สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่ยี่สิบห้า ผู้มักมากราคะย่อมได้หญิงงาม

ความจริงยังมีอีกหลายๆคนแต่พวกนั้นบางคนก็มีความสัมพันธ์กับองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์อื่นๆจะสังเกตว่าคนที่ผมเลือกในล็อตแรกนี้คือคนไร้สถานะทางสังคมหรือคนที่เคยมีแต่ดันชื่อเสียงฉาวโฉ่อย่างกริฟกาเรี่ยน

ผมวางแผนจะซื้อตัวเรื่อยๆตามแต่โอกาสจะอำนวยแต่เอาคนที่น่าจะซื้อได้ชัวร์ๆก่อนนั่นเอง

การเป็นดยุกผมรู้สึกว่าเราต้องเล่นเกมส์หรือดำเนินชีวิตคนละอย่างกับลูกชายคนสุดท้องของบารอนบ้านนอกชายแดนเลยแฮะเราไม่สามารถไปไหนได้โดยไม่เป็นจุดสนใจหรือทำอะไรโดยไม่เป็นจุดสนใจ

ผมทำอะไรรู้สึกว่าแต่ละคนจะมองเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาแม้กระทั่งให้สาวนุ่งน้อยห่มน้อยรินไวน์ให้ผมเกือบๆจะกลางแจ้งเช่นนี้คนก็ยังมองว่าปรกติ

การเป็นดยุกหมูอ้วนที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่นั้นมีข้อดีตรงที่เรารวบรวมคนที่ชื่อเสียงไม่ดีให้มาเข้ากลุ่มได้ทุกคนก็ยังคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาล่ะมั้ง?

อีกเรื่องหนึ่งคือการที่ผมเริ่มคลุกคลีกับพวกนักผจญภัยนี้มากขึ้นผมเข้าใจเลยว่า ดยุกหมูอ้วน ที่แทบไม่ได้ฝึกซ้อมเวทย์หรืออะไรเลย ก็ยังมีเวทย์เยอะกว่าชาวบ้านธรรมดาร้านตลาดน้ำยาเพิ่มพลังเวทย์ที่หวังจะเตรียมมาใช้กับตัวผมเอง ได้แจกจ่ายไปให้กับพวกนักผจญภัยที่มารวมกลุ่มกับผมเสียมากกว่าหลังจากการที่ผมมองคำนวณตัวเลขในหัวคร่าวๆแล้ว

ผมก็ควรจะสังหรณ์ตั้งแต่ต้นแล้วว่าไอ้คนที่มีอะไรกับสาวๆยี่สิบคนทุกวันได้ตามเนื้อเรื่อง นี่ร่างกายของมันต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆสักสองสามครั้งคือขีดจำกัดของคนธรรมดาแล้ว

พอผมมาใช้ชีวิตของดยุกหมูอ้วนแล้วอยากจะกินอะไรก็ได้กิน อยากจะมีอะไรกับผู้หญิงคนไหนก็ฉุดมาชีวิตมันคงรู้สึกว่างเปล่าจริงๆหากไม่มีเป้าหมายให้ไล่ตาม

แต่ผมต้องเตรียมรับมือกับพระเอกอิเซไคหรือป้าอายุสี่สิบกว่าๆพนักงานบริษัทที่อาจจะข้ามมาในโลกนี้ได้เหมือนกับผมผมจึงต้องดำรงชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาท

มาเรียทาสสาวของผมก็ทำงานอย่างขันแข็งไม่ย่อท้อแม้งานที่ว่านั้นจะเป็นทาสกามของผมก็ตาม

นี่คือพลังใจของคนระดับนางเอกสินะนี่เหมือนคนบ้าในสายตาคนทั่วไป เพราะคนระดับนางเอกหรือผู้กล้าแห่งยุคนั้นล้มเลิกกลางคันไม่เป็น

แบบเดียวกับที่พยายามหาคนเก่งๆมาสอนพวกบ้า

ผมก็ใช้มาทรอนอินกริดแม่เล้าโสเภณีที่ผมคุมอยู่มาสอนเรื่องราวต่างๆให้กับมาเรียและมารีอาแม่ของเธอ

วันแรกที่ผมตื่นขึ้นมานั้นผมก็รีบเตรียมข้าวของต่างๆ

เชือก แส้ ตราเวทย์หน้าท้องบังคับทาสปลอกคอที่จับแม้กระทั่งนักบุญได้

“เดินหน้าไปได้เจ้าพวกเขี้ข้า”

ผมสั่งให้ทหารม้าวิ่งไปตลอดทางพร้อมกับรถม้าที่ขนคนของผมและทหารไปทั้งยามราตรีไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว

ไม่แม้แต่จะเทเลพอร์ตเพราะผมเร่งมาจนถึงขีดจำกัดระหว่างทางเพราะไม่อยากให้ใครมาแทรกซ้อนและต้องการความเร็ว

จนสุดท้ายควบม้ามาทั้งคืน

ผมก็มาถึงบ้านของมาเรีย

บ้านอัน”ยากจน”ที่เธอต้องลำบากทำงานด้วยตนเอง มีสวนองุ่นและพื้นที่บริเวณบ้าน บ้านทำจากอิฐ มีหน้าต่างมีเปียโน มีหนังสือเวทมนตร์ราคาแพงประดับอยู่ในห้องอ่านหนังสือ มีซก้าเครน น้ำตาลราคาแพงมีโถแจกันสีม่วงไวโอเล็ตของเก่าราคาแพงและอื่นๆอีกมากมายที่แสดงความ”ยากจน”ของคุณเธอ

โถ่แม่คุณ ถ้าคุณเธอยากจนคนโลกปัจจุบันกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นก็ขอทานแล้ว

..

มารีอาเอาอาหารมาให้กับมาเรียลูกสาวคนเดียวของเธอที่ต้องลำบากทำงานบ้านต่างๆและครอบครัวของเธอที่ยากจนลง แทบจะไม่มีเงินมาซื้อชาและน้ำตาลที่เธอต้องเอามาให้ลูกสาว

ค่าแรงงานจากไร่องุ่นและค่าเช่าที่ดินก็แทบไม่พอใช้สำหรับแม่หม้ายอย่างเธอแต่เธอก็สู้ชีวิตกับลูกสาวของเธอที่ยังคร่ำเคร่งอ่านหนังสือ

“พักผ่อนได้บ้างแล้วลูกดื่มน้ำชาให้หายเหนื่อยก่อนเถอะ” น้ำชาราคาแพง บนถ้วยชาที่มีลายสลักอย่างดีบ่งบอกว่าเป้นของดีราคาแพง ที่คนจรจัดมาเห็นคงเอาไปขายเอาเงินมาซื้ออาหารทาน

“อีกนิดหน่อยค่ะแม่หนูจะพยายามสอบให้ได้ทุนการศึกษาของทางราชวงศ์จะได้ช่วยลดค่าใช้จ่ายให้แม่ได้ไงล่ะคะพอหนูจบการศึกษา หนูจะได้ทำงานในกระทรวงเวทมนตร์ ไม่ให้แม่ต้องลำบากต่อไปไงคะ”

มาเรียชูกำปั้นอย่างมุ่งมั่นสาวน้อยที่แก่นแก้วของเธอ ที่ชอบปีนต้นไม้เล่น พกดาบไม้ต่อสู้ในวัยเด็กกลายเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบขนาดนี้แล้วสินะ เธออดเสียใจไม่ได้ ทั้งที่ลูกสาวเธอควรจะมีชีวิตที่สบายกว่านี้แท้ๆ

“ขอโทษนะจ๊ะที่แม่ทำให้หนูต้องลำบาก”

มารีอาน้ำตาไหลออกมา

มาเรียลูกสาวที่รักของเธอได้กอดปลอบใจเธอ

“ไม่หรอกค่ะ หนูมีแม่ให้กำลังใจอยู่นี่ไงคะ?หนูจะเป็นพนักงานกระทรวงเวทมนตร์ให้ได้ เพื่อที่หนูจะมา..”

โครม โครม โครม ตึง กึง

ฮ่า

ตึง

ทาสพี่กล้ามของดยุกอูลริกพังกำแพงของบ้านเข้ามา จนสายตาของมาเรียสบสายตากับดยุกอูลริกที่อยู่บนบัลลังก์ทองคำพอดี

“เจ้าจะมาเป็นทาสอุ่นเตียงของข้า”

ราวกับฉากในนิยาย ฉากหลังบัลลังก์ทองคำของดยุกอูลริกราวกับพระเอกในนิยายที่เธออ่าน