขนั้นคือความโรแมนติกขั้นสูงสุด
จากที่ผมเคยหัวเราะเยาะโทวซากะโทคิโอมิ พ่อของรินว่าเป็นพ่อมดล้าหลังใช้มือถือไม่เป็นหรือรินที่ใช้มือถือไม่เป็นเช่นกัน
ผมกลายเป็นอิจฉาอุปกรณ์เวทย์ของโทคิโอมิทันที
เมื่อผมเห็นท่านอาจารย์คงสูบบุหรี่ทีเดียวทั้งซองกว่ายี่สิบมวน
ตาเหลือกขึ้นไปข้างบนเป็นสีขาว
“บาบู บาบอนมาหาข้า”
“บาบู บาบอนมาหาข้า”
“บาบูบาบอนมาหาข้า”
อาจารย์คงใช้วิธีส่งกระแสจิตติดต่อหมองูบาบูและหมอช้างบาบอน
ด้วยเสียงที่กระจายไปทั้งห้องและม้วนบุหรี่ยากาแรตจากต่างประเทศที่ผมหยิบมาจากคอลเลคชั่นของพ่อกำนันไปสูบอีกทีจนหมด
อาจารย์คงสามารถแข่งกับยูจิโร่หรือตัวละครจากบากิได้เลยในเรื่องการดูดบุหรี่จนหมดมวนในทีเดียวนี่
ตกลงแค่จะส่งข้อความกันทีเดียวมันต้องเสี่ยงตายกันขนาดนี้เลยหรือนี่?
“แค่กแค่กแค่ก”
อาจารย์คงไอไม่หยุด ไม่เพราะใช้พลังไปเยอะก็เพราะโรคถุงลมโป่งพองนี่ล่ะอย่างใดอย่างหนึ่ง
ทางเทคนิคผมมีโอกาสตายเพราะมะเร็งมากกว่าอาจารย์คงเพราะบุหรี่มือสองนะนี่ที่ได้รับผลมากกว่าคนสูบโดยตรงแต่ผมไม่อยากจะโดนหาว่าอกตัญูอาจารย์
เลยพยายามรินไวน์องุ่นให้อาจารย์คงทานบ้าง
อาจารย์คงรับไปจิบและแทบพ่นออกมาใส่หน้าผม
“อะไรนี่จืดสิ้นดีเลย เหล้าประเภทไหนกันไม่มีรสชาติ”
ผมเช็ดหน้าจากไวน์ที่โดนพ่นรดหน้าผม
“หากอาจารย์ไม่ชอบชั้นพอมีสูตรที่ชั้นสามารถต้มเหล้าเองได้อาจารย์สามารถพ่นไฟได้เลยล่ะจ๊ะ”
“ฮา ฮา ฮา ดีมากต้องอย่างนี้สิวะศิษย์ของข้า สมกับที่ข้าเสียตบะไปเพื่อเจ้าหน่อย ฮา ฮา จะเอาของถูกๆมาให้ข้ากินเสียได้”
ผมถอนหายใจ
ไวน์ขวดนั้นน่ะสามารถซื้อที่นารอบอาศรมได้เลยด้วยซ้ำ
ได้มาจากท่านรัฐมนตรีเป็นของฝากจากพวกฝรั่งมัน